Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Może masz rację — westchnął Janusz i zaczął relację, w ktуrej z zapałem wzięliśmy udział wszys­cy, usiłując opowiadać możliwie przystępnie i zro­zumiale. Po długich i obrazowych wyjaśnieniach ka­pitan wreszcie przejął się tematem.

— Dobrze, rozumiem — powiedział. — Niech pan sobie z nimi porozmawia, ale w mojej obecności. Jak pan się z nimi dogada, to już nie moja rzecz, chodź­my, załatwimy to od razu.

Janusz uczynił nagle ruch, jakby chciał mu się rzucić na szyję, ale zamiast tego zerwał się z miejsca i wypadł z pokoju. Kapitan pośpiesznie wypadł za nim.

Następnych kilka chwil ujawniło nową komplika­cję. Ciągle jakby nieco oszołomiony Jarek usiadł i wytrzeszczył na nas oczy z wyrazem osłupienia.

— Słuchajcie, co się tu dzieje? Na cyku trochę jestem, przed chwilą przyszedłem i już sam nie wiem, czy to ja jestem taki pijany, czy wszyscy powariowali. Rzeczywiście Stolarek coś tego?…

— Nie tylko coś, ale nawet zupełnie. Załatwiony odmownie.

— Niech ja skonam — powiedział Jarek, baranie­jąc jeszcze bardziej. — A kto go wykończył?

—    Prawda! — przypomniałam sobie. — Panie Jar­ku, to pana nie było?

Jarek się wyraźnie stropił.

— Kiedy właśnie o to chodzi, że byłem…

— Jak to?…

— No, urzędowo byłem, a nieurzędowo wręcz przeciwnie. Po cichu sobie wyszedłem, jak Matylda była u Witka w gabinecie, i teraz nie wiem, co zro­bić. Przyznać się czy nie…

— Nie wpisałeś się do książki wychodkуw?

— No pewnie, że nie! Za cholerę nie wiem, co zrobić…

— Lepiej mуw prawdę — poradził mu Wiesio. — Jeżeli w tym czasie nic nie ukradłeś na mieście, to możesz się przyznać, że cię nie było.

— Ukraść nie ukradłem, ale ubijałem jeden inte­res taki trochę nie tego…

— Ale jak cię nie było, to nie mogłeś załatwić Ta­deusza. Masz alibi.

— Ale jak powiem, że mnie nie było, to muszę to udowodnić. Jak?

— Nie masz świadkуw?

— Mam, tego jednego, z ktуrym ubijałem interes. On się za nic w świecie do mnie nie przyzna.

— No to rzeczywiście leżysz martwym bykiem. Ubiłeś go chociaż?

— Ubiłem, cholera, i nawet wziąłem pieniądze…

— Nie?! — krzyknął Leszek i zerwał się z miejsca. — I dopiero teraz to mуwisz? Pięć stуw do pierwszego!

— Z byka spadłeś? Co ty myślisz, że ja bank ogra­biłem czy co? Dwie maksymalnie.

Krakowskim targiem stanęli na dwуch i pуł. Le­szek schował pieniądze i pokręcił głową.

— Może i rzeczywiście lepiej, żebyś się nie przyzna­wał. Ostatecznie kiedyś to się przecież wyjaśni.

— A kto to mуgł zrobić? Jak myślicie?

— No proszę — powiedział Wiesio z głębokim zadowoleniem. — Nareszcie mamy powуd, żeby się nad tym rzeczywiście zastanowić.

Zaczęliśmy się zastanawiać, rzucając rуżne przy­puszczenia rуwnie chaotyczne, jak głupie, streszcza­jąc jednocześnie Jarkowi przebieg wydarzeń. Wraca­jący z Januszem kapitan przerwał nam te rozważania i wypłoszył Jarka z pokoju. Na twarzy Janusza malo­wała się głęboka ulga i był już z kapitanem wyraźnie zaprzyjaźniony.

— No to może teraz zaczniemy wszystko od po­czątku — powiedział przedstawiciel władzy, siada­jąc znуw na miejscu Witolda. — Kto w rezultacie odkrył zbrodnię, pan czy pani?

— Janusz oczywiście, już pan słyszał. Poszedł do sali konferencyjnej i znalazł zwłoki. Rzecz w tym, że to wszystko było wcześniej omawiane z licznymi szczegуłami.

— Co było omawiane?

— No zbrodnia. Jeszcze za życia Tadeusza i nie­boszczyk sam brał w tym udział.

— Nic nie rozumiem — powiedział kapitan nie­cierpliwie. — Obawiam się, że będziemy musieli przystąpić do przesłuchania. Jak się pani odpowie­dzi zacznie protokуłować, to będzie pani mуwić z większym sensem.

— Nawet gdyby pan je rył w kamieniu, sensu pan w nich nie znajdzie, bo to jest za głupie, żeby w to można uwierzyć. Myślę, że trzeba panu jakoś wytłu­maczyć od początku…

W trakcie opisywania kapitanowi poczynań mojej rozszalałej wyobraźni dokonaliśmy licznych cen­nych odkryć. Najpierw ustaliliśmy godzinę znalezie­nia zwłok.

Jak się okazało, tuż przed wyjściem Janusza z poko­ju Wiesio nastawił radio, przy czym spojrzał na zega­rek i stwierdził, że było dziesięć po pierwszej. Mу­wiąc o tym, wstał i urządził przedstawienie, odtwa­rzając swoje dalsze czynności, w ktуrych skład wcho­dziło narysowanie dwunastu kуłek rуżnej wielkości. Narysował te kуłka w skupieniu i z szalonym zainte­resowaniem. Chyba jeszcze nigdy kreślenie drzew na planie zagospodarowania terenu nie było dla nikogo taką atrakcją!

Za pomocą dwunastu kуłek stwierdziliśmy, że Janusz wyszedł z pokoju o trzynastej trzynaście, po czym na­tychmiast dokonał swojego makabrycznego odkrycia.

Ustawienie w czasie żywego Tadeusza było nieco trudniejsze. Leszek wrуcił z miasta dokładnie w chwi­li, kiedy grali hejnał. O wpуł do dwunastej Jadwiga pytała mnie o godzinę. Nieboszczyk Stolarek był w naszym pokoju i sprzeczał się o swoją śmierć po­między pytaniem Jadwigi a powrotem Leszka.