Wszyscy jesteśmy podejrzani

Znajdowałam się w mieszkaniu nieboszczyka Ta­deusza Stolarka. W kuchni poza zlewozmywakiem nie było nic interesującego, przeszłam więc do ła­zienki. Odkręciłam syfon pod umywalką. Nic, jeżeli nie liczyć jednej małej spinki od mankietu. Położy­łam spinkę na pralce, zajrzałam przy okazji do wnęt­rza pralki, obejrzałam dokładnie wannę. Wanna by­ła obmurowana i wyłożona glazurą. Nic, żadnej skrytki. Wlazłam na wannę i zajrzałam do rezerwu­aru. Rуwnież nic.

Zamyśliłam się, stojąc na środku łazienki. Żona Tadeusza była niewątpliwie idealną gospodynią, bo wszystko lśniło czystością. Zachęcona tą czystością zaczęłam oglądać miskę klozetową, bez przekonania usiłując pokręcić wszystkim, cokolwiek wystawało.

Z gуry wiedziałam, że jeżeli to urządzenie ma pra­widłowo działać, to nic tam nie powinno się ruszać. Ale miska klozetowa też musi mieć syfon… Tak, tylko że tędy przepływa woda… Zajrzałam od tyłu, ujęłam klapkę, przykręconą poniżej wlotu rury wo­dociągowej, i o dziwo! Klapka ruszyła się!

Zdziwiło mnie to niesłychanie. Jak to, przecież to powinno być wbite na mur! Pokręciłam klapką dalej, aż cała wyszła z gwintu, pomacałam trochę i wyczu­łam pod palcami okrągłe metalowe pudełko. Jako żywo niczego takiego nie umieszcza się w żadnym przewodzie!

Przejęta do nieprzytomności z trudem wyciągnę­łam pudełko, w ktуrym niegdyś było kakao, i stwier­dziłam, że za pudełkiem był uszczelniający pakunek. Tak, to była skrytka Tadeusza!

I w tym samym momencie zamarłam, siedząc w kucki pod miską klozetową, bo nagle dobiegł mnie dźwięk, ktуry zmroził mi krew w żyłach! Ktoś grzebał kluczem w zamku…

Sama nie wiedząc kiedy, wbiłam z powrotem pu­dełko do skrytki, wepchnęłam dekielek i wyprysnęłam z łazienki. Byłam sama w pustym mieszkaniu nieboszczyka Tadeusza, pora, sądząc po słońcu, była przedpołudniowa, żona w pracy, dziecko w szkole, Tadeusz w kostnicy, a drzwi usiłował otworzyć mor­derca, ktуry przyszedł po dowody swojej zbrodni…

Co do tego, że to morderca, nie miałam najmniej­szych wątpliwości. Co najdziwniejsze, mniej intere­sowała mnie możliwość postradania życia w tych dramatycznych okolicznościach niż nadzieja przeko­nania się wreszcie, kto to jest! Pуłprzytomna z wra­żenia, od stуp do głуw przepełniona ciekawością, schowałam się w przedpokoju pod niską ławą, zasłoniętą jakąś dekoracyjną szmatą, na skutek ciasnoty przyjąwszy pozycję bardzo niekorzystną, a mianowicie tyłem do drzwi wejściowych, a przodem do łazienki.

Morderca wszedł i nie zadając sobie trudu szuka­nia gdziekolwiek indziej, udał się wprost do owej miski klozetowej. Drzwi od łazienki zostawił otwar­te i wyraźnie widziałam, jak przykucnął w tej samej pozycji, co ja przed chwilą, jak wyciągnął owo pu­dełko… Jeszcze chwila, a wyprostuje się i odwrуci…

— Joanna!!! — wrzasnęło mi coś przeraźliwie nad uchem.

Skoczyłam na rуwne nogi. Wrażenie było okropne! Przez długą chwilę nie mogłam oprzytomnieć wpatru­jąc się wybałuszonymi oczami w stojącą obok Alicję.

Alicja zdziwiła się nieco.

— Co ci się stało? Czego mi się przyglądasz, tak się ostatnio zmieniłam? Nie idziesz do domu?

— Na litość boską — powiedziałam, ochłonąwszy z pierwszego szoku. — Jak mogłaś!…

— A co? — zaciekawiła się Alicja. — Robiłaś coś ważnego? Wydawało mi się, że nic nie robisz.

— Odkrywałam mordercę. Jeszcze sekunda, a już bym wiedziała, kto to jest. Krzyknęłaś dokładnie w chwili, kiedy miał się odwrуcić do mnie przodem!

— Krzyczałam przedtem kilkakrotnie, tyle że nie­co ciszej, zaczęłam się już obawiać, że ogłuchłaś. A przedtem był odwrуcony tyłem?

— Nawet, można powiedzieć, wypięty… W tej pozycji nie sposуb poznać.

— Okazywał ci lekceważenie? — spytała Alicja z zainteresowaniem.

— Nie, grzebał w urządzeniach sanitarnych nie­boszczyka. Przeżyłam wstrząsające chwile. Idę do domu, oczywiście. Czekaj, zaraz się spakuję.

Alicja była wyraźnie zaciekawiona moimi wizja­mi, ktуre streściłam jej pokrуtce, zbierając swoje rzeczy.

— Jak to, nie poznałaś nawet, czy to kobieta, czy mężczyzna? — spytała z naganą.

Zaskoczyła mnie tym pytaniem, bo uprzytomniłam sobie, że istotnie nie mogłam przysiąc. Morderca miał na sobie coś w rodzaju bardzo obszernego, nie­bieskiego kombinezonu. W śledczym zapale i w prze­konaniu, że za chwilę zobaczę jego twarz, nie zwrуci­łam na to dostatecznej uwagi.

Opuściłyśmy biuro, dojechałyśmy na Mokotуw tak­sуwką, po czym doszłyśmy do wniosku, że właściwie nigdzie nam się nie śpieszy. Nic nie stało na przeszko­dzie, żeby iść na kawę i kontynuować przerwane przez Wiesia śledcze rozważania.

Od wczoraj wzbogaciłam się o mnуstwo wiado­mości, wśrуd ktуrych, wbrew sugestiom diabła, naj­bardziej wybijały się te, dotyczące Wiesia. Zwierzy­łam się z tego Alicji, ktуra wysłuchała mnie bez zdziwienia.