Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Ale Sirus cofnął się z pustym uśmiechem żalu.

— Przykro mi, Moon… krewniaczko. Naprawdę przykro. Nie mogę ci pomóc. Choć bardzo chciałbym… — Wykręcił palce. — Nic nie mogę zrobić. Moon, jesteśmy marionetkami! Kukłami, symbolami, zabawkami — nie rządzimy Hegemonią, jedynie ją ozdabiamy. Musiałabyś zmienić samą Zmianę, a ten obrzęd jest dla nas zbyt ważny, by można go przetwarzać z mego widzimisię. — Spuścił wzrok.

— Ale…

— Przykro mi. — Westchnął i rozłożył bezradnie ręce. — Jeśli mogę jakoś ci pomóc w ramach swych możliwości, uczynię to. Wystarczy, że się do mnie zwrócisz. Nie jestem jednak cudotwórcą… nie wiedziałbym nawet, jak spróbować. Wolałbym, gdybyś mi nigdy o tym nie powiedziała. — Odwrócił się i odszedł, zostawiając ją samą.

Samą… Nigdy w życiu nie czuła się tak samotnie. Wagon kolejki zwolnił, wyjechał z tunelu na światło i stanął z westchnieniem. Patrząc w górę, ujrzała olbrzymią, wykonaną przez ludzi jaskinię, słabo oświetlony peron. Jego ściany pomalowane były w jaskrawe pasy, tworząc nieudolną, daremną próbę dekoracji. Na peronie nie było nikogo oprócz trzech dobrze uzbrojonych strażników; dostęp do portu gwiezdnego był dzisiaj ograniczony bardziej niż zwykle. Dojechali do Krwawnika, lecz ani trochę nie odczuła jego prawdziwego oblicza.

Technicy wysiedli ze śmiechem, zaczepiając się łokciami; paru obejrzało się na chwilę, nim ruszyli peronem. Gundhalinu wstał, kaszląc boleśnie i ciągle nic nie mówiąc, nakazał jej gestem opuścić miejsce. Z opuszczoną głową poszła w ślad za technikami, zatopiła się w milczeniu pytań bez odpowiedzi. Na drugim końcu peronu znajdowały się różnej wielkości windy. Technicy zniknęli już w jednej z nich. Gundhalinu nadal miał na sobie poplamiony krwią płaszcz, a także pożyczony hełm. Strażnicy uważniej sprawdzali jego dokumenty niż więźnia.

Wsiedli w windę, która jechała i jechała, aż zaczął protestować pusty żołądek Moon. Po drodze nie stawali. Kabina wznosiła się szybem umieszczonym w wydrążonym wnętrzu jednego z podtrzymujących Krwawnik słupów, prowadziła do środka niższego miasta, przez które przepływały towary z całej Hegemonii… ale teraz już po raz ostatni.

Drzwi otworzyły się, wypuszczając ich na poziom miasta. Od razu zalało ich radosne szaleństwo zgiełku, barw i krzyków świętowania. W takt dudniącej muzyki niewidocznej orkiestry tańczyli mężczyźni i kobiety. Puste, zaśmiecone nabrzeża ładunkowe miejscowi i pozaziemcy wypełniali wspólnie ruchem i wszelką możliwą mieszanką strojów i zachowań. Moon cofnęła się, poczuła, że w tyle Gundhalinu robi to samo, gdy tylko wrzawa szarpnęła ich zmysłami żyjącymi jeszcze kruchą ciszą śniegu.

Gundhalinu zaklął w sandhi, bronił się, przerywając własne milczenie. Chwycił dziewczynę za ramię i wyciągnął z windy, nim zamknęły się drzwi. Poprowadził ją skrajem szalejącej ciżby, wiódł nie kończącą się drogą cierniową ku magazynom, stojącym na początku zatłoczonej Ulicy. Wreszcie zatrzymał Moon, znalazł spokojne miejsce w kąciku między dwoma budynkami. Zdecydowanie przycisnął ją do ściany.

— Moon…

Odwróciła twarz, zamiast na niego, wolała patrzeć na boki. Nie mów tylko, że jest ci przykro — nie mów!

— Przykro mi. Musiałem to zrobić. — Wziął jej ręce i przycisnął kciuk do wgłębienia zamka w pręcie łączącym kajdanki. Gdy się otworzyły, zdjął je i wyrzucił.

Ze zdumieniem spojrzała na swe dłonie, następnie na jego twarz.

— Ponieważ komendant cię rozpoznała, tylko w ten sposób mogliśmy się dostać do miasta i minąć straże. — Pokręcił głową i wytarł wierzchem dłoni spoconą twarz.

— Święta Matko! — Wciągnęła głęboko powietrze i zacisnęła pięści. — Kłamałeś bardzo dobrze.

Skrzywił usta.

— Zwłaszcza jak na dobrego Sinego Gundhalinu. — Zdjął swój pożyczony hełm i poklepał go niemal z szacunkiem. — Nikt nie rozumie, że już na mnie nie pasuje. — Głos miał ochrypły, wyczuwała w nim poczucie winy. Pochylił się i postawił hełm na chodniku.

— BZ, nikt nie musi wiedzieć. — Dotknęła jego ręki. — Czy nie możesz powiedzieć, że uciekłam ci w tłumie?

Wyprostował się z zaciśniętymi kurczowo ustami i płonącymi oczyma; spostrzegła, iż nie było to katalizatorem jego przemiany, lecz jej chemicznym strąceniem.

— Komendant powiedziała mi, co wie o twoim kuzynie. Nie dostaniemy się do niego w pałacu, ale podobno niekiedy odwiedza kobietę nazwiskiem Ravenglass z Alei Cytrynowej. Możemy równie dobrze zacząć stamtąd. — Odsunął się od niej i od siebie, cofnął na bezpieczny grunt. — Możemy chyba iść jak teraz; w takim tłumie nikt nie zwróci na nas uwagi. — Skrzywił się, nagle patrząc na nią. — Spleć włosy. Zbyt przypominają… są zbyt widoczne.

Posłuchała go, nic nie rozumiejąc.