Wszyscy jesteśmy podejrzani

***

Następnego dnia było cały czas niemrawo. Witek z rozpaczliwym uporem nakłaniał do pracy, ktуra nikomu nie szła, personel był zgaszony, Jadwiga sie­działa w mamrze, a prokurator z kapitanem w sali konferencyjnej. Tym razem prowadzili badania, zaproponowane przeze mnie, co mnie nieco pociesza­ło, bo po zerwaniu tak mile rysujących się kontak­tуw czułam się niezbyt radośnie.

Prowadząc te same badania na własną rękę zorien­towałam się, że sprawa przedstawia się dość bezna­dziejnie. Każdy mуwił co innego. Włodek twierdził, że ostatni do sali konferencyjnej przyszedł Ryszard. And­rzej upierał się, że Witek. Janusz stawiał na Zbyszka, a Kazio na Wiesia. Stefan z kolei wrabiał Andrzeja. Kompletny mętlik, w ktуrym zgadzało się tylko jedno, a mianowicie, że pierwszy na rewizję osobistą pośpie­szył Kacper. To jedno wszyscy stwierdzili zgodnie, w związku z czym Kacpra musiałam definitywnie wykluczyć.

Witold, jedyny, ktуry usiłował normalnie praco­wać, pojechał odebrać projekt od architekta dziel­nicowego. Jego puste miejsce natychmiast wykorzy­stał diabeł, do ktуrego tym razem byłam nastawiona bardzo nieprzychylnie.

— Odczep się — powiedziałam, kiedy tylko się pokazał. — Mam cię dosyć. Nic dobrego nie wynika z moich kontaktуw z tobą.

— Bo jesteś idiotką, i to konkursową — odparł diabeł nie zrażony, ustawiając sobie wygodnie krzes­ło Witolda. — Dlaczego nie powiesz im o skrytce Ta­deusza?

— Ponieważ wiem rуwnie dobrze, jak i ty, że ta cała skrytka… zresztą ty też… jesteście produktem mojej zwyrodniałej wyobraźni. Nie zamierzam robić z siebie idiotki na tym tle bez przerwy.

— Bądźże konsekwentna! Od początku do końca twoja wyobraźnia jest zgodna z rzeczywistością. Nie przychodzi ci do głowy, że w tym coś jest?

Zamyśliłam się, przyglądając mu się niechętnie. Kto wie czy i tym razem nie ma racji?…

— Sądzisz, że były jakieś przesłanki? — spytałam z wahaniem. — Że coś się kłuło w pracowni i ja to dostrzegłam podświadomie?

— Oczywiście! A przy tym weź pod uwagę, że rozgłosiłaś to. Może by go wcale nie dusił paskiem, gdybyś mu nie poddała tej myśli, tylko wepchnął pod pociąg? Zwrуciłaś jego uwagę na motywy, ktуre właściwie mieli wszyscy. Mordując faceta na terenie pracowni, zyskiwał prawie stuprocentową bezkar­ność, zważywszy nadmiar podejrzanych!

— Czyli dajesz mi do zrozumienia, że ja tu jestem najbardziej winna! Dziękuję ci bardzo za tę pociechę.

— Już się rozpędziłem, żeby cię pocieszać. Dener­wujesz mnie, zraziłaś do siebie prokuratora.

— O nie, mуj drogi! — powiedziałam stanowczo. — Nic z tego. Nawet dla stu prokuratorуw nie zmie­nisz mi charakteru. Nie byłam świnią, nie jestem i nie będę! Gdybym w tej chwili wiedziała, kto jest prawdziwym zabуjcą, poszłabym do niego i nama­wiała, żeby się sam przyznał. Nie leciałabym z jęzo­rem do władz śledczych!