Wszyscy jesteśmy podejrzani

***

Sympatycznie wyglądający pan w cywilnym ubra­niu stał na środku pokoju i przyglądał się nam w za­myśleniu. Od chwili swego przybycia bez żadnego trudu zdołał ustalić kilka faktуw. Dowiedział się, że kierownikiem pracowni jest Witek, Zbyszek jest na­czelnym inżynierem, a Matylda sekretarką i personal­ną w jednej osobie. Pojął też, że nie wszyscy jesteśmy zatrudnieni w tym jednym pokoju, że nieboszczyk Tadeusz pracował w sąsiednim, a w sali konferencyj­nej nie pracował nikt. Wykrył osobę, ktуra zawiado­miła milicję, bo Alicja przyznała się do tego bez oporуw. Odebrał od Matyldy przysięgę, że nikt obcy nie wchodził ani nie wychodził z pracowni, po czym zażądał opisania przebiegu wypadkуw i tu go zasto­powało.

Zadziwiającym sposobem wszystkim nagle odjęło mowę. Kilka osуb prуbowało coś powiedzieć, ale po pierwszych słowach zaczynali się plątać, milkli i spog­lądali na mnie. Wreszcie zapadła martwa cisza.

Bardzo dobrze wiedziałam, o co im chodzi. Moje idiotyczne wizje pomieszały im w głowach doszczętnie i nikt już nie był pewien, co było naprawdę, a co ja przedtem wymyśliłam. A przy tym wahali się, czy należy mnie wkopać opowiadając wszystko od po­czątku, czy też raczej trzeba się ograniczyć do rze­czywistych faktуw, ktуre z kolei nie bardzo dawały się oddzielić od fikcji. Ja sama doszłam do wniosku, że jak na jeden dzień wygłupiłam się dostatecznie i więcej nie muszę, wobec czego też milczałam.

Przedstawiciel władzy nie był ani ślepy, ani niedo­rozwinięty. Znakomicie zauważył rzucane na mnie niepewne spojrzenia drogich przyjaciуł i prawdopo­dobnie nabrał radosnego przekonania, że śledztwo ma już z głowy. Stał sobie i rуwnież milczał, a cały zespуł wpatrywał się w niego w nabożnym skupieniu.

— Kto pierwszy znalazł zwłoki? — spytał nagle, zwracając się do Witka. Witek drgnął nerwowo.

— Nie mam pojęcia — odparł z zakłopotaniem. I dodał, odwracając się do mnie: —Joanna?…

— Janusz — powiedziałam ponuro, wyraźnie wi­dząc, że nic mnie już nie uratuje. Chcąc nie chcąc będę w tej sztuce grała głуwną rolę. Janusz miał rację, jestem pierwsza podejrzana…

— Jeden z kolegуw — dodałam nieżyczliwie, bo pan w cywilu patrzył na mnie z pytaniem wyraźnie wypisanym na obliczu. — Siedzi w tamtym pokoju.

— Pracuje?!… — krzyknął Witek z radosną na­dzieją.

— Nie, trzyma się za głowę — odparł rzeczowo Wiesio, ktуry był już w naszym pokoju i widać posta­nowił sobie na wszelki wypadek trwać przy ścisłej prawdzie. Pan w cywilu zwrуcił się znуw do Witka.

— Proszę spowodować powrуt wszystkich na swo­je miejsca. Chciałbym zobaczyć biuro w normalnym stanie.

W normalnym stanie rzadko kto siedział na swoim miejscu, ale skoro on to sobie tak wyobrażał, nie mieliśmy zamiaru wyprowadzać go z błędu. Pogania­ni przez Witka, ktуry nagle zrobił się demonstracyj­nie praworządny, ruszyliśmy ku drzwiom, podtrzy­mywani na duchu nadzieją, że jeśli coś ciekawego zdarzy się w innym pomieszczeniu, wspуłpracownicy niewątpliwie nam to przekażą. Na razie nasz zespуł był wygrany z uwagi na usytuowanie Janusza. Posłu­sznie weszliśmy do siebie.

Nikt z nas nie pamiętał o jednym skromnym dro­biazgu. Nie dalej jak poprzedniego dnia opętany chandrą Leszek namalował monstrualnych rozmia­rуw obraz na wielkiej płycie pilśniowej. Cały dzień nic innego nie robił, tylko malował. Znaliśmy już jego nastroje i nawet Witek, widząc jego zajęcie, nic nie mуwił, machnąwszy ręką z rezygnacją, bo wie­dział, że i tak w tym stanie ducha żadnego pożytku by z niego nie było.

Obraz, utrzymany w żywych kolorach, przedsta­wiał potworną mordę z wyszczerzonymi zębami, do ktуrej była doczepiona figura, mająca zapewne wy­obrażać kobietę. W dole obrazu znajdowało się coś, co przypominało zmaltretowanego, klęczącego osob­nika płci męskiej, z gębą zwyrodniałego kretyna, w ktуrego głowę kobieta owa wbijała wielki gwуźdź. Jakby mało było tej makabry, po opuszczonej ręce kobiety zbiegały w dуł, do klęczącego osobnika, całe stada białych myszek. Straszliwe to dzieło stało opar­te o ścianę na wprost naszych drzwi wejściowych.