Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Wszedł na pagórek, zwieńczony cudaczną rzeźbą z poprzeplatanych, różowych kształtów nie do opisania. Przez otwór w jednym z elementów cały czas w kółko przelatywało stado czarnych, oszalałych ptaszków. W kółko i w kółko, aż się niedobrze robiło.

Na szczycie wzgórza zobaczył kolejną, kulistą banię jak cienki, biały owoc. Był wielki jak namiot, w środku para Ludzi Węży kopulowała mechanicznie, choć z zapamiętaniem, taplając się w rozgniecionym na różową miazgę miąższu owocu.

Spojrzał tępo przez rozszarpaną z boku, podobną do białego pergaminu skórkę owocu, widział zlane potem plecy mężczyzny, pokryte zygzakami czerwono-czarnego tatuażu, i tak samo tatuowane łydki i stopy kobiety, splecione na jego pośladkach.

Patrzył w milczeniu, jak owoc wypuszcza nagle kolczastą, wijącą się łodygę, która kwitnie ogromnym jak taca białym lotosem, rozkłada płasko płatki, a następnie pączkuje olbrzymią, opalizującą bańką, która odlatuje z wiatrem.

— Co ja takiego zjadłem, da piczki materi — mruknął Drakkainen.

U stóp wzgórza kłębiły się setki nagich ciał Ludzi Węży. Właśnie kłębiły. Tak bez sensu. To nawet nie była jakaś konkretna orgia. Wili się po sobie jak robaki, taplali bezmyślnie w sadzawce wokół cielistej, obracającej się fontanny.

Nie zwracali na niego uwagi. Przechodził między nimi, przyczajony, rozpędzając cudaczne ptaki i jaszczurki plączące się pod nogami, trzymając dłoń na sterczącej zza pleców rękojeści miecza.

Naprawdę nie zwracali na niego uwagi. Łazili to tu, to tam jak naćpani albo zahipnotyzowani. Nie zareagowali nawet, kiedy roztrącił taką grupkę, przewracając niektórych na ziemię. Ktoś wstał i polazł dalej, a niektórzy leżeli bezmyślnie, aż ktoś inny położył się na nich tak samo sennie i bez zainteresowania.

— Wiem! — powiedział nagle Drakkainen do przechodzącego Węża. — To jest Ogród Rozkoszy Ziemskich!

— To — wskazał na cielistą fontannę — jest Fontanna Życia, czy Radości, nie pamiętam już. Rozumiesz? — Kolejny przechodzący spojrzał na niego mydlanym wzrokiem i powrócił do przeżuwania czerwonych jagód.

— Nie mogłeś tego wymyślić, mordo! — zawołał Drakkainen. — Nie mogłeś widzieć obrazów Boscha, więc to znaczy, że jednak mam halucynacje!

Ruszył dalej, a nagle zatrzymał się przy kolejnej grupce.

— Aaken — powiedział. Znieruchomieli i spojrzeli na niego. — Hieronimus van Aken. Bosch.

— Aaken — odpowiedział mu chór tępych głosów.

— Fajnie się z wami gada. To teraz może Pier van Dyken?

Zapadła nagła cisza.

— Cierń — odpowiedział niepewny głos. A za chwilę drugi, jakby z obawą: — Cierń!

A po chwili cały, skandowany chór.

— Cierń! Cierń! Cierń!

Krzyczeli, wskazując gdzieś palcem. W górę doliny.

— Widziałem cię! — zawołał Drakkainen do mnicha w habicie, z tonsurą i szczurzym pyszczkiem, przystrojonym binoklami, trzymającego oprawną w safian książkę. — Widziałem cię już w muzeum!