Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Ja przytrzymam ten plastyk, a ty wyginaj!

— Wiesiek, skalуwka się obsuwa, trzymaj, do cholery!

— Czym? Nogą?

Po chwili już byli zatrudnieni przy tym wszyscy czterej. Zostawiłam ich, stłoczonych w dziwnych pozycjach przy stole Janusza, i udałam się do Alicji. Ustaliłyśmy plan działania.

Postanowiłyśmy wprowadzić w czyn genialną myśl prokuratora, sporządzając rуwnież harmonogram nieobecności, co nam powinno przyjść tym łatwiej, że z harmonogramami byłyśmy obeznane. Podzieliłyś­my pracownię na rejony i każda z nas miała spisać szczegуłowo poczynania przydzielonej części. Następ­nie zdecydowałyśmy się odbyć konferencję i przepro­wadzić naukowe rozważania o dwunastej na kawie w macierzystym lokalu, na parterze naszego budyn­ku.

Od razu zabrałam się do dzieła, maglując wspуł­pracownikуw, do ktуrych podeszłam dyplomatycz­nie. Każdy znacznie chętniej mуwił o innych niż o sobie. Na tej zasadzie uzyskiwałam stopniowo wszystkie niezbędne mi wiadomości.

Po dziesiątej przybyły władze śledcze, ktуre uznały, że będzie im wygodniej prowadzić przesłuchania na miejscu, ze wszystkimi podejrzanymi pod ręką, i zajęły salę konferencyjną. W pozostałych pomieszczeniach powinna była wrzeć praca, ale zamiast pracy od chwili przybycia milicji zaczęły wrzeć gorące kłуtnie, dyskus­je i awantury. Im dłużej i wnikliwiej oficjalne czynniki pytały, tym więcej osуb wymyślało sobie nawzajem.

Milicja działała na tej samej zasadzie co ja, tyle że bardziej bezwzględnie. Dysponując wiadomościami bezpośrednio od nieboszczyka, nie ukrywała przed badanymi swoich informacji. Ponieważ jednak nie ujawniała rуwnocześnie źrуdła, każdy ze zdekonspirowanych dochodził do wniosku, że wsypali go uko­chani koledzy, i w zdenerwowaniu przez zemstę wsypywał kolegуw, a następnie leciał robić piekło właściwej osobie. Od wczoraj władze śledcze zdąży­ły wszystkie swoje wiadomości przetrawić, usyste­matyzować, wyciągnąć wnioski i teraz bezbłędnie trafiały w sam środek tarczy, wydobywając na świat­ło dzienne nasze najgorsze instynkta. W rezultacie sama śmierć Tadeusza niemal poszła w zapomnie­nie, a wysunęły się na plan pierwszy jej nieoczeki­wane i niemiłe konsekwencje.

W naszym pokoju był jeszcze spokуj. Janusz wygiął wreszcie mały kawałek plastyku i otarłszy pot z czoła, patrzył na swoje dzieło z ponurym podziwem.

— To jest galernicza robota — oświadczył. — Ta­ki mały kawałek, to jeszcze, jeszcze, ale jak przyjdzie wyginać cały arkusz? Co by tu wymyślić?

— A jak się nadcina, to pęka — powiedział Witold zmartwionym głosem.

— Czekaj, a ciekawe, czyby pękło bez nadcinania. Ile to razy można tak łamać?… Daj ten biały!

Usiadł wygodnie i zaczął giąć, licząc na głos każde wygięcie.

— Trzy — powiedział, postękując z wysiłku. — Cztery, pięć…

— Nie, nie mogę — mruknął nagle Wiesio, podno­sząc się z miejsca. Podszedł do radia, ktуre przez cały czas wydawało z siebie przeciągłe, ponure wycie, będące zasadniczą treścią audycji „Pieśni ludowe rуż­nych narodуw”. Tamci dwaj, zajęci plastykiem, nie zwracali jakoś na to uwagi. Wiesio przestawił na średnią Warszawę.

— No, nareszcie — powiedział z satysfakcją Le­szek, siedzący bezczynnie przy stole. — Wiedzia­łem, że ktoś wreszcie tego nie wytrzyma.

— To dlaczego pan sam nie zmienił? — spytałam z irytacją, bo grobowe wycie i mnie rуwnież wypro­wadziło z rуwnowagi.

— Chciałem zbadać wrażliwość waszych doznań akustycznych.

— Dziewięć, dziesięć, jedenaście — liczył Janusz już z nieco mniejszym wysiłkiem. — Dwanaście, trzynaście…

— Ciekawe, jaka teraz będzie piosenka tygodnia — powiedział Wiesio w zadumie, wracając na swoje miejsce. — Bo ten Łazuka na schodach to już mi nosem wyszedł.

— Polka galopka — oświadczyłam stanowczo.

— Skąd pani wie? — przeraził się Witold, odwra­cając się gwałtownie od mamroczącego pod nosem Janusza.

— Przeczuwam w jasnowidzeniu.

— Ach! Chwała Bogu, myślałem, że pani wie na pewno. Od polki galopki to już bym chyba zwariował.

— Dzień dobry państwu — powiedział nagle od drzwi wchodzący do nas kapitan.

— A, dzień dobry panu — odparliśmy uprzejmym chуrem we troje, Wiesio, Leszek i ja, a Janusz, za­absorbowany swoją czynnością, wyczuł widać, że powinien jakoś zareagować na powitanie, bo pod­niуsł głos.

— Dziewiętnaście, dwadzieścia, dwadzieścia je­den — powiedział dobitnie.

Kapitan zatrzymał się w progu i spojrzał na niego lekko zaskoczony.

— Chciałbym z tym panem pomуwić — powiedział do mnie z odrobiną wahania. — Czy sądzi pani, że można go oderwać od pracy?

— Januszek, pan kapitan do ciebie! — wrzasnę­łam.

— Dwadzieścia cztery! — odkrzyknął Janusz rуw­nie gromko.