Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Zwariowali — jęczał Stefan. — Jak Boga ko­cham, zwariowali! Schodki mam robić w kominie? I co, może ci jeszcze pętelkę zawiązać?

— Ale jedyne miejsce między budynkami to za­jąłeś? Gdzie ja teraz pуjdę z przewodami? A jak mi swoją parszywą wentylację wepchnąłeś w rozdziel­nię, to dobrze było?

— Do mnie masz pretensję? Jego się czepiaj!!! — wrzeszczał Stefan, wskazując na Janusza. — Wnętrza sobie robił, cholera! Przecież on w ogуle nie patrzy, co się w budynku dzieje! Wszystko mu jedno, lampa wisi czy zlewozmywak! Szafę na przewodzie wenty­lacyjnym postawił!!!…

— Cicho, sza!!! — ryknął Janusz, ktуrego widocznie nagle ugryzło sumienie. — Dobrze, już dobrze, znajdę ci miejsce na ten cholerny komin! Kobyła nie komin!…

— Ja muszę mieć gniazdko! — zażądał Włodek kategorycznie.

— To idź se uwij. Dajcie mi święty spokуj, może coś wykombinuję…

Słuchałam ich barwnych wypowiedzi i rozkłada­łam swoje opisy techniczne na poszczegуlne egzemp­larze, nie wnikając na razie w ich treść, bo miałam myśl zajętą ważniejszymi rzeczami. Rozkładanie opi­sуw przerwał mi Andrzej.

— Pani Joanno można pani zadać służbowe pyta­nie? — spytał jak zwykle z nienaganną rewerencją.

— Niech pan zadaje — zgodziłam się w roztarg­nieniu.

— Co pani ma w opisie technicznym całego obiek­tu? Bo ja właśnie sprawdzam te opisy, co przyszły dziś z maszyn. Wszędzie jest napisane „budynek dla robotnikуw parowych”, nie bardzo rozumiem, co to znaczy, nic takiego nie robiłem.

— Co?! — spytał Włodek, odwracając się nagle.

— Parowych? Ja mam budynek dla robotnikуw pa­łacowych!

— To może niech pani rozstrzygnie…

Patrzyłam na nich, nie mogąc tak od razu zebrać myśli. Chwyciłam własny opis techniczny i oprzy­tomniałam.

— Na litość boską, co wy mуwicie! Budynek dla robotnikуw placowych!

— Ja jeszcze mam wiatę na nasypy drogowe — powiedział ponuro Włodek. — W brudnopisie było jak byk: maszyny.

Stefan też się odwrуcił, wciąż parskając furią.

— Te maszynistki chyba zwariowały. Ja mam u siebie kotki gnane parą.

— Co pan ma?!

— Kotki gnane parą.

— A co powinno być? — spytałam z szalonym zaciekawieniem, nie mogąc sobie tego w pierwszej chwili z niczym skojarzyć.

— Kotły grzane parą…

— To jeszcze nic — oświadczył Janusz, rуwnież odwracając się od swojego stołu. — Raz mieliśmy w opisie technicznym takie zdanie: „Pies, stojący w kącie pokoju, kopcił tak strasznie, że trzeba mu było otwуr zalepić gliną”. Ładne, co?

Zaniepokoiłam się tymi informacjami i na wszelki wypadek zaczęłam patrzeć uważniej na własny opis. Zaraz na pierwszej stronie znalazłam pięknie pod­kreślony tytuł: Warsztat z suszarnią . W pierwszej chwili wpadłam w panikę, przekonana, że widocz­nie pomyliłam dwa budynki, уw warsztat i pralnię, ktуrą rуwnocześnie robiłam, ale brudnopis wykazał, że miał być warsztat z suwnicą. Zajęta opisem, nie zwracałam uwagi na otoczenie, kiedy nagle oderwa­ły mnie od pracy dziwne poczynania Janusza.

Spędził Wiesia z jego miejsca i przysunął jego stуł do stołu Leszka. Zmierzył odległość, zawahał się i przysunął jeszcze trochę. Wiesio stał obok, przyglą­dając mu się z zaciekawieniem. Janusz spojrzał na mnie.

— Wstań — rozkazał.

Wstałam posłusznie z nadzieją, że coś wyjaśni. Przyjrzał mi się od tyłu i pomamrotał pod nosem.

— Na nic — oświadczył. — Siadaj.

Wyszedł z pokoju i po chwili wrуcił z Moniką.

— Powąchaj to — powiedział do niej, wskazując stуł Wiesia. Trzeba trafu, że akurat stał tam mały słoiczek farby z wyrastającą ze środka pleśnią.

— Zwariowałeś? — oburzyła się Monika. — Sam sobie wąchaj.

— No to zaraz… — Janusz obejrzał się, odsunął farbę i położył na stole gumkę do ołуwka. — No, wąchaj!

— On ma fioła? — spytała Monika nieufnie, spog­lądając na nas pytająco. — O co mu chodzi?

— Nie wiemy. Wąchaj, co ci szkodzi. Może nam potem powie.

Monika wzruszyła ramionami, pochyliła się i po­wąchała gumkę. Janusz uważnie przyglądał się jej z tyłu.

— Nie śmierdzi — powiedziała prostując się. — A co?…

— Pięćdziesiąt pięć centymetrуw — oświadczył Janusz z zadowoleniem. — Jakby się uprzeć, to na­wet pięćdziesiąt trzy. Mam dla Stefana osiem cen­tymetrуw.

— W tej chwili masz wyjaśnić, co to znaczy!

— Nic, musiałem sprawdzić, ile mogę mieć mini­malnie między kuchnią a zlewozmywakiem. Ile po­trzeba, żeby się gruba baba mogła schylić… Jesteś najgrubsza w całym biurze.

— Zwierzę — powiedziała zimno Monika, odzys­kawszy głos.

Te wszystkie atrakcje tak mnie zajęły, że zapom­niałam o Jadwidze. Kiedy sobie o niej przypomnia­łam, okazało się, że właśnie maglują ją władze w sali konferencyjnej.

— Wiecie, że ja się już do nich przyzwyczaiłem — powiedział Leszek w smętnej zadumie. — Jak skończą to śledztwo i przestaną tu przychodzić, to tak mi będzie czegoś brakowało…