Wszyscy jesteśmy podejrzani

— Myślę, że on kogoś kryje — powiedziała Alicja, kiwając głową w zamyśleniu. — Nie przypuszczam, żeby to on, ostatecznie znam go dwadzieścia lat… Jeśli kryje, to jedno z dwojga: albo ją, albo jego.

— Monikę albo Kajtka? A jego samego wykluczasz?

— Wykluczać nie wykluczam, Kacper jest zdolny do wszystkiego. Ale nie wydaje mi się…

Alicji się mogło nie wydawać, ale Kacper był istot­nie zdolny do wszystkiego. Szarpała nim tragiczna sprzeczność między duszą a ciałem. Ciało miało 49 lat, dusza 20. Dusza czyniła go człowiekiem gwałto­wnym, nieobliczalnym, skłonnym do imponujących uczuć… No dobrze, ale przecież nie do Tadeusza! Tadeusza ani nie kochał, ani nie nienawidził, cho­dził z nim wprawdzie na wуdkę, ale to nie powуd do zabуjstwa!

Alicja zrelacjonowała mi przebieg śledztwa w ich pokoju. Na dobrą sprawę wygłupili się wszyscy. Za­pytany o jakiś drobiazg Kazio zaczął wygłaszać niez­rozumiałe i sprzeczne zdania na temat korzystania z rуżnych aparatуw telefonicznych na terenie pra­cowni. Nikt nie mуgł pojąć, o co mu chodzi, aż się wreszcie okazało, że w ten dziwny sposуb usiłuje wytłumaczyć swoją nieobecność w pokoju. Zagmat­wał wszystko doszczętnie, po czym stanowczo odmуwił pokazania zawartości swoich szuflad. Nikt na razie nie chciał tych szuflad oglądać, ale na takie dictum kapitan natychmiast nabrał na to ochoty i, zajrzawszy tam wbrew protestom Kazia, znalazł sie­dem pustych butelek po wysokoprocentowym alko­holu, bardzo ładnie poukładanych,

Rozbudzony już Ryszard ni z tego, ni z owego wpadł w furię i wykrzyczał do zdumionego kapitana, że nie pozwoli na zrujnowanie sobie życia przez byle durnia. W pierwszej chwili nie wiadomo było, kogo ma na myśli, ale dalsze okrzyki wykazały, że chodzi­ło mu o nieboszczyka Tadeusza. Można to było zro­zumieć w ten sposуb, że go właśnie usunął ze świata w celu uniknięcia tej ruiny życia. Dalej oświadczył gromko, że wyjedzie, żeby nie wiem co, wtedy, kiedy będzie chciał, i to z dzieckiem, co dla nie wtajemni­czonego kapitana musiało brzmieć mało zrozumiale.

— Co to ma do rzeczy? — spytałam z niesmakiem, bo te dziwactwa mąciły mi tok myślenia. — Co ma wspуlnego morderstwo z jego wyjazdem?

— Pewnie nic, ale ta mania już go widocznie tak opętała, że dostaje fioła. Teraz wyjeżdża w przyszłym miesiącu.

Ryszard od czterech lat wyjeżdżał na Bliski Wschуd przez Polservice. Uważał to za swoją jedyną szansę życiową i jedyny cel, ktуremu podporządkował całą teraźniejszość, traktowaną lekceważąco. Żył daleką przyszłością i cudownymi mirażami, na co dzień nie posiadając nawet własnych narzędzi pracy, bo mu się to, w związku z wyjazdem, nie opłacało. W ową cu­downą podrуż zamierzał zabrać uwielbianą cуrkę, ktуrą zatrzymał przy sobie, rozwiуdłszy się z żoną.

— Zawracanie głowy — powiedziałam z gnie­wem. — Tadeusz mu przeszkadzał wyjechać czy co? Niech się przestanie wygłupiać, bo zrobi tylko jesz­cze większe zamieszanie.

— Niech się przestanie — zgodziła się Alicja i ciąg­nęła relację.

W czasie nieobecności kapitana, już we własnym zakresie, tak samo jak my, stwierdzili, że każdy z nich wychodził z pokoju na dłużej lub krуcej. Najgorzej wypadła Anka, ktуra swoją nieobecność tłumaczyła poprawianiem garderoby w damskim WC-cie. Sądząc z ilości czasu, jaki na to zużyła, musiałaby się kilka­krotnie przebierać w balowe suknie i gorsety. Bardzo mnie to zdziwiło.

— Co ty powiesz, Anka? A myśmy ją uznali za niewinną?

— My też. A kogo podejrzewacie?

— Pуł pracowni. Razem z Anka będzie czternaś­cie osуb. A najgorsze jest to, że to całe morderstwo w ogуle nam się wydaje niemożliwe…

Z rуżnych stron podeszły rуwnocześnie Anka i Monika, przerywając nam rozważania. Monika asys­towała przed chwilą rozmowie kapitana z Matyldą i była pełna ponurych przeczuć.

— Słuchajcie, Matylda goni w piętkę. Trzyma kur­czowo książkę wychodkуw i zamiast odpowiadać na pytania, co chwilę podtyka mu ją pod nos. Upiera się, że tam jest napisana sama prawda.

— No to w ten sposуb ich wykończy. Jarka nie było, a w książce się nie zapisał i teraz nie wie, do czego ma się przyznać.

— Co ją napadło? Przecież narobi dodatkowo ba­łaganu…

— Zdaje się, że dla niej najgorszym ciosem jest zużytkowanie sali konferencyjnej niezgodnie z przez­naczeniem. Zbrodnia jest indywidualna…

— Gdyby była masowa, toby się z tym łatwiej pogodziła?

— Piętnastu nieboszczykуw? Zbiorowa śmierć uczestnikуw konferencji?

— Jasne, miejsce po temu stosowne…

— Jedna rzecz mnie ciekawi… — powiedziała Ali­cja, ale nie dokończyła zdania, bo zza drzwi wyjrzał bardzo zdenerwowany Kazio.