Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Przedostatni — poprawiła Alicja. — Ostatni jest przed samą śmiercią. Nie pamiętam, nie zwra­cam uwagi na głupstwa.

— Może tydzień temu?

— Może… — zgodziła się Alicja, a mnie zimny dreszcz przeleciał po krzyżu.

— A może miesiąc temu?

— Możliwe — odparła Alicja rуwnie zgodnie.

— A może rok? — w głosie prokuratora zabrzmiał jakiś podejrzanie uprzejmy ton.

— Też możliwe. Nie wiem, nie rozrуżniam. Ja nie mam poczucia czasu.

— Alicja, skup się, na miłosierdzie pańskie! — jęk­nęłam ze swojego kąta, ogarniana coraz większym niepokojem.

—                Proszę się nie odzywać! — krzyknął ostro kapitan.

Alicja spojrzała na mnie.

— Ach, zależy ci na tym?…

— Niech pani sprуbuje sobie koniecznie przypom­nieć. To bardzo ważne — powiedział rуwnocześnie prokurator, całkowicie ignorując moje istnienie.

Alicja utkwiła wzrok w ścianie i zaczęła wytężać pamięć.

— Już wiem! — zawołała nagle.— To mi się ko­jarzy… Ona tego chyba używała w większej masie.

Kapitan popatrzył na nią okropnym wzrokiem, ale prokurator nie stracił cierpliwości.

— Co to znaczy w większej masie? Cała była tym wymalowana?

— Nie, cała była ubrana w taki kolor. Tak, z pew­nością. Z każdą inną odzieżą to by się fatalnie gryz­ło, a nie zauważyłam, żeby się na niej kiedykolwiek kolory gryzły.

Przeniknęła mnie głęboka wdzięczność dla Alicji zarуwno za potwierdzenie prawdziwości moich słуw, jak i za ten komplement.

— No to niech pani sobie jeszcze przypomni, kie­dy to mogło być.

— Myślę, że jakoś dawno temu. Chyba to było coś zimowego.

— Dziękujemy pani…

Następna była Anka, ktуra się kategorycznie wypar­ła jakichkolwiek związkуw z moją szminką, na dowуd pokazując swoją, istotnie jaśniejszą. Monika spraw­dziła efekt na dłoni z najwyższym wstrętem. Wszyst­kie kobiety z pracowni, kolejno pytane, wykazały całkowity brak pamięci w sprawie mojego makijażu.

Wypuściwszy ostatnią, panowie przesłuchujący odpoczywali jakiś czas w milczeniu. Potem proku­rator nagłym ruchem wyjął z szuflady chustkę i roz­winął ją w całej okazałości.

— Wobec tego może nam pani powie, skąd się na tej chustce wzięło to!

W ciągu ułamka sekundy przestało mi się chcieć spać i przestałam być głupio i niewinnie zacieka­wiona. Na biało-niebieskiej kratce wyraźnie odcina­ły się ślady mojej własnej, cynobrowej szminki!

Siedziałam jak siup soli, wpatrzona w przeklętą chustkę, i czułam, jak mi się robi rуwnocześnie zim­no i gorąco, bo nagle odzyskałam pamięć. Wiedzia­łam, skąd się tam wzięły te ślady i, co najgorsze, wiedziałam także, kto jest mordercą!…

Mogłam to oczywiście powiedzieć. Mogłam się też wyprzeć i nadal twierdzić, że nic nie pamiętam, mog­łam zrobić mnуstwo rzeczy! Ale zgłupiałam do tego stopnia, że nie przyszło mi do głowy nic innego, jak tylko to, że raczej się udławię niż powiem prawdę!

Milczałam tak długo, aż stało się wyraźnie widocz­ne, że pozostawiona samej sobie będę milczeć do skończenia świata. Prokurator zimnym, oficjalnym tonem powtуrzył pytanie:

— Skąd się na tej chustce wzięły ślady pani szminki?

— Nie powiem — odparłam nieoczekiwanie dla samej siebie.

— Co takiego?!

— Nie powiem — powtуrzyłam z uporem.

— Jak to pani nie powie? Już pani sobie przypo­mina?!

— Przypominam sobie. I oświadczam panom, że więcej nie powiem.

— Dlaczego?!

— Bo nie! Odmawiam zeznań!

Na twarzach przedstawicieli prawa odmalowała się konsternacja i wyraźne zaskoczenie. Spojrzeli na mnie i na siebie.

— Czy pani zdaje sobie sprawę z tego, że stawia się pani w dziwnym świetle? To jest pani szminka, pani jest podejrzana!

— Niech sobie będę! Wszystko mi jedno, nie po­wiem!

— Pani zostanie zatrzymana.

— Możecie mnie nawet zakuć w kajdany. Nie po­wiem wcześniej niż stojąc przed sądem, oskarżona o morderstwo!

Kapitan i prokurator wyglądali tak, jakby miał ich za chwilę szlag trafić. Porucznik patrzył na mnie wytrzeszczonymi oczami. Prawdę mуwiąc nie by­łam tym zbytnio zdziwiona. Chyba ostatnią rzeczą, jakiej się mogli spodziewać, było to, że ja, nieska­lanie niewinna, posiadająca żelazne alibi, deklaru­jąca im swoją pomoc, okażę się nagle tak dokładnie wmieszana w to zabуjstwo. I to jeszcze po tych dwуch wieczorach z prokuratorem!…

Siedziałam zacięta, zrozpaczona, wściekła, usiłu­jąc wymyślić jakieś wyjście. Gdybyż mnie chociaż na chwilę wypuścili z tej cholernej sali! Wiedziałam, kto jest mordercą, i okropnie mi się to nie podobało, ponieważ to była właśnie ta sama osoba, ktуrą sobie na początku idiotycznie wyobraziłam! To niemoż­liwe, żeby się do tego stopnia wszystko zgodziło, to złośliwość, to świństwo!… Co oni teraz zrobią?

Władze śledcze odzyskały panowanie nad sobą. Powoli, ostrożnie, dyplomatycznie zaczęli mnie na­mawiać do zwierzeń. Tłumaczyli, prosili, ostrzegali, prokurator patrzył na mnie z wyrzutem i rozgory­czeniem — wszystko na nic! Zaparłam się. Miałam swoje powody…