Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Nie, pani Moniki jeszcze wtedy nie było — po­wiedziała Jadwiga. — Mуwię pani, co ja się z tym wtedy miałam, to niech ręka boska broni!…

W tym momencie jak grom z jasnego nieba spadło nagle na mnie przypomnienie tego, o co mi chodzi­ło. Oczywiście, Jadwiga! To było właśnie w związku z kukurydzianą mąką!

Mniej więcej rok temu dziecko Jadwigi zachorowało na żołądek i lekarze kategorycznie zażądali karmienia go wyłącznie produktami pochodzenia kukurydziane­go. Kaszka z kukurydzy, mąka z kukurydzy i absolut­nie nic innego. Jadwiga wpadła w szał, bo dziecko było rzeczywiście poważnie chore, a owa mąka okazała się czymś nieosiągalnym. W przypływie rozpaczy dała ogłoszenie do ktуrejś gazety, że dla chorego dziecka potrzebne są tego rodzaju artykuły spożywcze, i roz­pętała tym istne piekło. Za zgodą Witka, ktуry sam nie wiedział, na co się naraża, podała nasz bezpośredni numer biurowy, bo sama nie miała w domu telefonu. Ogłoszenie znalazło natychmiastowy oddźwięk w społeczeństwie. Już następnego dnia od rana za­częły się telefony. Najpierw dzwoniło całe miasto, proponując jej mąkę w kilogramach, następnie apel dotarł do dalszych rejonуw kraju i mąka poszła w tony. Jakaś wytwуrnia zaoferowała jej trzy wago­ny, prywatne osoby i instytucje zgłaszały się bez przerwy, dzwonili nawet ze Szwajcarii i z Anglii. Do redakcji owej gazety przychodziły paczki, ktуrych dwуch silnych chłopуw nie mogło udźwignąć. Zasy­pana gуrami mąki i kaszy kukurydzianej, nieszczęsna, przerażona Jadwiga zaczęła wreszcie kategorycz­nie odmawiać przyjmowania dalszych darуw, zrobiw­szy już sobie zapas na najbliższe kilkaset lat.

Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że przy bez­pośrednim telefonie siedziała Matylda. Przez pierw­sze kilka godzin przyjmowała zgłoszenia z dużą życz­liwością, potem zaczęła być nieco sztywna, potem nieuprzejma, aż trzeciego dnia dostała rozstroju nerwowego. Znienawidziła z całej duszy wszelką mąkę i kaszę na świecie, a na Jadwigę patrzeć nie mogła. Z histerycznym krzykiem odmawiała podnoszenia słuchawki, powodując tym komplikacje natury służ­bowej.

Przy ktуrymś kolejnym telefonie, wykorzystując nieobecność Witka, wyrzuciła rozmawiającą Jadwigę do gabinetu, ktуry dysponował tym samym apara­tem, przełączanym za pomocą czerwonego guzika. Zdenerwowana skomplikowaną sytuacją Jadwiga ba­wiła się w trakcie rozmowy swoimi własnymi klucza­mi od mieszkania, ktуre następnie w roztargnieniu zostawiła w gabinecie.

Dowiedziałam się o tym następnego dnia, kiedy Jadwiga zwierzyła mi się ze swoich okropnych prze­żyć. Brak kluczy zauważyła dopiero po przyjeździe do domu, ktуry okazał się dla niej niedostępny. Dziecko znajdowało się w tygodniowym żłobku, w infirmerii, na specjalnych prawach, i w domu nie było nikogo. Wrуciła więc do pracowni, stwierdziwszy uprzednio telefonicznie, czy wewnątrz jest ktoś, kto jej otworzy. Był Ryszard. Uszczęśliwiona Jadwiga przybyła do biura, gdzie czekało ją fatalne rozczarowanie. Mianowicie drzwi do gabinetu były zamknięte, i to zarуwno te od strony przedpokoju, jak i te od sali konferencyj­nej. Fakt ten głęboko utkwił w jej pamięci, bo nie chodziło jej już o to, że nie miała gdzie nocować, tylko o to, że wieczorem była umуwiona z kimś bardzo ważnym i nie mogła się przebrać. W rezultacie poje­chała na spotkanie w roboczych szmatach, a nocowała u swojej gospodyni na strychu.

Patrzyłam teraz na jedzącą kukurydziany placek Alicję i usiłowałam sobie przypomnieć wszystkie okoliczności tamtego zamknięcia drzwi. Wtedy nie zwrуciłam na to zbytniej uwagi, zajęta przypadłoś­ciami pechowej Jadwigi. Kto je zamknął? I kiedy to było?…

— Pani Jadwigo, kiedy to było? — spytałam, prze­rywając jej opowiadanie.

— A zaraz pani powiem, bo dokładnie pamiętam. W pierwszej połowie listopada.

Oczywiście! Teraz zrozumiałam już wszystko. W tym samym okresie Witek robił konkurs, obaj z Januszem, a niekiedy także i Wiesio, siedzieli po nocach i wszystkie materiały do owego konkursu Witek trzymał w gabinecie. Dlatego teraz męczyła mnie myśl, że kłamie, wypierając się klucza. Palcem przecież tych drzwi nie zamykał…

Zaraz, a może Zbyszek?… Nie, Zbyszek wtedy jeszcze pracował w pierwszym pokoju, do gabinetu przeniуsł się dopiero od nowego roku, to już dokładnie pamiętam. Więc jednak Witek? Dlaczego kłamie?…

—                Na co ty czekasz? — spytała ze zdziwieniem Alicja. — Mało ci było tych wczorajszych godzin nadliczbowych? Nie idziesz do domu?…