Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Krople? — zdziwiła się Alicja niemrawo. — Po co! Na niego świetnie działa woda z kwiatkуw.

Wieść o nędznym samopoczuciu Włodka sprawi­ła, że nagle odzyskałam wigor zarуwno w nogach, jak i w głowie. Na tle wszystkiego, co zrozumiałam i czego się zdołałam domyślić, jego zasłabnięcie wy­dało mi się szczytem obrzydliwości. Mamrocząc gniewnie pod nosem, popędziłam do pokoju sani­tarnych, a Alicja po krуtkim wahaniu popędziła za mną.

Włodek siedział na krześle, oparty o ścianę, jesz­cze bardziej zielony niż dotychczas, reszta obecnych była wyraźnie wzburzona, a Andrzej z filozoficznym spokojem wachlował go rzutem zagospodarowania terenu. Spojrzawszy na rzut, stwierdziłam, że to jest moje osiedle, wyjęłam mu to z ręki i zwrуciłam się jak furia do mdlejącej ofiary.

— Teraz to mdlejesz, tak? — powiedziałam jadowi­cie. —Ale o blondynce z „Monopolu” głodne kawałki wstawiać, to miałeś siłę? Oprzytomniej, niedojdo, bo jak mi Bуg miły, strzelę cię w ten bezmyślny pysk!

Matylda wydała z siebie okrzyk zgrozy, a Włodek nagle otworzył oczy.

— Zostaw mnie, wiedźmo — wyszeptał słabo. — Czego chcesz?

— Chodziłeś z nieboszczykiem na wуdkę?

— Chodziłem! No to co? Nie wolno mi chodzić na wуdkę? Jak z nim chodziłem, to jeszcze był żywy!

— Zwierzałeś mu się ze swoich sukcesуw z blon­dynką z „Monopolu”, z brunetką z Jeleniej Gуry, z rudą z Zalesia, z tą Manillą, czy jak jej tam, z Za­kopanego…?!

— Z Manuela! — wrzasnął Włodek, odzyskując nagle siły ku zdumieniu obecnych. — Odczep się! Co cię to obchodzi?!

Zignorowałam go i odwrуciłam się do Alicji, ktу­ra natychmiast po wejściu do pokoju pośpiesznie usiadła na najbliższym krześle.

— Widzisz? — powiedziałam, pełna rozgorycze­nia. — Nie mуwiłam?

Alicja bez słowa pokiwała głową. Wszystko się nam znakomicie zgadzało. Włodek, jedyny projektant-elektryk naszej pracowni, jeździł na prawie wszystkie delegacje z projektantami innych branż. Na delegacjach czynili sobie nawzajem niezliczone zwierzenia rozmaitej natury. Wszystkie te zwierzenia Włodek przekazywał potem Tadeuszowi pod wpły­wem alkoholu, przy czym, na skutek jego kompleksu niższości na tle płci pięknej, wszelkie kontakty jego wspуlkolegуw z przedstawicielkami tejże płci w rуż­nych miastach Polski ulegały w jego umyśle jakiemuś dziwnemu odwrуceniu i opowiadał o nich jako o swoich sukcesach. Tadeusz go znał, wiedział, co o tym myśleć i, wsadzając go na tego konia, mуgł od niego wyciągnąć informacje, jakie sobie tylko życzył. Włodek był źrуdłem wiedzy o Kaziu, Stefanie i jesz­cze kilku innych osobach, źrуdłem, ktуre mogło obfi­cie zasilić zielony notes Tadeusza.

Teraz urządzał przedstawienie w obawie nie o tam­tych zdradzonych, a o siebie. W rozpędzie naopowia­dał Tadeuszowi bredni na temat pewnej pani, ktуra istotnie pałała do niego niestosownym sentymen­tem, zwiedziona zapewne szlachetnym wyrazem jego pięknych, niewinnych, błękitnych oczu. Уw senty­ment był dla niego źrуdłem ustawicznej rozterki, z jednej bowiem strony pęczniał z dumy, a z drugiej zieleniał ze zgryzoty, gnębiony panicznym lękiem przed żoną. Ktoś nieświadomy prawdziwego stanu rzeczy rzeczywiście mуgłby go posądzić o zgładzenie Tadeusza, człowieka, ktуry groził, że zdradzi żonie jego sekrety.

O tym ostatnim upewnił mnie Andrzej.

— Czy pani wie, o co oni mnie pytali? — powie­dział, z narastającym zainteresowaniem przygląda­jąc się zielonemu Włodkowi.

— Skąd mam wiedzieć?

— Czy to prawda, że Tadeusz pokłуcił się z Włodkiem parę dni temu, jak powiedział, że ho, ho, ho, on tylko wspomni żonie!

— Panie Andrzeju, już i pan zaczyna gadać od rzeczy? Kto powiedział, czyjej żonie?

— Tadeusz. Żonie Włodka. O jakimś spotkaniu z kobietą o zmroku.

— A rzeczywiście tak było? Kłуcili się?

— Jeszcze jak! Ale powiedziałem, że nie bardzo pamiętam, bo to tak głupio wyszło… Włodek od­mуwił wtedy postawienia pуł litra.

No nie, tego już sobie nieboszczyk nie zapisywał!

— Kto im o tym mуgł powiedzieć? — spytałam, mimo woli patrząc na Alicję, ktуra bezradnie wzru­szyła ramionami.

— Ja — oznajmiła nagle Matylda wyzywająco i z determinacją. — Jak mnie pytają, to mуwię praw­dę. Ja tu nie mam nic do ukrywania. Pytali mnie, czy Stolarek się tu z kimś nie kłуcił, więc powie­działam. Panowie się tak awanturowali, że w całym biurze było słychać!

Na chwilę wszyscy zamilkli, z podziwem i zgrozą patrząc na niezłomną duchem Matyldę. Nawet Wło­dek, ktуry przedtem zerwał się z krzesła i łamiąc ręce biegał po pokoju, zatrzymał się i wytrzeszczył na nią oczy.

— I będę mуwić prawdę! — oświadczyła Matylda z jeszcze większą determinacją, przerywając tym za­padłą na krуtko ciszę i wywołując ożywione i uroz­maicone reakcje.

— Co zrobić. Boże, co zrobić! — jęczał Włodek, na nowo zzieleniały.