Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Nijak! — warknęłam gniewnie.

— Pewnie, że nijak — potwierdził diabeł złośli­wie. — Za Aneczkę by to załatwił ktoś inny. Błędny rycerz.

— Odczep się. Błędni rycerze dawno wymarli.

— On jest ostatni z tej krwi. No, pozbieraj do kupy wszystko, czego się dziś dowiedziałaś, pozbie­raj. „Kiziu, nie martw się, ja to załatwię. Nikt nie będzie wiedział”… Ładnie to brzmi, co?

— Odczep się! — wrzasnęłam z gniewem. — Przestań mnie denerwować!

— A wiem, wiem, że ci się to nie podoba. Wiem, dlaczego się tak pchasz w to śledztwo, mnie nie oszukasz. Nie wiedziałaś przedtem, że Zbyszka też ten bydlak szantażował, co? A teraz już nawet wiesz, czym…

— Nonsens — odparłam ostro. — Zbyszek by się tak nie wygłupiał. On ma dziecko, już ci mуwiłam.

— Cуż znaczy dziecko wobec ukochanej kobiety? I to kobiety, ktуrej grozi taki skandal! Przypomnij sobie, jak ona wyglądała, jak wychodziła za mąż. To tak niedawno, nie masz przecież zanikуw pamięci? Sama widziałaś, jak przyszła do niego. Stolarek też mуgł widzieć. Ona nie ma pieniędzy, nie mogła mu się opłacać, co robi błędny rycerz w takiej sytuacji?

— Szlag mnie trafi — mruknęłam z furią.

Diabeł zachichotał jadowicie.

— Zbrodnię trzeba popełnić inteligentnie, dobrze zatrzeć ślady właśnie ze względu na dziecko… A ta zbrodnia jest popełniona bardzo inteligentnie…

— Bydlę!!! — wrzasnęłam, zrywając się z miejsca. — Paszoł won stąd!!!…

Złapałam pudełko z cyrklami, ktуre leżało na sto­le przede mną, i nieprzytomna z wściekłości w szale rzuciłam nim w diabła…

— Zwariowałaś?! — spytał z niebotycznym zdu­mieniem Janusz.

Oprzytomniałam. Diabeł znikł. Dookoła mnie stali już Wiesio, Kazio i Leszek i przyglądali mi się w osłupieniu. Prawdopodobnie w ferworze dyskusji z nadprzyrodzonym czynnikiem podnosiłam niekie­dy głos.

— Na mуzg ci padło? Przekomarzasz się tak sama ze sobą?

— Tu był diabeł — mruknęłam ponuro. — Oma­wiałam z nim śledztwo.

— Rany boskie, znуw ma halucynacje — powiedział Leszek ze zgrozą. — Wymorduje całą pracownię!

— Jaki diabeł? — zainteresował się Wiesio.

— Zwyczajny, jak diabeł. Z rogami, z ogonem…

— No i co ci powiedział?

— Że Kacper jest niewinny. Za to szkalował parę innych osуb.

— No dobrze, ale dlaczego rzucasz w diabła moimi cyrklami? — spytał Janusz z głębokim niesmakiem, wchodząc pod stуł Witolda i zbierając rozsypane szczątki. — Gdzie zerownik?! — ryknął nagle okrop­nie. — Ten diabeł zabrał?!

— Nic nie zabrał, to porządny diabeł. Masz zerow­nik, tu leży…

— Skąd się pani wziął ten diabeł, dopiero wpуł do jedenastej — zdziwił się Kazio. — O pуłnocy to jeszcze rozumiem…

Ochłonęłam nieco po konwersacji ze złym du­chem i teraz już byłam gotowa nawet pracować, że­by tylko nie myśleć.

Władze śledcze poszły mi na rękę. Nagle rozpo­czął się gwałtowny spęd pracownikуw, przy czym panie zaganiano do gabinetu, a panуw do sali kon­ferencyjnej. To zrуżnicowanie płci ogromnie nas za­ciekawiło.

Posłusznie szłam do gabinetu, kiedy nagle po dro­dze ujrzałam, że prokurator i kapitan wchodzą znуw do pokoju Olgierda. Nie zamierzałam być przesad­nie lojalna, a przy tym insynuacje diabła zdenerwo­wały mnie w najwyższym stopniu, więc, wykorzys­tując zamieszanie, szybko zawrуciłam i weszłam do damskiego WC-tu. Zajęłam stosowną pozycję, usi­łując w miarę możności nie oddychać.

— Trzeba zrobić taki harmonogram nieobecności, bo inaczej tu zwariujemy — powiedział prokurator. — Nie ma sposobu kogokolwiek wykluczyć…

W tym momencie usłyszałam, że ktoś wszedł do męskiej strony WC-tu, po czym stałam się świad­kiem zdumiewającego zjawiska. W męskiej kabinie rozległy się jakieś dziwne, stłumione odgłosy, a nas­tępnie w damskiej poleciała woda. Nie zdążyłam nawet zastanowić się nad tym, jakim sposobem to dziwo się dokonało, bo pod drzwiami usłyszałam głosy milicjantowi musiałam natychmiast wyjść. Nie chciałam, żeby się ktokolwiek zorientował, że tkwię w WC-cie w śledczych celach.

„Harmonogram nieobecności, genialne!”, pomyś­lałam z uznaniem. „My też…”

Do gabinetu przybyłam ostatnia. Władza ludowa sprowadziła posiłki płci żeńskiej i w obydwуch po­mieszczeniach rуwnocześnie przeprowadzono rewiz­ję osobistą. Długo to trwało, a przez ten czas na tere­nie pracowni odbywała się jeszcze jedna rewizja nieosobista. Rezultaty zarуwno jednej, jak i drugiej nie zostały przed nami ujawnione.

Przed samą pуłnocą Jarek zdecydował się wresz­cie, że go nie było, i zostaliśmy zwolnieni z poste­runku. Cały personel był tak zmęczony, że nikomu się nawet nie chciało iść na wуdkę, za to rozdrapa­liśmy taksуwki z dwуch postojуw. Nikogo nie zat­rzymano, śledztwo w sprawie tajemniczej śmierci Tadeusza zostało na razie nie rozstrzygnięte…

Witold, ktуremu skończył się właśnie urlop, był jedynym człowiekiem, przybyłym nazajutrz do pracy punktualnie o wpуł do уsmej. Przyczyny zdumiewa­jącej pustki w pracowni były dla niego niepojęte aż do przyjścia pani Glebowej, ktуra udzieliła mu wy­czerpujących wyjaśnień, wprawiając go tym w kom­pletne osłupienie.