Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Tak, naturalnie, bardzo pani dziękujemy — po­wiedział kapitan pośpiesznie. — Czy jeszcze ma pa­ni dla nas jakieś informacje?

Nie byłam w stanie mуwić, więc tylko pokręciłam głową. Potem domyśliłam się, że czekają, żebym so­bie poszła. Poszłam zatem, w żywe kamienie przek­linając idiotycznego diabła.

Niemrawa atmosfera panowała aż do wyjścia Wit­ka. Przedstawiciele prawa opuścili pracownię już wcześniej, prawie zaraz po moich rewelacjach.

Kto pierwszy wyciągnął pierwsze pуł litra, nie mam pojęcia. Nie wiem też, kto postanowił, że sty­pa ma się odbyć właśnie tego dnia. Możliwe, że sprawił to ponury nastrуj. Dość, że do naszego po­koju zajrzał nagle Stefan.

— Na co czekacie? — warknął. — Tam już lecą toasty. Jazda, za zdrowie nieboszczyka!…

Przyjęcie składało się z bułki paryskiej, kilograma salcesonu i potwornej ilości wуdki. Kawa była w pra­cowni zawsze. Kilka osуb musiało wyjść, ale więk­szość została. Przy pierwszym litrze było nam jeszcze bardzo smutno i wszyscy trzeźwi przytomnie i rozsąd­nie rozpatrywali sytuację, mieszając tylko przewidy­wany upadek pracowni z podejrzeniami na temat Jadwigi. Przy drugim zaczęliśmy dochodzić do wnios­ku, że właściwie żyć można wszędzie, pracować też i nie pozostaje nam nic innego, jak tylko intensywnie się pocieszać. A przy trzecim nastrуj uległ już radykal­nej zmianie.

Ktoś nastawił radio, ktуre nadawało akurat mu­zykę taneczną. Rуwnocześnie Włodek zaczął grać na organkach z początku rzewnie, a potem coraz bardziej skocznie. Litry płynęły dalej, mieszane z ka­wą, Leszek ruszył do tańca z okrzykiem:

— Raz się żyje! Panowie bracia, tańczymy na wul­kanie!

W tym momencie musiałam opuścić pokуj na chwilę, ponieważ usłyszałam, że dzwoni telefon. By­łam chyba najtrzeźwiejsza ze wszystkich, bo z uwagi na dolegliwości sercowe nie bardzo mogłam pić, co mnie napełniało głębokim żalem. Bez trudu jednak dostosowałam się do panującego nastroju.

Po drugiej stronie telefonu wisiał Witek, mający miły zwyczaj sprawdzać, co się dzieje w pracowni w godzinach nadliczbowych. Z wielkim trudem prze­konałam go, że zostało kilka osуb, ktуre ciężko pra­cują. Kiedy wrуciłam do środkowego pokoju, stypa była już w pełni rozkwitu.

Leszek szalał w dzikich skokach po całym pomiesz­czeniu, obijając się o stoły i szaty, co miało oznaczać, że tańczy charlestona.

— Zabierzcie to! — charczał. — Zabierzcie te meb­le! Nie ma dla mnie przeszkуd! Jestem orzeł!

Dlaczego dźwięki charlestona przemieniły go aku­rat w orła, nie wiadomo, zwłaszcza że tej metamor­fozy nie dawało się dostrzec na zewnątrz. Monika z Wiesiem tańczyli twista, Wiesio umiał, a Monika nie. Leszek nagle zmienił zdanie i oświadczył, że jest umierającym łabędziem, przy czym dziwne wygibasy rуwnież zmieniły nieco charakter. We wdzięcznych przegięciach wypadł na korytarz aż do pomieszczenia Matyldy, gdzie skonał, przewieszony przez krzesło, wydając z siebie co jakiś czas niesamowite skrze­czenie, ktуre miało obrazować łabędzi śpiew.

Włodek siedział na szafie z rysunkami i nie zważa­jąc na konkurencję Polskiego Radia, grał przeraźliwie na organkach oberka. Alicja, doskonale zaprawiona, żądała, żeby zagrał polkę, bo ona musi zatańczyć. Poparłam ją solidarnie, ale Włodek zaprotestował, między jednym dźwiękiem a drugim wyjaśniając nam, że w organkach brakuje mu a-moll, ktуre do polki jest niezbędne. To wyjaśnienie nie trafiło nam do przeko­nania.

— Graj polkę, bo ci to rozbiję na głowie — zag­roziłam, biorąc do ręki szklankę z fusami do kawy. Włodek nadal grał oberka, udając, że nie słyszy, więc poczułam się zmuszona spełnić groźbę i chlus­nęłam na niego resztkę kawy z fusami. Następnie poprawiłam wodą z wazonika do kwiatуw.

— Megiera — powiedział Włodek z urazą, zgarnął nieco z siebie fusy i nadal grał oberka. Alicja przyjrzała mu się z dużym zainteresowa­niem.

— Ona leje, to i ja! — oświadczyła stanowczo. Wzięła ze stołu wielki wazon z kwiatami i chlusnęła na Włodka całą zawartością. Muzyk obraził się, zlazł z szafy i wyrzucił organki za okno.

Stefan stał przy drugiej szafie z rysunkami i mam­rocząc jakieś przekleństwa, wydłubywał z salcesonu ozorki, resztę ze wstrętem wyrzucając za siebie. Anka z Andrzejem i Monika z Wiesiem twardo tańczyli twistem wszystko, cokolwiek rozbrzmiewało przez radio. Alicja zrezygnowała z polki, wyciągnęła Kacp­ra na korytarz i oboje runęli w kierunku drzwi wyj­ściowych, rycząc strasznym głosem mazura. Ry­szard, siedzący dotąd melancholijnie przy stoliku, ocknął się nagle jak na dźwięk pobudki, wypchnął mnie z pokoju i poszliśmy za ich przykładem.

Wpadliśmy do pokoiku Matyldy w momencie, kie­dy pierwsza para zawracała już od drzwi. Rуwnocześ­nie umierający łabędź, to znaczy Leszek, zerwał się z krzesła, na ktуrym oddawał ducha, i trafił w sam środek szaleńczego mazura. Oszołomiony chciał się cofnąć, dostał dubla od Ryszara, wpadł na Alicję i Kacpra i całe towarzystwo wylądowało na biurku Matyldy. Małe, lekkie biureczko, mające cienkie, wdzięczne nуżki i szuflady tylko po jednej stronie, nie wytrzymało tego ciosu, trzasnęło, zgrzytnęło i ru­nęło.