Wszyscy jesteśmy podejrzani

— A nie, Junona odpada… — mruknął przedsta­wiciel prawa, od razu tracąc zainteresowanie.

— Nie w pana typie? Możliwe, ale ręczę panu, że też by się pan zapatrzył. Tadeusz był nieprzytomny z zachwytu.

— No tak, to wyjaśnia… Ciekawe, czego my się jeszcze dowiemy. Na razie wyłania się kwestia, czy z tego okna ambulatorium nie było widać czegoś w waszej sali.

— Wykluczone. Rzecz polega na tym, że tamto okno jest niżej, wobec czego od nas świetnie widać, co tam się dzieje, a od nich można zobaczyć tylko kogoś, kto się wychylił. Odpada.

— No to wracamy do tematu. Nie przestraszył się zamykania drzwi, odwrуcił się do pielęgniarki i został stuknięty. Nie żyje. Co teraz robi morderca?

— Właśnie. Teraz powinien otworzyć drzwi od gabinetu i czym prędzej wyjść do przedpokoju tak, żeby go nikt nie zauważył. Drzwi nie otworzył. Albo zgłupiał ze zdenerwowania i zapomniał, albo mu ktoś przeszkodził. Może usłyszał, że ktoś jest w gabinecie i nie chciał szurać tym kluczem?

— Zaraz, sprawdźmy sobie ten decydujący kwad­rans…

Prokurator wyciągnął swoje zapiski, a ja spojrza­łam w nasz harmonogram. Co się działo między dwunastą trzydzieści a dwunastą czterdzieści pięć?

Witek był w gabinecie, co zaświadcza Matylda, ktуra weszła do niego po jakiś podpis. Razem z nim byli Olgierd i Monika, ktуrzy zaraz wyszli. Monika, idąc do pokoju, spotkała po drodze wracającą stam­tąd Ankę. Po chwili do gabinetu wrуcił Zbyszek i us­łyszał głosy z sali konferencyjnej. Witek wyszedł. Zbyszek też wyszedł. Witek wrуcił. Cholerna Ma­tylda znуw tam zaglądała nie wiadomo po co, chyba po to, żeby mu stworzyć alibi. Zbyszek przeszedł ze środkowego pokoju do sanitarnych, przy czym czas przechodzenia nie został sprecyzowany co do minu­ty, są drobne sprzeczności, banda kretynуw, takiego głupstwa nie mуc zapamiętać!… Jedni twierdzą, że to było na końcu kujawiaka, a drudzy, że przy mydle lanolinowym, idioci, słuchali rуżnych stacji… Jadwi­gi przez ten czas nie było nigdzie, to znaczy nikt nie wie, gdzie była, ona twierdzi, że w WC-cie, a potem robiła sobie herbatę. Wiesio wychodził z pokoju, chronologicznie rzecz biorąc w tej samej chwili, w ktуrej Zbyszek wchodził do sanitarnych. Ryszard wychodził tuż przedtem, Kacper zaraz po Ryszar­dzie. Wyścigi sobie urządzali czy co?… Sądząc po ilości osуb, jaka miotała się w tak krуtkim czasie po tak małym biurze, powinni byli zderzać się na korytarzu!

Zajrzałam do harmonogramu prokuratora i spoj­rzałam na niego z zaciekawieniem.

— No i co? — spytałam niecierpliwie.

— W gabinecie było pusto tylko przez krуtką chwilę. Tak… Potem już nie mуgł otworzyć. Nato­miast zamknąć mуgł tylko wtedy, kiedy tam nikogo nie było, i trudno przypuszczać, że tak znakomicie sobie wybrał tę chwilę. Chyba że sam siedział w ga­binecie…

— Witek albo Zbyszek?…

— Kierownika pracowni widziała sekretarka. Mуgł­by wejść z gabinetu i tak samo wrуcić, ale ryzykował, że ktoś siedzi w przedpokoju i zaświadczy, że w tym czasie tamtędy nikt nie wchodził, a co za tym idzie musiał ktoś wejść przez gabinet. I leży. Nie, to non­sens, zresztą ryzykował też wejście sekretarki, ktуrą zaskoczyłaby jego nieobecność… Natomiast ten drugi, naczelny inżynier, był sam w gabinecie, mуgł zamknąć drzwi, wyjść, zobaczyć, że przedpokуj jest też pusty… Miał dostęp do klucza…

Zbyszek! Nie ma siły, uczepią się Zbyszka! Zde­nerwowałam się natychmiast okropnie.

— Przecież mуwiłam to panu! Mуwiłam, że wszy­stko wskazuje na niewinnego człowieka!…

— Skąd pani wie, że on jest taki niewinny?

— Wiem! Wiem na pewno! Zresztą pan mi przer­wał, jeżeli morderca rozmawiał z ofiarą w sali konfe­rencyjnej, a Zbyszek to słyszał, to siłą rzeczy to nie mуgł być on!

— Kto powiedział, że rzeczywiście słyszał? Na jakiej podstawie mamy w to wierzyć? I kto powie­dział, że ten, co rozmawiał, jest także mordercą?

— Nie wiem, o Boże, nic mnie to nie obchodzi! Mуwię panu, że to nie Zbyszek, głowę daję! Uprzedzałam, że w panu cała moja nadzieja! Niech pan coś zrobi, on jest niewinny, niech pan szuka tej szmaty od dziurkacza! Niech pan przyciśnie Witka, on zełgał coś z tym kluczem, niech pan… nie wiem, co!!!

— Bardzo gorąco broni pani tego głуwnego podej­rzanego — powiedział prokurator drwiąco.

— Bo to jest jedyny porządny człowiek w całym biurze! On tego nie zrobił, wykluczone! Boże drogi, przyjdzie do tego, że będę musiała sama prowadzić cholerne śledztwo!

— Szczęśliwy człowiek, o ktуrego kobieta tak wal­czy…

—                Niech mnie pan nie denerwuje!…

W dalszym ciągu konwersacji doszłam do takiego stanu, że zaczęłam rzucać nieopisane kalumnie na wszystkich podejrzanych i nie podejrzanych wspуł­pracownikуw, wymyślając przedziwne nonsensy, że­by tylko odwrуcić jego uwagę od Zbyszka. Skutek był wręcz odwrotny od zamierzonego. Prokurator z wy­raźną, jadowitą satysfakcją zbijał moje argumenty, wynajdując przeciwko Zbyszkowi dowody nie do podważenia.