Wszyscy jesteśmy podejrzani

***

Następnego dnia od rana panował w pracowni dziwny spokуj. Prokurator poprzedniego wieczoru zadzwonił, spędziłam upojne chwile tym razem w „Bristolu”, byłam mocno śpiąca i dlatego nie zwracałam uwagi na atmosferę. Gdybym była przytomniejsza, wiedziałabym od razu, że ten spokуj nie wrуży nic dobrego.

Matylda wezwała mnie do gabinetu Witka, ktуry zażądał przyniesienia programu usług w mieszkal­nym wieżowcu. Rуwnocześnie do gabinetu zajrzał kapitan, więc odpowiadając na jego powitanie, prze­szłam przez salę konferencyjną, po czym wrуciłam z programem znуw obok Matyldy.

Zdziwiło mnie nieco, że mуj widok zrobił na niej jakieś niezwykłe wrażenie. Wyraźnie się przestra­szyła i patrzyła na mnie, mrugając oczami, jakby czymś gwałtownie zaskoczona. Nie chciało mi się pytać, dlaczego ją tak zdumiewam, oddałam Witko­wi program i wrуciłam do pokoju.

Rozkoszny spokуj trwał do południa. Wydarze­nia, ktуre potem zaszły, zlikwidowały go radykal­nie.

Zaczęło się od tego, że do naszego pokoju wpadli nagle kapitan, prokurator i porucznik i wszyscy trzej rzucili się na obraz Leszka, ciągle stojący pod ścianą. Nie mogliśmy pojąć, dlaczego oglądane przez nich od kilku już dni arcydzieło wzbudziło teraz nagle takie zainteresowanie. Przyglądaliśmy się im, a oni z szaloną uwagą oglądali oblicze owej megiery, nie­mal jeżdżąc po nim nosami. Wreszcie wyprostowali się i spojrzeli na siebie.

— Rzeczywiście — powiedział z podziwem kapi­tan do prokuratora. — Moje uznanie…

Patrzyliśmy na nich z coraz większym zaciekawie­niem, wietrząc sensację.

— Czy można wiedzieć, czym pan to malował? — zwrуcił się uprzejmie prokurator do Leszka.

— Plakatуwką — odparł Leszek zgodnie z praw­dą. — To wzbronione? — dodał pośpiesznie z nie­pokojem.

—                Wszystko pan malował plakatуwką? To też?…

Leszek spojrzał na obraz, następnie wstał z krzes­ła i przyjrzał się z bliska miejscu, w ktуre stukał palcem przedstawiciel władzy. Oderwał się od ob­razu i popatrzył z nieopisanym zdumieniem naj­pierw na nich, a potem na nas.

— Co to? — spytał nieinteligentnie.

— To my właśnie pana o to pytamy.

— To nie jest plakatуwką — stwierdził Leszek ciągle tonem głębokiego zdumienia.

— Tylko co?

Pytanie padło bardzo ostro i Leszek wyraźnie się przestraszył.

— Jak Boga kocham, nie wiem! Ja malowałem plakatуwką!

— Może państwo zechcą stwierdzić, co to jest i kto to malował?

Tego tylko było potrzeba, żebyśmy wyprysnęli z miejsc i dopadli obrazu, bo już i tak siedzieliśmy jak na szpilkach.

Od pierwszego spojrzenia wiedziałam, o co cho­dzi, i przypomniałam sobie tworzywo, ktуre uzupeł­niło dzieło Leszka. Usta maszkary pociągnięte były grubo jaskrawą, cynobrową szminką. Wiesio odsu­nął się od obrazu i zaczął chichotać.

— To przecież szminka — powiedział Witold, zdumiony nie mniej niż Leszek.

— Właśnie. Kto to malował?

— Ja — wyznał Wiesio, usiłując odzyskać powa­gę. Natychmiast stał się centralnym punktem zain­teresowania. Leszek patrzył na niego z głębokim niesmakiem.

Istotnie, zaraz po wyjściu opętanego chandrą au­tora Wiesio wykończył jego twуr, uzupełniając ma­kijaż damy, wyobrażonej na płycie pilśniowej, przy pełnej aprobacie Janusza i mojej. Dziwiło nas, że Leszek dotychczas tego nie spostrzegł, bo jaskrawy cynober gryzł się okropnie z resztą barw.

Nie pojmując niezwykłego zainteresowania władz śledczych problemami kolorystyki, czekaliśmy z za­ciekawieniem, co będzie dalej.

— Czym pan to malował? — spytał kapitan Wiesia dziwnie łagodnie.

— Właśnie szminką.

— Ale pan chyba nie używa szminki — powie­dział uprzejmie prokurator. — Skąd pan ją miał?

— Od Joanny…

Gdyby Wiesio wystrzelił nagle z armaty, nie wywo­łałby większego efektu. Trzej panowie, jak piorunem rażeni, odwrуcili się do mnie i zastygli w milczeniu, przyglądając mi się z nieopisanym zaskoczeniem. Nie mogłam tego w żaden sposуb zrozumieć, bo ostate­cznie fakt posiadania przez kobietę szminki, choćby nawet cynobrowej, nie jest na ogуł niczym szczegуl­nym.

— Czy to prawda? — spytał cicho prokurator.

Przez krуtką chwilę mignęło w jego oczach coś, jak­by wyrzut.

— Oczywiście — odparłam, zdziwiona. — Poży­czyłam ją Wiesiowi specjalnie w tym celu. To jest wprawdzie bardzo dobra francuska szminka, ale ma głupi kolor, więc nie było mi jej żal. Bardzo rzadko jej używam.