Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Drakkainen przyjął do wiadomości to, co zobaczył, po czym wycofał się i przez zagajnik wrócił w okolicę fortu. Najbardziej trapiło go, że przy takim ruchu na małej przestrzeni nie zdoła wkraść się do środka.

Czatował w kilku miejscach przez kilka godzin, ale nie było możliwości.

Obserwował „kraba”, który wylazł po raz kolejny i przechadzał się przed bramą. Wartownik warknął coś do niego i dźgnął pancerz końcem włóczni. Krab pokazał nagle ramiona z krzywymi ostrzami, które dotąd były ciasno splecione na beczkowatej piersi i zasyczał.

Strażnik krzyknął ostro i zdzielił kraba drzewcem przez płaski łeb, po czym wyjął coś zza pazuchy. Krab wydał z siebie upiorny, przeciągły wrzask, potwornie wysoki, i cofnął się do grodu.

To jakieś zwierzę, pomyślał Drakkainen, przynajmniej strażnik tak się do tego odnosił. Jednak ten pancerz wygląda na sztuczny. Na tandetną zbroję z podrdzewiałej blachy, jakkolwiek o wymyślnym kształcie. Tylko na co ta zbroja jest nasadzona? Na gigantycznego kurczaka?

Postanowił przeczołgać się na drugą stronę fortu i spróbować podsłuchiwać pod częstokołem.

Po południu rozległo się nagle przeciągłe buczenie rogów i otwarto bramę. Wypadło stamtąd kłusem kilku jeźdźców, a za nimi w dwóch szeregach równo maszerowały kraby.

Drakkainen był wtedy w połowie przeczołgiwania się przez łąkę na wprost grodu. Opleciony dokładnie kłębowiskiem pnączy i suchą trawą, wyglądał raczej jak pagórek lub kupa siana, która spadła z wozu. Poruszał się tak powoli, że trzeba by naprawdę uważnego obserwatora, żeby zauważył jakikolwiek ruch.

Jednak kiedy oddział wymaszerował wprost na niego, jedyne, co mógł zrobić, to powoli opuścić twarz na ziemię i czekać.

Konie, na których jeździli Węże, wyglądały cudacznie. Nosiły pełne zbroje, ale całe w jakichś nieregularnych łuskach i odrostach, przypominały raczej jaszczurki albo koniki morskie. Ta sama estetyka dotyczyła pancerzy „krabów”.

Coś go strasznie męczyło w ich wyglądzie, ale nie potrafił sobie uświadomić, co. Coś nie na miejscu. Coś z dziedziny: „Czym różnią się te obrazki?”.

Obłożone kolczastymi segmentami kopyto uderzyło w ziemię tuż obok jego głowy, wzbijając chmurę pyłu. O metr od niego maszerowały, chrzęszcząc luźnymi blachami, dziwaczne stwory. Prawie nie miały głów tylko płaskie wybrzuszenie z czymś w rodzaju szerokiego dzioba z przodu i wąskiej szczeliny nad dziobem. Przypominało to szesnastowieczny hełm turniejowy typu „żabi pysk”.

Koń wbił kopyto obok jego uda, kolejny przeszedł tuż nad głową. Drakkainen nawet nie drgnął, choć całe ciało chciało porwać się z wrzaskiem na równe nogi.

Jeździec może cię nie widzi, ale koń czuje, że coś jest nie w porządku, i dlatego nie chce tu stawać. Konie cenią sobie równowagę i nienawidzą deptać po nie wiadomo czym. Podejrzewał jednak, że się pociesza. To w końcu nie były tak naprawdę konie.

Przejazd oddziału nad jego głową trwał mniej niż trzydzieści sekund, ale Drakkainenowi wydawało się, że to niekończący się koszmar. Kiedy wszyscy przeszli, nie musiał się nawet zmuszać do tego, żeby pozostać na miejscu. Był wykończony.

Poleżę tu, pomyślał. Może nawet się zdrzemnę.

Zaczęło się robić szaro. Słońce schowało się już za krawędzią szczytu i dolinę zalał długi cień.

Trzeba było się spieszyć.

Przepełzł na drugą stronę fortu — bagnistą łąkę, oddzielającą go od zbocza doliny, i po dłuższym czasie przekradł się do palisady. Nawet nie była taka wysoka.