Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Ostrożnie! — krzyknął mimo woli Leszek. Milicjant się zatrzymał i spojrzał na nas nieufnie.

— Dlaczego?…

— Nic, nic, niech pan sobie nie przeszkadza — powiedział Janusz. — Kolega jest trochę nerwowy.

— No! — ponaglił Wiesio niecierpliwie. Milicjant zawahał się, spojrzał na niewzruszone­go kapitana, podniуsł przykrywę, zajrzał do środka, wetknął patyk i zamieszał. Nic piękniejszego nie mogliśmy sobie wymarzyć.

Wybuchnąć wprawdzie nie wybuchło, ale i tak efekt był nie do pogardzenia. W wazonie zakipiało i przez brzegi przelała się pienista, przeraźliwie śmierdząca ciecz, z ktуrej wyleciała wielka chmura muszek. Straszliwa woń dotarła nawet do nas, nie mуwiąc o nieszczęsnym milicjancie, ktуry rzucił się do tyłu z okrzykiem: „Rany boskie!…”, po czym, zatkawszy sobie nos, twardo grzebał dalej. Kapitan przyglądał się temu, stojąc w przezornym oddaleniu.

— Trzeba to wylać — powiedział stanowczo.

— Gdzie?!…

— Gdzieś koło śmietnika. Trudno, bierz pan.

— Zaraz, może przykryć…

Z wysiłkiem dźwignęli naczynie i zaczęli się prze­pychać przez drzwi. Pełni złych przeczuć cofnęliśmy się na swoje miejsca. W drzwiach było za ciasno nawet na człowieka samego, nie mуwiąc o człowie­ku obarczonym kruchym i nieporęcznym ciężarem. Sierżant przepchnął się pierwszy, kapitan podtrzy­mywał wazon od strony balkonu, sierżant potknął się o deskę Witolda, usiłował chwycić wazon w ob­jęcia i przycisnąć do łona, zaczepił o klamkę i wazon wypsnął mu się z rąk w momencie, kiedy kapitan przestał go podtrzymywać, chcąc się przepchnąć sam.

Z kupy ludowych skorup rozlała się po pokoju pienista, straszliwie śmierdząca ciecz. Rzeczywiś­cie, znaleźli najlepsze miejsce do wylania…

Wszystko, cokolwiek wrzucaliśmy tam od począt­ku, zamieniło się w jedną zgniłą masę. Pierwotny kształt zachowały tylko resztki kości wieprzowych, słoiczek po farbie i klucz, ktуry wypadł w chwili rozbicia, odbił się i poleciał najdalej.

Radość nasza, pomimo potwornej woni, nie miała granic, zwłaszcza że kapitan okrzykiem polecił nam nie ruszać się z miejsc. Przyglądaliśmy się więc bez­czynnie i z satysfakcją, jak przy pomocy jeszcze jed­nego milicjanta zebrali to wszystko do plastykowej płachty i nawet wytarli podłogę, starannie szukając po kątach, czy się gdzieś coś nie zawieruszyło. Pani Glebowa bez wątpienia byłaby mniej dokładna.

Wreszcie poszli sobie wraz ze swoim słodkim cię­żarem, pozostawiając nas w pełni zachwytu. Wazon nie zawiуdł naszych oczekiwań.

— Ale nie wybuchło, popatrzcie — powiedział Leszek z żalem.

— Nie wymagaj za dużo — odparł Janusz. — I tak to ładnie wyszło.

— Słuchajcie, czego oni szukali? Jak myślicie? — spytałam, usiłując nie oddychać, bo w pokoju wciąż jeszcze wisiała chmura koszmarnego odoru.

— Widziałaś przecież, spodniej odzieży Kazia. Wi­docznie on jest najbardziej podejrzany i kompletują jego własność.

— W całym biurze szukają — powiedział Leszek, wyjrzawszy za drzwi. — Rewizja jak się patrzy. O co im może chodzić?

Władze śledcze przewracały pracownię do gуry nogami, w poszukiwaniu tajemniczego przedmiotu, starannie zabezpieczając wszystkie znalezione ścier­ki i szmaty.

Siedziałam przy stole, paląc papierosa i nic nie robiąc, bo nie w głowie mi były teraz zajęcia służ­bowe. Przede mną leżał kawał papieru, na ktуrym spisałam sobie wszystkie wiadomości o wspуłpra­cownikach, jakie dotychczas udało mi się uzyskać. Wpatrując się w уw spis, usiłowałam wyciągnąć ja­kieś sensowne wnioski.

Tadeusz nas szantażował, to nie ulegało wątpli­wości. Wszystkich? Prawie wszystkich… Tylko dwie osoby z całą pewnością miały z nim święty spokуj, Alicja i Witold. Reszta była podejrzana.

Najwięcej wiedziałam o Kacprze i Monice, ktуrzy zresztą, trzeba przyznać, wyglądali najgorzej. Moni­ka miała szalenie skomplikowaną sytuację życiową. Jako kobieta pełna ognia i wigoru nawiązała niedaw­no romantyczne kontakty z młodym i nieprzeciętnie przystojnym przedstawicielem jednego z inwesto­rуw. Następnie usilnie starała się te kontakty zer­wać, ponieważ pojawiła się przed nią perspektywa korzystnego mariażu z osobnikiem posiadającym ja­kieś potężne pieniądze i niezwykle surowe zasady moralne. Zakochany młodzian nie bardzo chciał ustąpić z placu boju i raczej trudno jej było stracić go z oczu i wymazać z pamięci. Wieść o tym nie dokoń­czonym romansie mogłaby definitywnie zrazić cnot­liwego epuzera, a Monice ogromnie zależało na sta­bilizacji życia przy boku majętnego męża. Pytanie, ile z tego wszystkiego było wiadomo Stolarkowi?

Kacper, wytrwale uwielbiający swoje bуstwo, był wmieszany w jej wszystkie sprawy. Jeżeli Tadeusz szantażował panią jego serca, uniemożliwiając jej realizację najważniejszych planуw, dlaczegуż by nie miał go zabić w potężnym afekcie? Nie mуwiąc już o tym, że szantażował i jego…