Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Potem rozległ się plusk i beztroskie poświstywanie. Drakkainen czekał cierpliwie, trzymając dyszel w powietrzu. Wąż ulżył sobie, po czym majstrując przy portkach, nagle spojrzał na dolny koniec drąga, wiszący w powietrzu metr od jego głowy. Powiódł po nim wzrokiem i na tle ciemniejącego nieba dojrzał siedzącego dwa metry wyżej Wędrowca.

— Nie sika się za stodołą — mruknął Drakkainen z wyrzutem, potem grzmotnął Węża końcem dyszla w twarz. Uniósł słup i przerzucił go za palisadę, opierając jednym końcem pomiędzy zaostrzonymi palami.

Wydobył miecz i wbił go w strzechę, tnąc sznurki i prując pachnące kurzem, stare warstwy słomy. Pokrycie dachu posypało się za oborę, a Wędrowiec sięgnął znów po scyzoryk i wyjął strunę, by przeciąć belki i więźby dachu. Pochylił się potem i, leżąc na dachu, zerwał belki stanowiące podłogę sąsieku. Zajrzał do środka i, zauważywszy pięcioro dzieci, stłoczonych w kącie i podnoszących na niego osłupiałe pyszczki, wycofał się. Pierwszy etap zakończony.

Gdzieś daleko wybuchły krzyki. Gwałtowne i histeryczne. Nie było czasu. Etap drugi — sabotaż. Kilka strzał, posłanych z zagajnika przez Grunaldiego, powstrzymało tłumek przed przeszukaniem okolicznych krzaków. Wartownik padł na ścieżkę ze strzałą sterczącą z oka, na niego zwaliła się tęga niewiasta o podpiętych wysoko włosach podobnych do sitowia. Ktoś kolejny, z nogą przeszytą na wylot, kuśtykając i wyjąc, szukał schronienia, reszta rzuciła się kryć za skałami.

Drakkainen, przygięty wpół, pobiegł po dachu i przeskoczył na strzechę kryjącą domostwo. Teraz musiał odwrócić uwagę ostrzelanych Węży od zagajnika i kupić trochę czasu obydwu żeglarzom.

Wciągnął powietrze i skoncentrował się, aktywując cyfrala, po czym rozpiął sajdak i, stojąc na dachu, sięgnął po łuk.

W zębach mieściły mu się tylko dwie strzały. Wybrał więc pięć i wbił je w strzechę, aktywował termowizję. W zapadającym nagle mroku bezkształtne plamy cienia zamieniły się w chłodne skały i pałające gorącymi barwami, skulone za nimi sylwetki. Drakkainen założył strzałę i wymierzył w niebo, patrząc po parabolicznych liniach wyświetlonych mu przez program. Ten starszy, skulony za rachityczną osłoną z kępy kosówki. Wskazuje ręką miejsce, gdzie może kryć się Grunaldi, i coś wrzeszczy. Dziękuję. Nie będziesz mi tu nic wskazywał. Drugi, biegnący z wrzaskiem do grodu. Następny. Następny. Kolejne strzały wypuścił jedną po drugiej w powietrze, doskonale wiedząc, gdzie trafią, i zeskoczył z dachu.

Zjechał po śliskiej słomie na majdan akurat w sam raz, żeby zderzyć się z grubym Wężem wychodzącym pośpiesznie z budynku z toporem w ręku.

Trwało to ułamek sekundy. Drakkainen wbił mu kolano w wątrobę, kciuk w oko, po czym grzmotnął go czołową częścią hełmu w twarz. Przytrzymał padającego i z trudem pchnął na innego jegomościa walącego się przed drzwi. Tamten otworzył usta do wrzasku i utonął w miodowo gęstym powietrzu przyspieszenia.

Wędrowiec rąbnął go nadgarstkiem tuż poniżej skroni, po czym wyskoczył lekko i wbił boczne kopnięcie w klatkę piersiową osuwającego się grubasa. Obaj Węże popłynęli do tyłu, wpadając do wnętrza domostwa. Słyszał, jak łamią tam w środku coś z rozlewającym się bez końca przeciągłym trzaskiem.

Drakkainen zatrzasnął drzwi i rozejrzał się po dziedzińcu. Znalazł zapomnianą, opartą o ścianę włócznię i wbił ostrze w deski drzwi, zapierając drugi koniec o ziemię. Potem wyszarpnął pęk słomy ze strzechy i przyklęknął, żeby skrzesać ogień.

Grunaldi i Gjafi wpadli przez szeroko otwartą bramę, dysząc i wymachując łukami.

— Grunaldi, ty nie! — wrzasnął Drakkainen. — Za palisadę! Będziesz odbierał dzieci. Tam, gdzie oparty dyszel, biegiem!

Grunaldi zakręcił się w miejscu i pognał, jakby goniły go demony.

Drakkainen podpalił strzechę. Buchnęły wesołe, pomarańczowe płomyczki i kłęby gęstego jak śmietana, siwego dymu. Chwycił jeszcze jakąś ławę i kilka beczek i zwalił to wszystko na kupę, barykadując drzwi.

— Gjafi, zamykaj bramę! — ryknął. — Na zasuwę!

Gjafi naparł na skrzydła bramy, a potem pchnął kutą, żelazną zasuwę.

Łomotanie w drzwi od chałupy stawało się coraz gwałtowniejsze.

— Za mną! — krzyknął Drakkainen. — Na dach!

Splótł ręce i ledwo but Gjafiego oparł mu się o dłonie, wypchnął go w powietrze.

Strzecha płonęła, aż miło. Gdzieś znad strumienia Węże podnieśli paniczny wrzask, ale bali się wychylić zza kamieni, przekonani, że są ostrzeliwani z kilku stron. Wypuścił jeszcze dwie strzały w niebo, na wyczucie, żeby utrzymać ich w tym nastroju.

Gjafi bezradnie zjechał z powrotem z dachu i rąbnął w ziemię.

Drzwi pękły z trzaskiem, uderzone czymś od wewnątrz. Za chwilę rąbnięto jeszcze raz. Kilka desek, koziołkując, poleciało na majdan.

Drakkainen wsadził trzy strzały, jedna za drugą, w dziurę po wyłamanych deskach. Ze środka rozległ się dziki krzyk.

Gjafi gramolił się z ziemi, sycząc i kuśtykając.

Drzwi zagrody uchyliły się powoli i wyszły stamtąd dwa kraby. Wyglądały paskudnie. Jak karły w płytowych, piętnastowiecznych zbrojach, jak morskie stwory albo demony z płócien jakiegoś oszalałego Holendra. Bosch? Breugel? Proszę bardzo.