Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

I krew.

— Mamusiu, boli... — Vuko usłyszał ze środka metaliczny głos i wrzasnął. Odskoczył do tyłu, gubiąc miecz, i dalej się cofał. — Chcę do węża...

Głos umilkł, a Drakkainen cofał się, aż oparł się o ścianę i zjechał po niej na majdan. Siedział tak przez chwilę, aż rozległo się kolejne potężne uderzenie o bramę. Wędrowiec wzdrygnął się i ocknął na chwilę. Brama zatrzęsła się po raz kolejny, drzwi od płonącego dworu pękły na połowę i widać było, jak kilku ludzi pcha je z całej siły.

Wstał, zataczając się, podniósł łuk, znalazł gdzieś miecz i schował go do pochwy. A potem z zupełnie martwą i nieruchomą twarzą wybił się z ziemi, chwytając dłonią belkę, po czym wgramolił na dach.

Znalazł miejsce, w którym wypruł strzechę i wślizgnął się do środka.

Zachowywał się jak automat.

Wyciągał dzieci jedno po drugim na sąsiek, potem na dach, nie pozwalając im się rozłazić i przytrzymując niczym kocięta. Potem spuścił je po dyszlu prosto w ramiona Grunaldiego.

Skoczył z dachu, odbił od pali i poszybował w ciemność. Ziemia nadleciała mu na spotkanie. Zamortyzował upadek przewrotką i pokuśtykał za Grunaldim.

— Gdzie Gjafi?

— Nie żyje. Krab.

Wtopili się w mrok, wlokąc dzieci snujące się jak somnambulicy.

Węże wrzeszczeli, zajęci szturmowaniem własnej bramy i kontemplowaniem pożaru chałupy, oślepieni ogniem i ogłuszeni własnym wrzaskiem i paniką.

Tak jak w Afryce, przeszło przez głowę Drakkainenowi. Tak samo było w Afryce. Tak samo wyglądały armie warlordów. Oficerowie po czternaście lat, a reszta od siedmiu wzwyż.

Chwycił dwoje dzieci pod pachę i biegł, starając się stąpać jak najciszej.

Kiedy dobiegli do liny, Drakkainen chwycił Grunaldiego za ramię.

— Wchodź pierwszy — powiedział. — Będziesz wciągał dzieci razem ze Spalle, ja będę je przywiązywał.

— A potem wejdziesz? — zapytał Grunaldi stanowczo.

— Nie. Potem muszę iść dalej.

„Mamusiu, chcę do węża...”

— Zaopiekuj się moim koniem. Będzie tęsknił. Trzymaj go i nie wyrzucaj moich rzeczy. Wrócę.

— Nie możesz iść sam.

— Odprowadźcie dzieci do domu. Pilnujcie ich. Są jak zatrute, ale myślę, że kiedyś im przejdzie. Mogą znowu uciekać. I spieszcie się. Wsadźcie je na mojego konia i konia Gjafiego.

Drakkainen wyjął kilka strzał i wbił je, jedną obok drugiej, w ziemię. Kołczan był już prawie pusty.

W ciemnościach, od strony huczącego, sypiącego iskrami pożaru słychać było krzyki i tupot nóg.

— Ulf, będziemy na ciebie czekać.

— Słyszałem — odpowiedział Drakkainen twardo. Nie wolno się rozklejać. Morsy nie pękają.

— Grunaldi?

— Tak?

— Mój koń... Przytul czoło do jego czoła i powiedz mu, że wrócę, dobrze?

— Dobrze, przyjacielu. Jeśli nie, to ja po ciebie wrócę. A... wiesz, co to są te kraby?

— Nie chcesz wiedzieć.

Uścisnęli sobie bicepsy i karki, a potem Grunaldi zaczął się wspinać. Zatrzymał się na chwilę.

— Nitj’sefni?

— Tak?

— Znajdź drogę.

— Boh — odpowiedział Wędrowiec po chorwacku.

Drakkainen uniósł łuk i wypuścił w mrok pierwszą strzałę. Odpowiedział mu krzyk.

Potem strzelił jeszcze dwa razy i przywiązał pierwsze dziecko pod pachami węzłem ratowniczym. Kolejne wyruszyło gdzieś w ciemność i musiał chwycić je za kark jak kocię.

Znowu napiął łuk i strzelił ponownie. Zostało troje ścigających, którzy zorientowali się wreszcie, że pozostali leżą przeszyci strzałami albo konają właśnie na ziemi, i cofnęli się.

Z góry z wizgiem pomknęły kolejne strzały. Grunaldi i Spalle. Uśmiechnął się.

Kiedy ostatni chłopiec pojechał do góry, chlipiąc i ocierając się o skałę, Drakkainen schował łuk i wtopił się w mrok.