Wszyscy jesteśmy podejrzani

— A potem je zużytkował jako własne — kon­tynuował Marek z niesmakiem. — Weźcie pod uwa­gę, że dostał drugą nagrodę i do tej pory nie jest rozstrzygnięte, ktуry projekt będzie realizowany, możliwe, że właśnie jego.

— Ach, to dlatego mуgł sobie pozwolić raczej na utratę pracowni niż opinii! Realizacja obiektu w Per­sji była dla niego warta dwudziestu nieboszczykуw.

— Oni go jednak chyba znacznie bardziej podejrze­wali niż my — powiedziałam w zamyśleniu. — Mam wrażenie, że Jadwigę wsadzili bez przekonania.

— Oni sobie nie zdawali sprawy, czym jest dla Witka stanowisko dyrektora przedsiębiorstwa — mruknęła Alicja. — A myśmy z kolei nie wiedzieli, że Tadeusz wiedział o konkursie.

— Mуwiąc między nami, obawiam się, że to ja się tu znacznie przyczyniłem — powiedział Marek z westchnieniem. — Od chwili kiedy wyznałem, że dużo mniejsze zdziwienie wzbudziłby we mnie kie­rownik pracowni w charakterze ofiary, rzeczywiście zaczęli szukać jego wrogуw. No i znaleźli. Okazało się, że wśrуd naszych przyjaciуł było parę osуb, ktу­re zauważyły głęboką awersję przekupionego autora tamtych szkicуw do Witka, było też parę osуb, ktуre miały o naszym kierowniku nie najlepsze zdanie… Perski konkurs był tylko gwoździem do trumny.

— Dlaczego nic nie mуwiłeś? — spytała Alicja z niezadowoleniem. — Pozwoliłbyś im na skazanie Jadwigi?

Marek przyjrzał się jej z wyraźną dezaprobatą.

— Nie miałem żadnego powodu mуwić na ten temat, ponieważ byłem zdania, że to nie ma nic do rzeczy. O tym, że Tadeusz go szantażował, dowie­działem się od panуw śledczych przedwczoraj wie­czorem.

— Słusznie, masz rację…

— Swoją drogą, jestem dla niego pełen podziwu. To się nazywa człowiek, ktуry umie dążyć do wytknię­tego celu! Ja bym się na to nie zdobył…

— Poza tym, sądząc z tego, co wiemy o Tadeuszu, morderstwo było właściwie czynem chwalebnym — zauważyła Alicja — Mam obawy, czy go aby nie uniewinnią.

— Wątpię — odparłam ponuro. — Popełnił za dużo błędуw. Przechytrzył z tą chustką.

— Chyba nie mуgł przewidzieć, że akurat bę­dziesz tego świadkiem? To była bardzo dobra myśl, gdyby nie to, Jadwiga wpadłaby znacznie bardziej.

— Tak, ale w męskim by się nie zapchało…

— Kto ci to powiedział? W męskim zapycha się tak samo! Moim zdaniem, idiotyzmem było raczej nie wytrzeć klucza. Po cholerę on go w ogуle tam chował?

— Przypuszczam, że obawiał się stracić jedyny klucz od tych drzwi. Nie wiedział, że drugi jest w wa­zonie. Wetknął go tam pewnie w pośpiechu przed rewizją osobistą na wszelki wypadek, a potem już nie mуgł wyjąć. Codziennie do wieczora ktoś tam sie­dział, a potem zostawiali na noc dyżurnego milicjanta w holu. A poza tym zabrali mu klucze od pracowni.