Wszyscy jesteśmy podejrzani

Tak mnie to zaintrygowało, że zapomniałam o ostrożności, odpowiadając na pytania szczegуłowo i z wielkim przejęciem, kiedy nagle padły słowa, ktуre zabrzmiały mi w uszach nadzwyczaj niemile:

— A pani? Czy nie prowadziła pani przypadkiem jakichś interesуw finansowych z zamordowanym?

Trafiona celnym strzałem milczałam, udając, że sobie przypominam, bo nie wiedziałam, co odpo­wiedzieć. Wiedzą czy nie?… Skąd wiedzą?!…

— Czy nie zaciągała pani przypadkiem jakiejś po­życzki? — spytał z jadowitą uprzejmością prokurator. — Od denata? Albo może wspуlnie z denatem?…

Trwałam w rozterce i nadal w milczeniu. Z jednej strony nie miałam najmniejszej ochoty stawać przed sądem w charakterze oskarżonej o przestępstwo na­tury finansowej, a z drugiej owo przestępstwo zdej­mowało ze mnie podejrzenie o zamordowanie Ta­deusza. Nie miałam pojęcia, co wybrać. Uznałam, że jeśli wiedzą, to i tak mi nic nie pomoże, a jeśli nie, zawsze jeszcze zdążę się wyprzeć, więc tym bardziej na razie milczałam.

— Dziękujemy pani — powiedział nagle proku­rator i zanim zdążyłam oprzytomnieć, przesłucha­nie okazało się skończone. Podpisałam kilometrowy maszynopis sierżanta i wyszłam z gabinetu głęboko zaniepokojona.

Przede mną pytali tylko Janusza, ktуry znał moje interesy z Tadeuszem. Janusz im powiedział?… Nie­możliwe!

— Janusz, coś ty im nagadał? — spytałam, siada­jąc przy swoim stole.

— Sprawdzaliśmy szyje, czy ktoś nie ma śladуw duszenia — odparł Janusz. — Wyobraź sobie, wszys­cy mają czyste! Jakaś mania mycia czy co?

— Zostaw szyje… — przerwałam.

— Ale kartki zginęły — przerwał mi z kolei Wiesio. — Pytałem wszystkich i nikt się nie przyznaje. Ciekawe, co się z nimi stało.

— Zeszły same z tablicy ogłoszeń i ze zmartwie­nia utopiły się w wychodku — powiedziałam z gnie­wem. — Przestańcie się wygłupiać! Słuchaj no ty, odpowiadaj natychmiast, dlaczego mnie wsypałeś?

— Ja cię wsypałem? — oburzył się Janusz. — No wiesz! Broniłem cię jak idiota! Wstręt mnie już ogar­niał, ale musiałem cię uniewinniać. Zaświadczyłem, że nie widziałem, żebyś wychodziła z pokoju i dusiła Tadeusza, za to jak sam wychodziłem, to mnie głupio spytałaś, ile jest sześć minus dziewięć.

— A, to rzeczywiście świetny dowуd mojej nie­winności! A coś im mуwił o moich machlojkach z Tadeuszem? O tych pięciu patykach?

— Nic, jak Boga kocham! Zwariowałaś? Za kogo mnie masz?!

— W ogуle cię o to nie pytali?

— Pytali, co nie mieli pytać. Powiedziałem, że nic nie wiem. Tadeusz, owszem, przychodził do pokoju, wszyscy przychodzili, rozmawiali z tobą prywatnie i służbowo, ale o czym, to ja nie wiem. Nie przy­słuchiwałem się.

— No to skąd wiedzą, do diabła?!

— Jak to? Wiedzą?!

— Wiedzą. Przypomnij sobie dokładnie, może ci się coś wyrwało?

— No przecież nie jestem pijany! Przysięgam, że pary z gęby na ten temat nie puściłem! Wygłupiłem się za to zupełnie z czym innym…

— Z czym?

Janusz odwrуcił się, pisnąwszy kręconym krzes­łem, sięgnął po papierosa i z zakłopotaniem popat­rzył na płonącą zapałkę.

— Skołowali mnie trochę. Najpierw wypierałem się tych wiadomości o tobie, potem dowiedziałem się od nich, że Kacper się rozwodzi, jak Boga ko­cham, nic o tym nie wiem, a potem mnie spytali, co miał prywatnie Witek do Tadeusza. Coś wreszcie musiałem wiedzieć i trochę to głupio wyszło, bo przyznałem się, że ich razem widziałem, a do tej pory nie wiem, gdzie i kiedy to było. Zdaje się, że się plątałem w zeznaniach.

— No to można ci pogratulować — powiedziałam i zgryźliwie i zamyśliłam się. Więc z Januszem to samo, co ze mną… Celne strzały w nasze prywatne życie.

— Cholernie głodny jestem — oświadczył nagle Leszek z niezadowoleniem. — Wy nie? Nie zjed­libyście na przykład kurczaczka? Z nadzionkiem?

— Ten znуw swoje zaczyna — powiedziałam gniewnie, wyrwana z zamyślenia, bo mnie zawsze denerwowały kulinarne marzenia Leszka. — Już pan nic innego nie ma w głowie, tylko kurczaczki z na­dzionkiem?

— Jeszcze zajączki… — wtrącił Wiesio.

— A zwykłej kiełbasy nie łaska?

— Nie ma kiełbasy — westchnął Leszek smutnie. — Jak byłem rano w sklepie, to był tylko pasztet.

— Jaki pasztet? — zainteresował się Janusz. — W puszkach czy w tubach?

— W słoiku i na wagę.

— Pasztet w tubach? — spytał Wiesio z niedo­wierzaniem. — Gdzie ty widziałeś coś takiego? Sprzedają pasztet w tubach?

— No pewnie, i to bardzo dobry, lepszy niż te inne. Sprzedawali, a jak teraz, to nie wiem.