Wszyscy jesteśmy podejrzani

— To znaczy, że musiał to być ktoś z nich, jeżeli odpadają czynniki nadprzyrodzone. Co nam z tego?

—Jeszcze nie wiem. Czekaj, zapomniałam ci po­wiedzieć o jednej nadzwyczajnie ważnej rzeczy. Ta­deusza nie uduszono od razu…

— Tylko stopniowo? Jakiś sadysta?

— Nie, nie to. Przed uduszeniem został zapra­wiony w globus naszym dziurkaczem.

— Ach, to dlatego był zepsuty? — ucieszyła się nie wiadomo czemu Alicja.

— Opamiętaj się. Nie dziurkacz był zepsuty, tylko zszywacz, i to na długo przed tym niestosownym użyciem.

— Tak? Możliwe. To mi się widocznie pomyliło. Ale to odwraca moje pojęcia, do tej pory myślałam, że mordercą musiał być silny facet, natomiast w świetle dziurkacza dopuszczam nawet subtelną kobietę,

— No to teraz sprawdzajmy alibi. Masz spisane godziny?

Alicja wyciągnęła z kieszeni kilka drobno zapisa­nych kartek.

— Tak, tutaj. Nie, czekaj, tu jest spis bielizny, ktуrą oddałam do prania. To też nie, tu mam zesta­wienie dłużnikуw i wierzycieli… Może to? Zaraz… Oddać pończochy do łapania, wymienić żarуwki… Nie, nie to. Gdzie ja to mam?

— Może po drugiej stronie? — spytałam zrezyg­nowana.

— A rzeczywiście, masz rację. Jest!

Przystąpiłyśmy do sporządzania harmonogramu niewinności. Na kawałku papieru w kratkę zaczęłyś­my wykreślać rozmaite skomplikowane znaki. Po długich wysiłkach i obliczeniach uzyskałyśmy rewe­lacyjne rezultaty. Wypadło nam, że w żaden sposуb nie mogło popełnić tego morderstwa mnуstwo osуb. Jako podejrzani ostali się tylko Witek, Zbyszek, Anka, Kajtek, Jadwiga, Ryszard, Kacper i Monika.

— Właściwie Ankę też należy wyrzucić — powie­działa Alicja. — Popatrz, tu mam zeznanie Moniki. Widziała ją, jak szła od nich do naszego pokoju, weszła i już nie wychodziła. Kacper to poświadcza i Kazio. Jak tylko weszła, przełączyła radio, godziny się zgadzają.

— Popatrz, kto by to pomyślał, że te radioodbior­niki tak się nam przydadzą! Gdyby nie to, chyba żadna ludzka siła nie zdołałaby niczego konkretne­go stwierdzić, nikt przecież nie siedzi ze wzrokiem bez przerwy utkwionym w zegarek.

— Więc co? Anka jednak nie miała szans.

— To zależy, gdzie ją Monika widziała. Czy nie mogła akurat wchodzić albo wychodzić z sali kon­ferencyjnej?

— Nic z tego. Anka szła od drzwi ich pokoju i Mo­nika widziała w lustrze, jak weszła do naszego. Nie ma wątpliwości.

Wpisałam Ankę w odpowiednią rubrykę.

— A Zbyszek? — powiedziałam z nadzieją. — Czy on mуgł zdążyć? Opuścił ten ich przybytek uczuć wcześniej niż Anka, a dał się widzieć pуźniej. Cze­kaj, sprawdźmy. Nie, tu go uniewinnia Matylda, po­tem wyszedł tu… A w tym miejscu był już u was. Mnie tu wychodzą dla niego cztery minuty.

— Nie starczy?

— Musiałby wziąć dobre tempo. Obliczmy, wyob­raź to sobie. Zaprawienie dziurkaczem to jest se­kunda, łagodne ułożenie nieboszczyka na podłodze to ile? Pięć sekund?

— Przyjmijmy, że dziesięć. Był zdenerwowany i mуgł sobie otrzeć pot z czoła, to też trwa.

— No to otrzyj sobie, zobaczymy, jak długo. Nie rуb masażu całej twarzy, tylko otrzyj pot! Do licha, masz przecież wyobraźnię?

Wytężywszy wyobraźnię Alicja starannie wytarła wyimaginowany pot. Powtуrzyła tę czynność kilka razy, a ja patrzyłam na zegarek. Jakiś pan siedzący przy sąsiednim stoliku zaczął się nam przyglądać bardzo podejrzliwie. Uznałyśmy, że na pot wystar­czą cztery sekundy.

— No to na wszystko razem mamy dziesięć se­kund. Nieboszczyk leży na podłodze i teraz go trze­ba dodusić. Zakładam, że pasek to bydlę miało przy­gotowany, ile czasu mуgł go dusić?

— Co najmniej dwie minuty, jeżeli chciał mieć pewność, że mu nie zmartwychwstanie.

— Dorzućmy dwadzieścia sekund na szarpanie się z nieboszczykiem, żeby mu ten pasek dobrze założyć. Ile już mamy? Dwie i pуł minuty.

— A teraz jeszcze musi wytrzeć dziurkacz, skoro mуwiłaś, że był wytarty. Wyjmuje z kieszeni chust­kę do nosa…

— Wielki Boże! — przerwałam i spojrzałam na Alicję w olśnieniu. Chustkę do nosa! Stąd ta mania zbierania gałganуw! Oczywiście, że szukali tej szma­ty, ktуrą dziurkacz został wytarty, jak można było nie domyślić się od razu?!

— Jednakże należy nas uznać za bandę tępych matołуw — oświadczyłam stanowczo.

— Nas jak nas — odparła Alicja krytycznie, —Tak mуwiąc między nami, to o tym dziurkaczu wiedzia­łaś tylko ty…

— Zaraz się zrehabilituję. Wyciera dziurkacz… Jak długo?

— To zależy, czy jest z natury porządny. Może nawet na niego pluć i czyścić go do połysku.

— Razem z połyskiem nie zajmie mu to więcej niż pуł minuty. Przy dużej sprawności zbrodniarza można przyjąć na całe morderstwo minut trzy. Zby­szek, niestety, zdąży.

— To ilu nam tych bandytуw zostało? — zacie­kawiła się Alicja, zajrzawszy przedtem do filiżanki i stwierdziwszy, że nie ma już kawy.