Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Potem Gjafi i Spalle zasnęli. Drakkainen siedział owinięty płaszczem i nasłuchiwał, a Grunaldi siedział obok i wyłamywał nerwowo palce. Widać było, że najchętniej szedłby dalej. Skórzaną czapeczkę znalezioną po drodze trzymał przez cały czas w dłoni.

— Naprawdę widzisz trop? — zapytał w końcu. — W tych ciemnościach?

— W ciemnościach już nie. Dlatego stanęliśmy. Zaszedł ten drugi księżyc. W ogóle to coś widzę, ale tropić nie mogę.

— Oczy ci świecą w mroku jak u wilka — zauważył Grunaldi ponuro. A po chwili: — A co robić, jak już dojdziemy? We czterech?

— Na pewno nie będziemy rzucać się na nich wszystkich z wrzaskiem. Zobaczy się. Zrobimy zasadzkę, powybijamy po jednym, może trzeba będzie zrobić sabotaż. Najważniejsze to odbić dzieci.

— Co to jest „zabotarh”?

— Zobaczysz.

Ruszyli, ledwo niebo poszarzało.

W górę, w górę i w górę. Pomiędzy kamieniami, czepiając się skał i holując coraz bardziej zdegustowane konie. Nie było tu żadnego traktu, tylko kamienista hala. Nad nimi wznosiły się szare szczyty, skąpane od połowy we mgle.

Drakkainen stanął nagle i podniósł rękę.

— Stać! Cicho, słyszycie?

Nic nie słyszeli.

— Tamto wycie, które słyszeliśmy na Dragorinie. Nie słyszycie?

— Ja chyba coś słyszę — powiedział Gjafi niepewnie.

— A ja nic.

— Dalej. Nie ma czasu.

Po kilku godzinach przeszli przełęcz i zaczęli schodzić, aż drogę przegrodził im strumień. Nie było tu ścieżki ani traktu. Nic. Tylko strumień, skały i kępy kosówki. Patrzyli z nadzieją, jak myszkuje wśród skał, aż wskazał kierunek.

— W górę. Konni jechali strumieniem, reszta szła obok, po skałach.

Biegli wzdłuż strumienia. Potem na drugi brzeg i w dół doliny. Po śliskich, wilgotnych skałach, ledwo widoczną ścieżką. Koń Gjafiego wpadł w panikę. Chrapał, tańczył i wydawał z siebie dzikie wizgi. Żeglarz szarpał się przez chwilę, świadom, że wszyscy stoją i patrzą nań z przyganą, w końcu zarzucił zwierzęciu płaszcz na głowę i poprowadził je, potykające się, na końcu pochodu.

— Nie zdradzaj pozycji! — warknął Drakkainen. Spojrzeli na niego w milczeniu.

Na dnie doliny Wędrowiec nagle stanął i rozejrzał się bezradnie.

Przystanęli spokojnie, czekając, aż znajdzie trop. Zawsze znajdował. Siedzieli cicho i starali się nie przeszkadzać. Grunaldi uniósł bukłak, pijąc, potem oblał sobie twarz odrobiną wody. Spalle siadł u nóg konia i zwiesił głowę. Zdjął hełm i przytroczył sobie do paska, po czym rozmasował zmęczoną twarz.

Czekali.

Drakkainen oglądał gałązki, potem cofnął się do zbocza i odpiąwszy miecz, zaczął mierzyć ślady.

Czekali, aż znajdzie ślad. Pewni, jak za każdym razem.

Drakkainen wstał, kopnął w skałę i wyrzucił z siebie cały ciąg przerażających, fińskich przekleństw, które brzmiały tak, jakby ktoś zanurzył rozpalone do białości ostrze w lodowatym strumieniu z lodowca.

Żeglarze milczeli i słuchali z szacunkiem, choć nie mogli zrozumieć ani słowa.

— Koniec — powiedział wreszcie Wędrowiec. — Teraz naprawdę ich zgubiliśmy. Tu mam ostatni ślad. — Kopnął w ziemię. — A dalej, jakby unieśli się w powietrze. Teraz zaczną się te wasze cholerne bzdety z zimnymi mgłami i inne magiczne gówna, których naprawdę nie znoszę! Naprawdę, jebem ti duszu, da piczki materi, tego nienawidzę! Przeszkadza mi to w pracy! Ktoś może wie, gdzie poleźli? Tam?! Tam?! A może tam?! A może pofrunęli na dzikich gęsiach?! W tym kretyńskim świecie pewno często się tak podróżuje!

Wyprostował się i zaczerpnął kilka głębokich oddechów.

— Poproszę o wodę — powiedział nagle uprzejmym tonem, przewieszając miecz przez plecy. Grunaldi podał mu bukłak. Drakkainen wypił, otarł usta wierzchem dłoni i oddał mu worek.

— Zejście ze zbocza — oznajmił spokojnie — było trawersem w tę stronę. Czyli przed siebie. Nie ma śladu, znaczy idziemy przed siebie.

Ale przeszli zaledwie kilkadziesiąt kroków.

— Stój! — wrzasnął Spalle.

Drakkainen, który przeszedł wstępne przeszkolenie w Morskim Oddziale Rozpoznania Specjalnego, zamarł z uniesioną nogą. Takie nagłe, gromowe „stój!” oznaczało dla niego — minę. Potykacz, fotokomórkę albo laserowy fugas. Po chwili uświadomił sobie, że tu nie ma min przeciwpiechotnych i bardzo powoli postawił podeszwę buta na ścieżce.

— Co się stało? — zapytał cierpliwie.

Spalle wskazywał coś ręką.

— Nie widzisz?

— Spalle — wycedził Drakkainen. — Poproszę rzeczowo. Widzę wiele rzeczy, ale nie wiem, o co chodzi. Widzę góry, krzaki, skały.

— Uroczysko. Patrz na te pokręcone krzaki. Na krąg martwych ptaków dookoła. Na trupa kozicy, która porosła jakimiś kolcami. Na szkielety skalnych piesków.

— Rozumiem — zaczął Drakkainen — że w związku z tym nie możemy iść dalej?

— Widzisz, jak powietrze faluje?