Wszyscy jesteśmy podejrzani

***

Następnego dnia dostałam od kapitana odpis swego zaginionego listu. Przeczytawszy go, pojęłam zadziwiające pytanie władz śledczych o naszego mistera uniwersum, znajdowała się tam bowiem mię­dzy innymi pełna rozgoryczenia uwaga: „A jeśli chcesz wiedzieć wszystko dokładnie, to spytaj o to tego, ktуremu przyznałyście pierwszą nagrodę na waszym czarującym konkursie piękności…”

Siedzieliśmy sobie na kawie we troje: Alicja, Ma­rek i ja, przeprowadzając podsumowującą konferen­cję. Alicja była pełna jadowitej satysfakcji.

— A już się poważnie martwiłam — powiedziała, zapalając papierosa. — Nic na niego nie wskazywa­ło.

— Sytuacja pracowni była myląca — powiedział Marek w zamyśleniu. — Nikomu nie przyszło do głowy, że mуgł popełnić to szaleństwo. Przecież by­ło jasne, że straci pracownię.

— Do końca miał nadzieję, że nie — odparłam.

— Wykazywał dziwny optymizm, może oszukiwał sam siebie? A zresztą… Czym była dla niego strata pracowni w porуwnaniu ze stratą… czego? Właści­wie wszystkiego. Marek kiwnął głową melancholijnie.

— Gdyby to się rozeszło, byłby skończony. W grun­cie rzeczy nic nie ryzykował. Wyobrażam sobie, jakim wstrząsem była dla niego wiadomość, że Tadeusz jest o wszystkim poinformowany, był pewien, że nikt o tym nie wie.

— Jak on to załatwił? — zaciekawiła się Alicja.

— Teraz już chyba możesz mуwić?

— To nieprzyjemna sprawa. Przekupił jednego z na­szych kolegуw… Wybacz, moja droga, że nie precyzu­ję… Nomino. sunt odiosa, zgуdźmy się z tym… Żeby nie robił perskiego konkursu, bał się konkurencji, zab­rał od niego materiały w celu rzekomo uzyskania pewności…

— Szkice — powiedziałam w zamyśleniu. — Zab­rał szkice, byłam tego świadkiem…

Stanął mi w oczach obraz, ktуry uporczywie od sie­bie odsuwałam. Zobaczyłam zaśmiecone wnętrze pra­cowni, pуźno w noc, zarośniętego, wściekłego Janusza i Witka, wiszącego przy telefonie, z zaciętą twarzą toczącego rozmowę, ktуra byłaby zupełnie niezrozu­miała, gdyby nie to, że przypadkiem wiedziałam, kto jest po drugiej stronie drutu… Potem ich obu nad kupą rysunkуw, przywiezionych przez Witka o drugiej w nocy. Przypomniałam sobie przysięgi i zapewnienia, że autor się zgodził… Witkowi nawet do głowy nie przyszło, że mogę być zorientowana w temacie, niko­mu to do głowy nie przyszło… Nigdy w życiu nie będę mogła się przyznać do уwczesnych kontaktуw z czło­wiekiem, ktуry pуźniej napisał do mnie ten list. To on właśnie był autorem owych zużytkowanych przez Witka szkicуw. Wyjechał i nie zdążył mi o tym dokład­nie opowiedzieć. Na rozprawie na szczęście nie list będzie świadkiem, tylko Marek, a władze śledcze były na tyle taktowne, że nie zdradziły tajemnicy, kto był adresatem listu.