Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Kiedy przeskoczył z pełnej wżerów, gigantycznej krzywki na ziemię i pozwolił jej odjechać, natychmiast czmychnął zakosami jak królik. Musiał się ukryć i znaleźć właściwy moment albo sposób. Odskoczyć czy przywarować?

Mógł wymyślić coś i wrócić tu za jakiś czas.

Mógł też skorzystać, że van Dyken jest przekonany, iż umarł, i poczekać, aż się pokaże.

Należało posprzątać. Tylko czy zabicie van Dykena wystarczy? Jak zatrzymać Muzyczne Piekło? Rozpędzić Ogród Rozkoszy Ziemskich?

Jednak powstrzymanie domorosłego boga musiało być początkiem. Zatrzymaniem mechanizmu.

Musiał odpocząć i zebrać myśli.

Przeszedł przez Piekło, zdjąwszy ubranie i sprzęt. Trzymał to wszystko przed sobą i lazł nagi jak otępiały, wokół takich samych nagusów, równie niemrawo przebierających nogami. Zostawił sobie tylko hełm i buty.

Minął szubienicę, a potem wielką harfę, z której zdejmowano właśnie półżywego, pociętego strunami niemal na dzwona Węża. Żył i jęczał słabo i widać było, że te głębokie szramy zaczynają mu zarastać. Pękaty stwór, obrośnięty brodawkami, chwycił nagle Vuko za ramię, drugi, przykryty poczerniałą przyłbicą, z jaszczurzym ogonem dyndającym między nogami, złapał go z drugiej strony, i oba zaczęły zaskakująco silnie wlec Wędrowca w stronę harfy.

— Nie, dziękuję, może innym razem — powiedział uprzejmie i rzucił tłumok na ziemię, razem z mieczem, sajdakiem i całym sprzętem. A potem zgruchotał ropuchowi obie ręce i wgniótł hełm jaszczurowi potężnym, obrotowym kopnięciem. Chwycił stwora za kark i nogę, po czym miotnął nim w struny harfy. Rozległ się śpiewny zgrzyt wszystkich strun, a potem przeraźliwy, świński wrzask jaszczura, kiedy struny wrastały mu w ciało.

Drakkainen podniósł swój tłumok z ziemi i podjął zezowaty marsz, podobnie jak inne zombie.

W Ogrodzie Rozkoszy było łatwiej. Więcej było tu łażących bez celu i nikt nie naprzykrzał się, proponując tortury.

Na widok przechodzących „świerszczy” po prostu upuścił tłumok na ziemię i osunął się w kłębowisko nagich, wijących się po sobie ciał. Zatonął w nich, w plątaninie śliskich od potu ramion i ud, wśród warg i palców.

A potem wstał i wyplątał się. Kilkoro ramion uniosło się za nim, chwytając za łydki i obejmując za uda.

Drakkainen pochylił się i zadał miażdżący, krótki cios w sam środek twarzy szczególnie namolnego Węża.

— Mówiłem: tylko bez macanek. A pani... Nie to, żeby pani mi się nie podobała, ale tym razem naprawdę nie mam czasu.

Poszedł jeszcze dalej i za wzgórzem stanął, patrząc na Siedzącą Dziewczynę, która wznosiła się na tle nieba.

— Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę, mała — powiedział, zakładając spodnie.

Ruszył dalej, w kierunku wzgórz.

— Gdzieś tu trzeba będzie przywarować — mruknął.

Chwilę potem jednak tuż przed nim zakwitł kolejny, olbrzymi, baniasty owoc. Biały i prześwitujący, ze skuloną sylwetką w środku.

Owoc pękł i ukazał się van Dyken, odrzucający pelerynę dramatycznym gestem.

— Dobra — powiedział Drakkainen. — Ty i ja. Na pięści.

Van Dyken zaklaskał. Powoli i drwiąco.

— Jestem pod wrażeniem. Pan jest jak wrzód na tyłku, mynheer Drakow. Nie wiem, jak pan to zrobił, ale to było efektowne. I jest pan sarkastyczny. Ta ironia w obliczu śmierci, jakie to normańskie. Panu się zdaje, że to jest jakaś pieśń o pierścieniu Nibelungów? Wie pan, zrobimy inaczej: dzisiaj będzie tak, że to wąż zabija Sigurda.

Zamachnął się nagle, i długa, jesionowa włócznia śmignęła w powietrzu.

Równocześnie z trybem bojowym.

Zwolniła dokładnie w momencie, kiedy trójkątne ostrze wsunęło się w pierś Drakkainena i płynęło tak powolnym, sennym ruchem, aż przebiło koszulę i wyjechało z drugiej strony, stercząc mu z pleców.

Chwycił drzewce i usiłował wyszarpnąć dzidę z ciała, ale było to niemożliwe. Zatoczył się, czując, jak tkwi wewnątrz, jak porusza się stalowym zębem w jego tkankach przy każdym uderzeniu serca.