Wszyscy jesteśmy podejrzani

— No to nie wiem. Zresztą, ja nic nie wiem, tylko nie zgadzam się, żeby to byt Zbyszek. Może Jadwiga?

— Jeżeli nieboszczyk mуgł jej jakoś przeszkodzić w jej planach życiowych, to trzech groszy bym za nią nie dała. Tylko jak?…

Zamyśliłyśmy się bardzo ponuro.

— Zbyszek — mruknęła Alicja. — Mуj Boże, wszystkiego bym się spodziewała, tylko nie czegoś takiego. Zbyszek…

— Cała moja nadzieja w tym, że może jesteśmy głupie i źle myślimy. Wszystko odwrotnie, błędnie i bez sensu — powiedziałam bez przekonania, bo jednak harmonogram nieobecności mуwił sam za siebie, a przy tym mogłam mieć pewność, że wspуł­pracownicy znacznie więcej prawdziwych wiadomoś­ci udzielali nam niż milicji. Na razie sytuacja wyg­lądała fatalnie. Zbyszek miał i motyw, i możliwość.

— No, a drzwi? — spytała po chwili Alicja. — Te drzwi od gabinetu?

—                A właśnie. Mam nadzieję, że w tym coś jest. Może ty wiesz, gdzie zazwyczaj leżał klucz od nich?

Alicja się zamyśliła.

— Dawno temu — powiedziała powoli i rozwlek­le. — Dawno, dawno temu…

— Na litość boską, kiedy? Przed pierwszą wojną światową?!

— Nie, przed trzema laty. Jeszcze za czasуw na­szego prawdziwego dyrektora ten klucz leżał u nie­go w szufladzie. Byłam świadkiem, jak zamknął nim drzwi do sali konferencyjnej. Wyciągnął go z naj­niższej szuflady, przypuszczam, że potem schował go tam na powrуt.

— Obawiam się, że tym razem wyjątkowo Leszek ma rację. Morderca zamknął drzwi na klucz, tylko po co?

— Żeby się zabezpieczyć. Nie wiesz? Mogły mu się otworzyć samoczynnie w najbardziej nieodpo­wiedniej chwili.

Istotnie, klamka tych drzwi była zepsuta i niekie­dy otwierały się znienacka bez żadnego powodu.

Myślałam, że to zostało już naprawione, ale Alicja była lepiej poinformowana.

— No dobrze, a co potem zrobił z tym kluczem? Jak go zabrał z szuflady, jeżeli był w szufladzie? Nie, no to okropne, wszystko wskazuje na Zbyszka, kosz­mar!

— A może jednak Jadwiga? Zbyszek słyszał dwa męskie głosy, Jadwiga mуwi basem…

Zgrupowanie podejrzeń wokуł Zbyszka zdenerwo­wało mnie w najwyższym stopniu. Gdyby to istotnie on miał być mordercą, byłam wręcz gotowa sama zacierać ślady. Zbyszek! Jedyny naprawdę porządny człowiek nie tylko w naszej pracowni, ale chyba w ogуle we wszystkich biurach projektуw. Szlachet­ny, rycerski, prawdomуwny Zbyszek, moja najwięk­sza, najgorętsza, platoniczna sympatia…

Pełna niepokoju o Zbyszka usiłowałam zebrać ja­koś myśli, bo cały czas miałam mgliste wrażenie, że zostało nam jeszcze mnуstwo szalenie ważnych rze­czy do omуwienia. Coś jeszcze mnie męczyło i nie mogłam sobie uprzytomnić co.

— Mamy jedną przewagę nad milicją — zauwa­żyła bystro Alicja. — Znamy ich wszystkich i wiemy dokładnie, czego możemy po nich oczekiwać, zna­my stopień ważności ich problemуw, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Kiwnęłam głową ze zrozumieniem.

— Właśnie. Niech to sobie nawet wygląda głupio, ale weź na przykład Ryszarda. Nie masz przecież wątpliwości, że ten wyjazd to dla niego jedyna szan­sa życiowa, warta dziesięciu nieboszczykуw. Albo Monika…

— Monika jest za mądra na to, żeby się tak wyg­łupić, ostatecznie ma te swoje dzieci. Chociaż, kto wie? A może właśnie dla zabezpieczenia dobrobytu dzieciom byłaby zdolna do morderstwa?

— Diabeł mуwił to samo — mruknęłam. — Przes­tań, bo cofniemy się w rozwoju do zera. To już prę­dzej Jadwiga dla zapewnienia dobrobytu dziecku…

— No proszę, mуwiłam, że Jadwiga!…

—                Gliny was szukają po całym budynku — powie­dział Wiesio, stając nam nagle nad głową. — Domyś­liłem się, że tu jesteście, i przyszedłem, bo jestem cholernie ciekaw dalszego ciągu śledztwa. Idźcie prędko zeznawać.