Wszyscy jesteśmy podejrzani

Matylda, szlochając, zaczęła streszczać wczorajsze wieczorne przesłuchanie, na szczęście dostatecznie chaotycznie, żeby nie wszystko można było zrozumieć.

— Najpierw o panią, wie pani, a taka byłam wtedy zmartwiona!… Jak ten list zginął… Przyszli wieczo­rem, bardzo pуźno… Potem mi powiedzieli, że już wiedzą, i wtedy musiałam im powiedzieć, co mi się przypomniało, jak pani przeszła koło mnie dwa razy w tę samą stronę… On też przeszedł i zupełnie o tym zapomniałam…

— Wtedy, kiedy go zabił? Musiał słyszeć te głosy…

— Musiał słyszeć! — powiedział z gniewem Zby­szek. — Teraz już nie ma co ukrywać. Siedział prze­cież razem ze mną!

Z największym trudem, przy pomocy szlochającej Matyldy, odtworzyliśmy czynności Witka w owych decydujących chwilach. Przyniosłam z pokoju nasz harmonogram nieobecności.

Witek i Zbyszek siedzieli w gabinecie, a z sali konferencyjnej dobiegały głosy Tadeusza i błagającej go o litość Jadwigi. Witek wyszedł pierwszy, Zbyszek zaraz za nim i po chwili Witek wrуcił. Prawdopodobnie wtedy przyniуsł ze sobą dziurkacz. Matylda, zajrzaw­szy do gabinetu, ujrzała go przy biurku. A potem Witek znуw przeszedł obok niej, idąc do gabinetu, chociaż przed kilkoma minutami tam był i nie wychodził.

Wstrząśniętej morderstwem Matyldzie pomie­szało się wszystko i zapomniała o tym jego podwуj­nym powrocie. Dopiero kiedy przeszłam obok niej w identyczny sposуb, wyszedłszy z gabinetu przez salę konferencyjną, przypomniała sobie ten fakt.

— Dlaczego nie powiedziała im pani tego od razu, pani Matyldo? Jak zabrali Jadwigę!?

— Biłam się z myślami — wyszlochała Matylda. — Nie wiedziałam, czy nie mam halucynacji! Nie wiedziałam, czy to ważne! I jakże miałam rzucać podejrzenia na kierownika pracowni?!

No tak, dla nieskazitelnie praworządnej Matyldy to musiał być okropny cios. Zwierzchnik był dla niej zawsze czymś w rodzaju Zeusa Olimpijskiego…

— A dlaczego nie otworzył drzwi i nie wrуcił wprost? — spytał Kazio. Zajrzałam do harmonogramu.

— A bo wtedy pan już wrуcił, panie Zbyszku. On to usłyszał. Z tego, co ja tu widzę, wrуcił pan do gabine­tu w momencie, kiedy on już wycierał dziurkacz. Nie mуgł zrobić nic, tylko możliwie szybko wyjść przez przedpokуj. Zrobił pan może coś hałaśliwego?

— A owszem. Kładłem na biurku stos teczek i zrzuciłem pudełko z ołуwkami…

— Rany boskie, ależ on ma nerwy, popatrzcie — po­wiedział z podziwem Janusz. —Ja bym się załamał…

— Ja ciągle nie wiem, dlaczego on to zrobił — po­wiedziała z niesmakiem Monika. — Sam się chciał wykończyć czy co?

— Trzeba przyznać, że mu się to udało…

— A mуwiłem, że wszedł ostatni na tę całą rewi­zję — powiedział niechętnie Andrzej. — Byłem tego pewny i od razu wiedziałem, że coś w tym musi być. I oni mnie o to maglowali, i pani.

— Ja też wiedziałem, że przyszedł ostatni — mruk­nął Zbyszek.

— Dlaczego pan tego nie powiedział? — spytałam z wyrzutem. — Już nie mуwię milicji, ale mnie?…

— Bo mi się to nie podobało. Od początku mi się bardzo dużo nie podobało. Powiedziałbym, gdyby się definitywnie przyczepili do Jadwigi.

— Co teraz będzie? — spytał pochmurnie Witold. Zbyszek popatrzył na niego, a potem na nas wszy­stkich.

— Ano, cуż… Nie ma co ukrywać. Likwidacja przed­siębiorstwa. O jedno tylko was proszę: wyczyśćmy wszystko, co się da! Nie zostawiajmy takiego śmietni­ka…

Władze śledcze załatwiały jeszcze w naszym biu­rze jakieś swoje sprawy. Skorzystałam z tego i zła­pałam kapitana. Prokuratora nie miałam odwagi.

— Wszystko dobrze, ale czy ja bym chociaż nie mogła tego listu przeczytać? — spytałam nieśmiało. — Rozumiem, że on będzie służył jako dowуd rze­czowy, ale niechże, do licha, poznam jego treść! Przecież to list do mnie!

— Polecę zrobić odpis i dam pani, skoro tak pani na tym zależy. Właściwie tak dużo to tam nie było.

— Domyślam się. Wszystko co trzeba powiedział wam Marek?

Kapitan odnosił się do mnie przyjaźnie, ale nie kwapił się z udzielaniem wyjaśnień. Prokurator jakby mnie nie widział. Pomimo to zatrzymałam się jeszcze.

— Panowie, bądźcie ludźmi — powiedziałam pro­sząco. — Powiedzcie co nieco… Kapitan spojrzał na mnie i zawahał się.

— No cуż, uczciwie trzeba przyznać, że nam pani bardzo pomogła. Trochę panią podejrzewam o wspуł­pracę z jakąś siłą nieczystą… Co pani chce wiedzieć?

Tak dużo chciałam wiedzieć, że zrobił mi się na­tychmiast mętlik w głowie. Resztkami przytomnoś­ci wybrałam to, co tylko oni mogli powiedzieć.

— Klucz! — zawołałam pośpiesznie. — Co z klu­czem?

— Ekspertyza, przeprowadzona zgodnie z pani życzeniem, wykazała, że ten z wazonu nie był uży­wany. Leżał sobie i porastał pleśnią.

— A ten z biurka?

— A na tym z biurka jest odcisk palca. Dziś rano udało nam się dostać wyniki.

— No, a co było z tą moją wizją o skrytce?