Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Widzę górę, która jest wąska i wznosi się łagodnymi liniami aż do miejsca, gdzie jest ucięta równo jak nożem, a na szczycie stoi idealna, lśniąca kula wysokości biurowca. Licząc od podstawy, wszystko ma z sześćset metrów. Kula stoi w wodzie. Wodzie, która obraca ją powoli i omywa jej powierzchnię, a potem wycieka na pięć stron wodospadami.

Widzę szczyt, który jest stożkiem. Idealnym, strzelistym stożkiem, przebijającym w połowie wysokości kolejną kulę jak globus wielkości ligowego stadionu.

Nie wszystkie są geometryczne, ale niemal każdy szczyt w okolicy jest rzeźbą. O celowych, tytanicznych kształtach, bez śladu obróbki.

A w dolinie widać jeszcze bardziej obłąkane twory, choć znacznie mniejsze, przypominające jakieś dziwaczne fontanny, budynki i sadzawki, wśród których snuje się mgła.

Mam otwarte usta, wytrzeszczone oczy i milczę.

Milczę w sobie i na zewnątrz.

Gwałtownie usiłuję sobie tylko przypomnieć, w jaki sposób można przerwać halucynacje.

To niemożliwe.

A zatem jestem otruty.

Coś tu jest w powietrzu.

Ale moja dłoń wygląda jak dłoń.

Stado ptaków, przelatujących poniżej, jednak nie przemienia się w moich oczach w leszcze albo naleśniki. Rosnące wokół kępy trawy także są zgodne z „Atlasem do oznaczania roślin zielnych Kontynentu Północnego”.

Kiedy coś nie ma prawa istnieć, a jednak istnieje, przyjmuję to do wiadomości i nie zadręczam się pytaniami „jak” i „dlaczego”. Tak zostałem wyszkolony.

Schodzę w tę dolinę.

Długą, wyobloną granią, ciągnącą się poniżej pochylonego, przewieszonego od przodu szczytu.

Góra, z której schodzę w dolinę, w ogóle ma takie miękkie, opływowe linie. Idę po gładkim, wyślizganym granicie jak po jakiejś gigantycznej rurze. Grań opada dosyć łagodnie, ale jest naprawdę ślisko. Po obu stronach mam przepaść. Po lewej okrągłą, głęboką kotlinkę, otoczoną przez moją górę, a po drugiej ekspozycję na kolejną dolinę strumienia. W każdą stronę ze dwieście metrów w dół. Nieprzyjemnie.

Grań, po której idę, ciągnie się łagodnym, opadającym grzbietem jakieś pół kilometra.

Jest ślisko.

Przydałyby się haki i poręczówka.

Po dłuższym czasie mgły na dole rozchodzą się trochę, widzę, jak płyną doliną trochę jak rzeki, spływają spomiędzy szczytów i łączą się w jeden długi nurt, ale poza tym widoczność zaczyna się poprawiać. Wstaje słońce.

Patrzę tam, gdzie idę, i nagle staję w osłupieniu.

Bo widzę wyraźnie, że kieruję się — ku stopie.

Smukłej, kobiecej stopie, leżącej płasko na ziemi, przed wysuniętą do przodu nogą. Stopie długości jakichś stu pięćdziesięciu metrów.

A idę po ramieniu.

I zbliżam się do łokcia. Łokcia wspartego o kolano.

Kamienny most, łączący dwa niższe szczyty, to przedramiona, leżące obok siebie. Schodzę po ciele gigantycznej kobiety, która siedzi z wysuniętymi do przodu nogami, ze zwieszoną w dół głową, z ramionami opartymi łokciami o kolana.

Podchodzę bardzo ostrożnie, na ile daje się to na okrągłej powierzchni ramienia i zaglądam w dół.

Widzę gigantyczne, kuliste piersi zwieńczone sutkami wielkości kilkumetrowych, krępych baszt narożnych. Pochylona twarz jest stąd niezbyt dobrze widoczna. Dziewczyna ma zwieszoną głowę wspartą o ramiona, i patrzy w dół.

Najgorszy moment marszu to przejście przez dłoń. Jest stromo, trzeba ostrożnie ześlizgiwać się z kłykci na paliczki, na szczęście palec serdeczny i mały są trochę wysunięte i tworzą prawie stopnie. Ośmiometrowe stopnie, ale zawsze.

Czuję się jak Guliwer, choć z kobietą o tych rozmiarach nawet Guliwer by sobie nie poradził. Na jej dłoni można by rozegrać mecz koszykówki i zmieścić widzów.

Całe szczęście, że usiadła, wyciągając stopy tak daleko. W ten sposób schodzenie po goleni jest uciążliwe, ale wykonalne.

Podróż wieńczy zejście z palców stopy. Okazuje się, że paznokieć małego palca wcale nie jest specjalnie niżej niż inne i z jego powierzchni, na której można by zaparkować dwa samochody, do ziemi jest dobre trzy piętra.

Schodzę żlebem pomiędzy palcami. I stoję w obłędnej dolinie, otoczonej cudacznymi rzeźbami. U stóp dziewczyny, która usiadła i oparła głowę na splecionych ramionach.

I całe szczęście, że usiadła. Teraz ma z czterysta metrów do czubka głowy. Kiedy wstanie, będzie mierzyła sobie z kilometr.

Czuję nastrój obłędu, przenikający całą dolinę i mam wrażenie, że to będzie ciężki dzień.

Na wszelki wypadek aktywuję cyfrala.