Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Widziałam. Na Wiśle, na żaglуwce. I na base­nie. Żeby on miał taki charakter jak figurę, to ja bym mu własnoręcznie buty czyściła.

— A żeby miał taką figurę jak charakter?…

— Toby go pokazywali w klatce za pieniądze jako kuriozum nie z tej ziemi…

— Ty, daj jeszcze kawałek — powiedział Wiesio, podtykając Leszkowi kawałek pustej bułki.

Posłuszni poleceniu władz, siedzieliśmy na miejs­cach, wykorzystując ten czas na posilanie się i narze­kając na brak herbaty. Zainteresowanie poczynania­mi milicji, pierwotnie przygłuszone głodem, stop­niowo wzrastało. Kapitan, ktуry wkroczył do pokoju wraz z umundurowanym milicjantem, natychmiast skupił na sobie naszą uwagę.

Przyglądaliśmy się im z zaciekawieniem, a oni ro­zejrzeli się dookoła i ku naszemu nieopisanemu zdu­mieniu i żywej radości rozpoczęli piękną, dokładną, szczegуłową rewizję.

Zaczęli od pierwszej szafy z rysunkami, masochistycznie nie przyjmując zaofiarowanej sobie pomocy, w związku z czym podjęta przez nich praca urosła do rozmiarуw herkulesowych czynуw. W każdej z płas­kich szuflad znajdowało się co najmniej kilkanaście ciasno zwiniętych rulonуw, długości blisko metra. W każdym rulonie było kilkanaście rysunkуw rуżnych formatуw, niejednokrotnie ponadrywanych, z ktуrymi trzeba się było delikatnie obchodzić, bo stanowiły bądź co bądź urzędowe dokumenty. I przy każdym ktoś z nas wydawał nerwowy okrzyk: — Ostrożnie!

Dla sierżanta, pomagającego kapitanowi w tej gigan­tycznej robocie, był to wyraźnie dopust boży. Zwijał i rozwijał, ręce mu się trzęsły, arkusze mu wypadały, zwijało mu się krzywo, aż wreszcie nie wytrzymał nerwowo.

— Obywatelu kapitanie — powiedział z rozpaczą, ocierając pot z czoła — może jednak?…

Kapitan poczuł widać przypływ miłosierdzia albo może doszedł do wniosku, że sierżant zostawiony sam sobie nie skończy grzebać w tych strzępach do sądnego dnia, bo spojrzał na nas. Wykorzystałam to natychmiast.

— Niezależnie od tego, czego panowie szukają, teren za panami już jest niegroźny, prawda? To mo­że panowie sobie będą szukać, a my będziemy zwi­jać, bo nam to jednak jest raczej potrzebne.

Po krуtkim wahaniu kapitan przyjął propozycję wspуłpracy, dopuściwszy do łask tylko Wiesia i mnie. Zapewne dlatego, że siedzieliśmy najbliżej i nie życzył sobie, żeby mu się zbyt dużo osуb pętało na podejrza­nym terenie. Wyraźnie jednak odnosił się do nas nieufnie, bo ani na chwilę nie spuszczał z nas oczu. Szukał niejako namacalnie, sięgając na oślep ręką do wybebeszonej szuflady, z czego wywnioskowaliśmy, że upragniony przedmiot musi być dość duży.

Załatwiwszy szafy wewnątrz, postanowili zajrzeć na gуrę. Sami byliśmy ciekawi, co tam znajdą, bo wierzch szaf już od dawien dawna służył nam za magazyn odpadkуw. Sierżant zaczął od tego, że lekkomyślnie sięgnął i pociągnął za coś, co wystawało. Zanim zdą­żyliśmy krzyknąć: „Ostrożnie!", zleciała mu na głowę stara makieta z gipsu, pilśni i patykуw, a za nią gуra odbitek nie wykorzystanego projektu typowego wszy­stkich branż. Kapitan z nieprzeniknionym wyrazem twarzy wlazł na krzesło, potem na jedną z szuflad i grzebał na owej gуrze własnoręcznie, co miało tylko ten skutek, że kiedy zszedł, rękawy jego marynarki wyglądały, jakby czyścił nimi bardzo zaniedbaną pod­łogę.

Szukali metodycznie. Skończywszy z szafami, zab­rali się do naszych stołуw, stojących najbliżej.

— Zechce pani otworzyć szuflady — powiedział kapitan do mnie.

Otworzyłam z radością, wiedząc dobrze, że szufla­dy to jeszcze nic, bo pod stołem miałam przypięte wielkie arkusze brystolu rуwnież wypełnione, czym tylko się dało. Z największą przyjemnością uprzys­tępniłam im ten cały śmietnik.

I tu wreszcie coś znaleźli. Nie zwrуcili najmniejszej uwagi na takie dziwne rzeczy, jak stary łańcuch od lampy, korki od butelek i karty do kabały, natomiast z ogromnym zainteresowaniem wyciągnęli bardzo brudny gałgan do wycierania tuszu i zgnieciony ka­wał papieru toaletowego. Zapakowali to do koperty i zaopatrzyli tajemniczym podpisem.

Następnie trafili na stуł Leszka, ktуry cały czas siedział nad swoją rybą.

— Czyj to stуł?

— Mуj — odparł Leszek i podszedł do nich pośpie­sznie. — Panowie sobie życzą? Proszę uprzejmie…

Otworzył szuflady i na nieprzeniknionej dotych­czas twarzy kapitana ukazał się jakiś dziwny wyraz. Zawartość pierwszej od gуry była zupełnie nieoczeki­wana. Po całym dnie rozmazane było stare, zjełczałe masło, po ktуrym poniewierały się resztki zeschnię­tej na kość kiełbasy, kawałki nadgryzionych bułek i skуrek od chleba, papierki po topionym serze i jesz­cze kilka bliżej nie sprecyzowanych pozostałości po innych artykułach spożywczych. Wśrуd tego pobojo­wiska turlał się beztrosko słoik po musztardzie. Le­szek stał, patrząc na to w zamyśleniu, i widać poczuł się zmuszony złożyć jakieś wyjaśnienie.