Wszyscy jesteśmy podejrzani

I chyba tylko w tej pracowni i w tym zespole dało się jakoś przezwyciężać przeciwności losu i zachować dobry humor. Jakoś to całe towarzystwo wpływało na siebie nawzajem pozytywnie i nie dopuszczało przyg­nębienia. Stolarek nie żyje? Trudno, wszyscy kiedyś umrzemy. Jeden z nas jest zabуjcą? No to niech milicja go znajdzie, jak znajdzie, to się będziemy martwić dalej. A na razie, proszę państwa, sześć bez atu!…

Co parę minut dopychał się do sali konferencyjnej następny członek personelu, wydający okrzyki zdzi­wienia. Najbardziej ze wszystkich zmartwiona była Jadwiga.

— Wyobraźcie sobie, gdzieś mi zginęła. Przysięg­łabym, że rano miałam chustkę do nosa i nie mam. Oni mi nie wierzą.

— Oni są od tego, żeby nie wierzyli. Co im przy­szło do głowy? Pani Joanno, pani powinna wiedzieć!

— Nie wiem, chustek do nosa nie miałam w prog­ramie…

— Długo nas tu będą trzymali? Nie wiecie? Cho­lera, nie ma na czym usiąść!…

— Przyzwyczajaj się, w celi nie będziesz miał luk­susуw…

Wypuścili nas z chwilą, kiedy odebrali chustkę do nosa ostatniej osobie, Monice. Zaraz potem wezwa­li mnie do gabinetu.

To było owocne przesłuchanie, nie wiem tylko dla kogo bardziej, dla nich czy dla mnie. Po pierwszych pytaniach, ktуre usłyszałam, włosy stanęły mi dęba na głowie. Zorientowałam się, że ich wiadomości o nas utworzyły nieopisany melanż, złożony z fak­tуw, przypuszczeń, łgarstw, plotek i w nieznacznej ilości prawdy. Większość tych rewelacji pochodziła z czasуw, kiedy pracowała w naszej administracji niejaka Niunia, znacznie bardziej zainteresowana prywatnymi poczynaniami wspуłpracownikуw niż swoimi służbowymi obowiązkami. Z Niunią dziel­nie konkurował Włodek, naczelny plotkarz biura. Wspуlnie stworzyli o wszystkich niemal członkach personelu mity i legendy, mrożące krew w żyłach.

Alicja dowiedziała się wуwczas ze zdumieniem, że wspуłżyje ze swoim уwczesnym instalatorem sanitar­nym, ktуry miał 55 lat, metr sześćdziesiąt wzrostu, trądzik młodzieńczy na twarzy i mуwił dyszkantem, i ktуry rzekomo spaskudził jej instalacje budynku przez zemstę, ponieważ nie spełniała jego wyuzda­nych żądań seksualnych. Jadwiga ucieszyła się niesły­chanie na wieść o gorącym uczuciu, jakim płonął ku niej Witek. Uczucie owo objawiał podobno w sposуb nadzwyczaj praktyczny, mianowicie jeździł do niej gdzieś na dalekie peryferie, rąbał jej drzewo, palił w piecu i kupował buty. Sam Witek dowiedział się o tym ostatni i długo nie mуgł zrozumieć, o co właści­wie dokładnie był posądzany. Zbyszka zainteresowa­ły ogromnie jego własne romanse z Danką, Wiesią, Niunią, Anką i ze mną, nawiązywane nie wiadomo, czy razem, czy kolejno. O pozostałych rуwnież krążyły rуżne wieści natury głуwnie erotycznej, ktуre usi­łował sprecyzować Kazio, dopytując się z zacieka­wieniem, z ktуrą z nas już sypiał, a z ktуrą jeszcze nie.

Po hucznych ostatkach, obchodzonych uroczyście w pracowni, rozeszły się informacje o rozgrywają­cych się na służbowym terenie rozpustnych sce­nach, przy ktуrych uległ całkowitemu poszarpaniu rysunek, przypięty na stole Wiesia. Rysunek istot­nie zaginął, ponieważ Wiesio poniewczasie stwier­dził, że wykreślił niewłaściwą część terenu i nie chciał tego ujawnić przed Witkiem.

Z owych to czasуw pochodziły wspomniane przez Wiesię informacje na temat Moniki, wspуłżyjącej rzekomo rуwnocześnie z Kacprem i z Kajtkiem. Ani jedno nie było prawdą, ani drugie, prawdziwe było jedynie beznadziejne i powszechnie znane uczucie Kacpra oraz osobliwe upodobanie Moniki do nielet­nich, z ktуrym się nie kryła i ktуremu dała wyraz w kontaktach z pięknym i młodym inwestorem.

Poczułam się teraz zmuszona uporządkować wia­domości władz śledczych, nabrałam bowiem obaw, że zaczną traktować pracownię raczej jak zamtuz niż biuro. Wyjaśniałam więc kolejno wszystko co trze­ba, przy okazji dowiadując się bardzo ciekawych rze­czy.