Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Wyczołgał się tyłem i zsunął na drugą stronę, między skały.

— Zrobimy tak — powiedział. — Ja tam zaraz pójdę. Sam. Zbadam, jak to wygląda, i sprawdzę, czy mają wasze dzieci. Zobaczę, ilu jest zbrojnych i jak się pilnują. Wy macie tu czekać. Nie schodźcie za mną, nie kombinujcie niczego. Nie pomożecie mi. Sam mam największą szansę. Jeżeli mnie złapią, zauważycie to. Jakieś tryumfalne wrzaski, bieganina i w ogóle awantura. Ale to może również oznaczać, że sam postanowiłem tam narobić jakiegoś bałaganu. Czekajcie cierpliwie. Jest po mnie, jeżeli nie wrócę do rana.

— Lepiej pójdziemy z tobą — powiedział Grunaldi.

— Po pierwsze, uderzymy nocą, jak się ściemni. Jest nas za mało, żeby atakować od razu i sprawdzać wszystko bojem. Rozwalą nas w pięć minut i po sprawie. Po drugie, ktoś zostanie z końmi, a po dzieci idziemy we trzech.

— Na koniach można szybciej uciec — zauważył Spalle nieśmiało.

— Nie wolno nam korzystać z tej ścieżki, która się tu ciągnie. To jest ich ścieżka i cały czas ją obserwują. To jedyne wejście do doliny, którym mogą wjechać zbrojni, a przynajmniej tak pewnie uważają. Znajdziemy sobie inne miejsce, kawałek stąd. Tam na mnie poczekacie i tam poczeka też Spalle z końmi, kiedy pójdziemy odbijać dzieci.

— Dlaczego „Spalle”?! — zaprotestował wywołany.

— Dlatego, że skręciłeś nogę. A ktoś musi zostać z końmi, bo to jedyna szansa ucieczki. Kiedy będziemy już blisko, ty będziesz strzelał do goniących i spuszczał im na głowę kamienie. My nie będziemy mieli na to czasu.

Zeszli kawałek w dół zbocza i znaleźli kotlinkę pomiędzy skałami, w miejscu niewidocznym z gródka.

Drakkainen wyczołgał się na grzbiet i wyjrzał na drugą stronę.

— Doskonale — powiedział. — Niewysoko, ale stromo.

Na dno doliny rzeczywiście prowadziła biała, wapienna ściana skalna o wysokości najwyżej piętnastu metrów.

W dole szumiał potok.

Spalle spętał konie i pozwolił im szczypać wyschniętą, górską trawę i obgryzać żółte porosty ze skał. Drakkainen rozpiął swoje sakwy i z namaszczeniem układał przed sobą różne przedmioty. Miecz, zwój liny, nóż, łuk w sajdaku i kołczan. Krzesiwo. Duży szwajcarski scyzoryk, który ułożył uroczyście pośrodku.

— Nie podoba mi się to — oświadczył Grunaldi.

Drakkainen umoczył palec w rozrobionym na płaskim kamieniu czarnym barwniku i poprawiał sobie zygzakowate wzory na ramionach oraz twarzy.

— Dlaczego zawsze w takiej sytuacji znajdzie się ktoś, komu się „nie podoba”? Wynajął was wszystkich ktoś, czy jak? — zapytał Vuko, wycierając barwnik o trawę i grzebiąc w sakwie w poszukiwaniu karabińczyka z ósemką zjazdową.

— Nie podoba mi się, że wszystko zależy od ciebie, a tymczasem to ty tańczysz ze śmiercią. Wojownik nie siedzi i nie czeka przy koniach. Nie boimy się!

— Mylisz się — oświadczył Drakkainen, przypinając karabińczyk do pasa i sprawdzając, czy nóż nie zaczepia się o linę. — To właśnie kwestia ryzyka. Wojownik leci z rykiem, wywijając toporem, po czym strzelają mu trzy razy w zadek i zatykają jego mężny łeb na tyczkę. Ja uderzę pod osłoną ciemności. Zabiję w milczeniu. Będę wiedział, dokąd pójść i gdzie szukać. Nie przyszliśmy tu wydawać Wężom bitwy. Przyszliśmy odzyskać wasze dzieci. Może być tak, że nas tu zabiją i nic się nie uda. Ale nie licz na to, że znajdziesz się wtedy w pieśni, chyba że twój koń umie śpiewać. Bo z ludzi nie ocaleje nikt.

Założył na czoło swoją czarną chustę i związał ją z tyłu głowy.

Patrzyli w milczeniu, jak unieruchamia strzały w kołczanie, by nie wypadały i nie grzechotały. Wypróbował kilka mocowań sajdaka z łukiem tak, żeby o nic nie zaczepiać, przewiesił przez plecy miecz i rozplótł buchtę liny.

Znalazł nad urwiskiem pokręcone drzewko podobne do brzozy i pchnął całym ciężarem pień, po czym uwiesił się na nim nad przepaścią.

— Wytrzyma — oznajmił, wiążąc węzeł cumowniczy u nasady pnia. — Tędy będziemy schodzić.

Cisnął linę w dół i spojrzał za krawędź.

— Wystarczyło — stwierdził. — Nawet jest zapas.

Szczęknął karabińczykiem, szarpnął nim dla kontroli i przełożył linę za plecami.

— Idę — rzucił. — Czekajcie, aż wrócę.

— Znajdź drogę — powiedział Spalle.

Drakkainen przekręcił się głową w dół i pomaszerował po skalnej ścianie przy wtórze świstu liny, ślizgającej się przez hamujące oczka ósemki.

Po chwili wyjrzeli za krawędź, ale Wędrowca już tam nie było. Lina, przytulona ciasno do wapiennej ściany, też wydawała się ledwo widoczna.