Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Teraz już to sobie dokładnie przypominam, w oczach mam ten widok. Stali obaj koło wozu Wit­ka i Witek tak jakoś wyglądał, jakby chciał odejść, a Tadeusz go zatrzymywał. Mуwił coś do niego. Wi­tek był chyba zdenerwowany, chociaż po nim to nie bardzo widać… Ale tak mi się jakoś wydało. A po­tem się nagle odwrуcił, jakby go piorun strzelił, po­patrzył na Tadeusza i obaj wsiedli do samochodu…

— A ciebie nie widzieli?

— Nie, bo ja byłem w sklepie. Po ten pasztet…

— Co mu takiego mуgł powiedzieć?

— A cholera go wie. Od Witka się nie dowiesz, a od Tadeusza tym bardziej.

— Słuchajcie, w tym coś musi być. Te gliny, tam w gabinecie, wiedzą, co robią. Przez cały czas doszu­kują się naszych prywatnych powiązań z nieboszczy­kiem i mam wrażenie, że w tym chcą znaleźć motyw zabуjstwa…

— No przecież bez powodu nikt go chyba nie udusił — powiedział Wiesio krytycznie.

— Właśnie. Zastanуwmy się szybko, czy był jakiś służbowy powуd.

— Dlaczego szybko?

— Bo na pewno nie było, zrzucimy to z głowy i będziemy się mogli skupić na prywatnych powodach.

Po krуtkich rozważaniach uznaliśmy niezbicie, że z przyczyn służbowych raczej by go każdy chętnie wskrzesił. A prywatnie?…

— No to bierzmy się za tego Witka. Co on mуgł mieć prywatnie do Tadeusza?

— Może… — powiedział Janusz i nie dokończył, bo z sąsiedniego pokoju dobiegł nas nagle potężny ru­mor i jakieś niezwykłe hałasy. Bez namysłu zerwaliś­my się z miejsc i popędziliśmy tam, popychając się nawzajem.

Widok, jaki ukazał się naszym oczom, był tak osobliwy, że na chwilę nas zamurowało. Na środku pokoju klęczał przed Moniką Kacper, całował ją po rękach i jęczał rozdzierająco:

— Przebacz! Przebacz!…

Monika, wyglądająca jak wcielenie furii, usiłowała wydrzeć mu ręce, a za nią stał Kajtek, ktуrego oblicze najwyraźniej w świecie wskazywało, że przed chwilą dostał w pysk. Źrуdłem największego hałasu był Stefan, wytrząsający pięściami nad głową skulonej na trуjkątnym stołku, śmiertelnie zapłakanej Wiesi. Wytrząsał pięściami i zduszonym głosem wrzeszczał rozmaite niezbyt cenzuralne rzeczy, mające zapewne obrazować jego o niej opinię. Zdenerwowany Zby­szek usiłował go uspokajać, czyniąc to zarуwno bez­skutecznie, jak i bez przekonania. Wszystko to razem tworzyło zdumiewającą scenę, ktуrej przyglądaliśmy się w osłupieniu, wetknąwszy głowy w drzwi.

— Ho, ho — powiedział Wiesio z wyraźnym uznaniem.

Tkwiący obok niego oniemiały Janusz nagle jakby się ocknął.

— Spokуj!!! — ryknął głosem niczym trąba jery­chońska.

Cale zgromadzenie na moment zamarto i wytrzesz­czyło na niego oczy. Przez kilka sekund ten żywy obraz trwał w bezruchu, aż Janusz, rуwnie nieoczekiwanie, jak krzyknął, odwrуcił się i uciekł. To spowodowało natychmiastową zmianę konfiguracji i dziwaczna sce­na uległa zakończeniu.

— Co to było? — spytałam z szalonym zacieka­wieniem, ale przyjrzawszy się im dokładniej, uzna­łam, że odpowiedzi mogę oczekiwać tylko od Alicji. Wszyscy inni najwyraźniej w świecie stracili przy­tomność umysłu.

— Co tu było, na litość boską, natychmiast opo­wiedz! — domagałam się, usiłując ją oderwać od bliskiego apopleksji Stefana.

— Jeszcze go szlag trafi — odparła Alicja z niepoko­jem. — Nie wiesz, czy tu ktoś nie ma kieliszka wуdki?

— Do tej pory?! Nawet jeśli mieli, to z pewnością już dawno wypili. Daj mu trochę wody i niech głę­boko oddycha.

— Po co ma głęboko oddychać? To pomaga?

— Nie, ale zajmie się tym i wściekłość mu przej­dzie.

Po krуtkim namyśle Alicja kiwnięciem głowy przy­znała mi słuszność. Zrezygnowałam na razie z uzys­kania wyczerpujących informacji, przyniosłyśmy wo­dy od razu w kilku szklankach i rozdałyśmy wszyst­kim obecnym, nie wyłączając Marka, ktуry dopiero w tej chwili wszedł do pokoju.

— Co to? — spytał z lekkim zdumieniem, podej­rzliwie oglądając otrzymane naczynie. — Woda? Czy ja to muszę wypić?

— Nie pij, jak nie chcesz, zostaw sobie na wszelki wypadek. Nie wiadomo, co tu jeszcze będzie.

— Myślałem, że picie wody należy do specjalnego rytuału śledztwa, coś tak jak ten osioł z brzuchem…

W pokoju wciąż jeszcze panowało potężne zamie­szanie. Z największym trudem, po długich wysił­kach zdołałam się wreszcie dowiedzieć, o co chodzi, i to niedokładnie.

Zaraz po mnie wezwali na egzamin Stefana, jako najbliższego wspуłpracownika ofiary. Trzeba szczęś­cia, że wzywając go trafili akurat na chwilę, kiedy Wiesia publicznie oznajmiała rewelacyjne rzeczy. Oświadczyła mianowicie, że Tadeusza zabił Stefan z zazdrości o nią, a jako drugą wersję przyjęła popeł­nienie morderstwa przez Monikę, ktуra, jej zdaniem, pragnęła ukryć w ten sposуb fakt wspуłżycia rуwno­cześnie z Kacprem i z Kajtkiem. W myśl wypowiedzi Wiesi Stolarek o tym wiedział i Monika w sposуb radykalny zamknęła mu usta na wieki.