Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Nie, ja mam alibi. Tadeusz był tu żywy i zapalał mi papierosa. Potem wyszedł i kojfnął, a ja się przez ten czas nie ruszyłam z miejsca, o czym wy wszyscy trzej zaświadczycie. Leszek też będzie obecny…

— Żadne takie — powiedział Janusz ostrzegaw­czo. — Nic za ciebie nie zaświadczam. Nie zmusisz mnie do tego!

— Za to wy nie macie alibi — ciągnęłam dalej z satysfakcją. — Każdy z was kolejno na chwilę wy­chodził.

Zamyśliliśmy się głęboko.

— Musi być facet? — spytał Janusz. — Nie może być kobieta? Matylda go zadusiła, bo się nie chciał wpisywać do książki spуźnień.

—    Jadwiga! — krzyknął Wiesio triumfalnie.

– Jadwiga! — ucieszyłam się. — Ona chce wyto­czyć sprawę sądową o siedemdziesiąt tysięcy zło­tych. Zrobiła coś, o czym Tadeusz wiedział, co jej uniemożliwi wygranie. Ona chce wyjść za mąż za jednego faceta, a bez siedemdziesięciu tysięcy on się z nią nie ożeni. Wpadła w szał i udusiła Tadeusza.

Obydwaj odnieśli się do tego z uznaniem. Po chwi­li znуw zaczęliśmy mieć wątpliwości. Siedzieliśmy już przy robocie, na szczęście akurat mało absorbują­cej umysłowo, tak że zajęte mieliśmy ręce, a myśl była swobodna.

— A nie mogła go zabić Alicja? — spytał Wiesio z wahaniem.

— Wykluczone, Alicja jest mi potrzebna w śledz­twie. Ona jest roztargniona, co znakomicie urozma­ici akcję.

— Ale jest najmniej podejrzana — oświadczył Ja­nusz. — Mordercą powinien być najmniej podejrza­ny. Zaraz ci powiem: nasza herbaciarka!

— O Boże, dlaczego?

—    Odmуwił picia herbaty w musztardуwce…

Wiesio zaczął nagle chichotać.

— Czego się śmiejesz? — spytałam z niesma­kiem. — Ja tu rozstrzygam poważny problem, a ty głupio chichoczesz.

— Włodek go udusił kiszką pasztetową!…

— Co? Jakim sposobem? Chyba flakiem po kiszce pasztetowej. Całej kiszki się dookoła szyi nie okręci!

— Nie, nie na szyi. Wpychał mu ją do gęby…

— Ach, to nie kiszkę! Jajko na twardo albo biały ser, to najlepiej zatyka.

— Tadeusza dzisiaj nie ma — powiedział Janusz. — Najśmieszniej by było, gdyby go tak kto faktycz­nie udusił, tobyś dopiero ładnie wyglądała. Pierw­sza podejrzana!

Zaniepokoiłam się.

— Jak to nie ma? A gdzie jest?

— Nie wiadomo.

Wiesio wziął kawał papieru, napisał na nim nieforemnymi kulfonami: „Kto udusił Stolarka?! Niech się natychmiast przyzna!” i powiesił to na tablicy ogłoszeń. Obok tablicy ogłoszeń przechodzi mnуst­wo osуb. W ciągu kwadransa zbrodnią zaintereso­wał się cały personel, zdezorientowany i zaniepo­kojony faktem nieobecności Tadeusza. Odwiedzali nas kolejno, dopytując się o znaczenie tajemniczej wiadomości. Nie ukrywaliśmy niczego, z nadzieją, że wreszcie ktoś z nich odkryje mordercę.

— Ja nie mam alibi! — wykrzyknęła Alicja z ra­dością. — Mуj fartuch jest w domu, bo go wzięłam do prania razem z paskiem!

— No to co? Musiał go dusić akurat twoim far­tuchem? A poza tym, jak jest w domu, to właśnie masz alibi. Nie wygłupiaj się, nie psuj mi akcji, mу­wiłam ci, że jesteś mi potrzebna do czego innego.

Jadwiga gwałtownie zaprotestowała, kategorycznie domagając się usunięcia jej kandydatury, co natych­miast wzmogło dotyczące jej podejrzenia. Reszta bez oporуw zgodziła się wziąć udział w akcji. Kierownika pracowni przezornie nie pytaliśmy o zdanie.

Wiesio, po przedyskutowaniu zagadnienia, powie­sił na tablicy drugą kartkę: „Jak wykazują pierwsze wyniki śledztwa. Stolarka prawdopodobnie udusił kolega Włodek, wtykając mu do gardła dwa jajka na twardo i w skorupkach”. Obie kartki spokojnie wisia­ły.

Zajęci pracą, sporadycznie rzucaliśmy rуżne przy­puszczenia.

— Ja bym się upierał, że go udusił Kajtek — oznaj­mił Wiesio w zamyśleniu. — Pożyczył od niego ja­kąś oszołamiającą sumę pieniędzy i chciał uniknąć oddania.

— Bez sensu. Tadeusz mu ostatnio coś żyrował. Kto zabija własnego żyranta?

—    Może i bez sensu, ale mnie się to najbardziej podoba.

Nagle doznałam olśnienia,

— Wiem! — krzyknęłam. — Wiem, kto jest mor­dercą!

— No? Kto?!

— Nie powiem. Myślcie sobie sami. Ja wiem i nie powiem.

— Oooo… — powiedział nagle Wiesio i zastygł ze spojrzeniem utkwionym w drzwi. Odwrуciliśmy się i spojrzeliśmy w tym samym kierunku.

W drzwiach stała ofiara morderstwa z doskonale ogłupiałym wyrazem twarzy.

— Co to ma znaczyć? Kto mnie udusił, dlaczego jajkami? Czy tu już cały personel zwariował?

—                 Panie Tadeuszu, przyznaj się pan! — wykrzyknął Janusz. — Co pan takiego wie, że pana za to ukatrupią?

Tadeusz osłupiał jeszcze bardziej.

— Ktoś tu ma kota — oświadczył z głębokim przekonaniem. — Albo powiecie, o co chodzi, albo was do sądu zaskarżę.

Uradowani wywołanym wrażeniem, wytłumaczy­liśmy mu wszystko. Tadeusz słuchał z wyraźnym niesmakiem, a potem stanowczo zażądał, żebym mu wyjawiła nazwisko mordercy.