Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Po zakończeniu śledztwa w ogуle nie będziecie chcieli ze mną rozmawiać.

— Nie jestem pewien — mruknął kapitan, spog­lądając z ukosa na prokuratora. Natychmiast skomentowałam to spojrzenie.

— Sądząc z pańskiego rzutu oka, ten pan kon­tynuuje kontakty z byłymi podejrzanymi? — powie­działam z łagodnym zainteresowaniem.

— Nie ze wszystkimi, zapewniam panią — odparł szybko prokurator.

— O, szkoda! To nie wiem, czy mogę mieć na­dzieję…

— Może pani — powiedział kapitan stanowczo, — Ja panią zapewniam.

—    A pan? — spytałam prokuratora.

Siedział wciąż na brzegu stołu, doskonale czarny, od butуw do włosуw na głowie, i jaśniał urodą.

— Nie wiem — odparł, uśmiechając się. — Ja się w ogуle niepewnie czuję w towarzystwie kobiet.

— Jako pies w towarzystwie sadła — uzupełniłam natychmiast wzorem pana Zagłoby, wzbudzając tym wielką radość wszystkich trzech panуw.

Opuściłam ich ze znacznie zwiększonym zasobem wiadomości i potężnym zamętem w głowie. Koniecz­nie chciałam sobie to wszystko jakoś ułożyć, ale w tym celu musiałabym porozmawiać z Alicją. Nigdy nie miałam przesadnego talentu do myślenia i do genialnych wnioskуw mogłam dojść tylko drogą wy­miany poglądуw. Niestety, Alicja rozgrywała właśnie pięć trefli z rekontrą w szalenie nie sprzyjających warunkach. Siedzący w tym samym pokoju Kacper postanowił powetować sobie widocznie poprzednie milczenie i robił teraz porządek po rewizji. Porządek polegał na tym, że rozwijał arkusze kalki, oglądał je, a następnie z przeraźliwym trzaskiem zgniatał i wpychał do kosza. Niektуre darł nawet na kawałki. Nie wiem, czy istnieje jeszcze jakiś materiał, ktуry potrafiłby narobić tyle hałasu, co kalka techniczna pośledniego gatunku.

Rуwnocześnie obok rozmawiali Zbyszek, Anka i nieco już mniej wściekła Monika, usiłując przek­rzyczeć porządki Kacpra. Uznałam, że ten akompa­niament powinien Alicji w zupełności wystarczyć i moje włączenie się byłoby nie na miejscu.

Zrobiłam obchуd pracowni, stwierdziłam, że w po­koju sanitarnych grzmi jakaś potężna awantura po­między Kajtkiem, Jarkiem, Stefanem i Włodkiem, w naszym pokoju Kazio parska jadem, a Witek kons­piracyjnie szepcze z Olgierdem w jego małym pokoi­ku. Kiedy zajrzałam, demonstracyjnie zamilkli. Wiesia, nadęta i obrażona na cały świat, siedziała na swoim miejscu, odwrуcona tyłem do przechodzących.

Pozbyłam się jakoś Jadwigi, ktуra z uporem do­magała się, żeby jej postawić kabałę, i usiadłam przy swoim stole. I pozwoliłam sobie na lekkomyślność.

Nie mogąc dyskutować z Alicją, zaczęłam myśleć w milczeniu. Przebieg tego myślenia powinnam by­ła z gуry przewidzieć, ale doprawdy czegoś takiego nie spodziewałam się nawet u siebie!

Z kąta za stołem Witolda, w ktуry wpatrywałam się z konieczności, bo siedziałam akurat twarzą do niego, wyszedł diabeł. Autentyczny, najprawdziw­szy w świecie diabeł, pokryty czarnymi, baranimi kudłami, z rogami, ogonem i na kozich kopytkach. Obszedł stуł dookoła, nie wiem, jakim sposobem, bo deska dotykała do samej ściany, usiadł na krześle Witolda, założył nogę na nogę i spojrzał na mnie drwiąco.

—                No i co? — powiedział. — Doczekałaś się?

Ostatnim przebłyskiem świadomości pomyśla­łam jeszcze, że skoro nie mogę dyskutować z Alicją, to niech będzie, podyskutuję z diabłem. I rzeczywis­tość skończyła się definitywnie.

— A bo co? — spytałam ostrożnie. — Specjalnie się o to starałeś?

— Idiotka! — prychnął diabeł pogardliwie. — O ciebie się nawet nie trzeba starać! Narobiłaś zamę­tu, a teraz co? Siedzisz jak taka spłoszona oślica.

Poczułam się nieco urażona.

— Twoim zdaniem powinnam stać na głowie?

— To tylko do tego celu może ci głowa służyć? A myśleć nie łaska?

Trzeba przyznać, że był mało uprzejmy. W dodat­ku patrzył na mnie z wyraźnym obrzydzeniem, po­mieszanym ze złośliwą ironią. Co tu się zresztą dzi­wić, ostatecznie — diabeł!…

— Ty oczywiście wszystko wiesz — powiedzia­łam, kiwając melancholijnie głową. — Ciekawa jes­tem, jak byś się czuł na moim miejscu

— Dobrze, dobrze — powiedział diabeł ugodowo. — Sprecyzujmy sobie kilka wnioskуw. Tadeusz znał inicjały fatyganta Moniki. Kacper znał sprawę tego pięknego filusia…

— Dziwnych określeń używasz — przerwałam mu z niesmakiem.

— Już ja wiem, co mуwię. Zestaw sobie te dwie rzeczy. No? Przychodzi ci coś do tej tępej pały?

Tym mnie już zdenerwował. Jak śmie pierwszy lepszy diabeł wypowiadać się o mnie w ten sposуb! Ze zdenerwowania doznałam przypływu bystrości umysłu,

— Razem wziąwszy, Tadeusz wiedział wszystko i mуgł donieść fatygantowi o pięknym filusiu — po­wiedziałam gniewnie.

— To już wiesz, dlaczego krzyczał „przebacz”?

— A pewnie, że wiem! Głowę dam za to, że po pijanemu zwierzył się Tadeuszowi z romansu nie­wiernej, a Tadeusz, nie w ciemię bity, raz dwa trzy to wykorzystał.