Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Czy to… Królowa Lata? — wyszeptała z lękiem.

Kobieta instynktownie skierowała ku niej twarz.

— To jej maska. Kim będzie ona sama, jest nadal tajemnicą znaną tylko bogom.

— Znaną Pani — powiedziała bez namysłu Moon.

— Tak, oczywiście. — Maskarką uśmiechnęła się trochę smutnie; Moon zrozumiała, co ta maska oznacza dla Zimaków i że dla każdego z nich będzie czymś innym niż dla niej.

— Zrobiła ją pani taką piękną; a przyjdzie tu zabrać wam życie.

— Dziękuję. — Kobieta uśmiechnęła się znowu, tym razem z dumą. — Ale tę cenę płaci każda artystka — traci cząstkę siebie za każdym razem, gdy stwarza coś, co ma nadzieję, iż po niej zostanie. Liczę też, że jeśli wykonam ją ładną i miłą, Królowa Lata wypełni może proroctwo i będzie taka dla nas.

— Będzie — mruknęła Moon. Ale cię nie zrozumie — jak to więc możliwe!

— Powiedz mi teraz, dziewczyno z Lata — Moon obejrzała się ze zdziwieniem — dlaczego przyszłaś tu spytać o Sparksa Dawntreadera.

— Jestem jego kuzynką, nazywam się Moon Dawntreader.

— Moon! — Maskarką skrzywiła się. — Zaczekaj, będę za chwilę. — Przeszła pewnie przez drzwi do następnego pokoju i zaraz wróciła w dziwnej opasce na czole. — Tyle mi o tobie opowiadał, o was obojgu. Podejdź do drzwi, będę cię lepiej widzieć mym “trzecim okiem”.

Moon posłuchała. Kobieta podstawiła do światła jej twarz i nagle zesztywniała.

— Sparks powiedział, że jesteś do niej podobna… do niej… — Wzdrygnęła się nagle.

— Do kogo? — Moon wydusiła te słowa przez sztywne wargi.

— Do Arienrhod, do Królowej Śniegu. Widziałam cię już, kiedyś indziej, gdzieś indziej. — Uniosła dłoń, by zbadać twarz Moon czułymi opuszkami palców, powstrzymując ją od zadawania następnych pytań. Fate zaprowadziła dziewczynę do pokoju, którego jedynym umeblowaniem był okrągły, poplamiony klejem stół i krzesła.

— Moon, gdzie cię widziałam? — Nie wiadomo skąd na stole zjawił się wielki szary kot, podszedł, by powąchać badawczo dłonie dziewczyny. Ta z roztargnieniem podrapała go pod brodą.

— Nie… nie wydaje mi się, by tak było. — Moon usiadła na znak Fate, rozwarła pięści i położyła na stole jeden czerwony paciorek.

— Było. Jesteś sybillą.

Moon złapała się za gardło.

— Nie…

— Twój kuzyn mi powiedział, nie bój się. — Fate uspokajająco pokiwała głową. — Nie zdradzę twego sekretu. A oznacza to, że teraz mogę ci śmiało zawierzyć swój. — Ściągnęła wysoki kołnierz nocnej koszuli, odsłaniając szyję.

Moon poczuła, jak wstrzymuje oddech.

— Jesteś sybillą, tutaj? Ale jak? W jaki sposób się uchowałaś? — Przypomniała sobie Danaquila Lu, noszone przez niego dla przestrogi blizny.

— Mam bardzo… dobrze dobraną klientelę. — Fate odwróciła twarz. — Może było to z mojej strony egoistyczne, może nie wykorzystywałam w pełni swego daru, ale… czułam, że powinnam tu być. Jako… wyjście, jeśli nie coś innego. — Jej dłonie znalazły na blacie porzucone piórko. Wzięła je, obracała w palcach. Kot obserwował to, strzygąc uszami. — Mam dziwne poglądy na sybille; może są bzdurne, ale… — Wzruszyła ramionami.

Moon pochyliła się.

— Czy uważasz, że sybille są nie tylko na tym świecie?

Piórko opadło, kot je złapał.

— Tak! Och, na bogów, też tak myślisz? — Fate wyraźnie czekała na potwierdzenie.

— Widziałam je — Moon dotknęła dłoni maskarki. — Spotkałam sybille na innej planecie. Występują wszędzie, są częścią sieci informacyjnej zostawionej przez Stare Imperium, by nam pomóc. Hegemonia okłamuje nas.

— Domyślałam się tego, wiedziałam, że musi być coś więcej! Tak, to brzmi bardzo sensownie. — Jej uśmiech był jak świeca zapalona w mroku. — Gdzie je widziałaś? Na innej planecie? Zapytałaś o niego…

— Zapytałam! To dlatego wróciłam. A więc to ty powiedziałaś mi o nim… — Że kocha kogoś innego. — Że nic nie jest jeszcze zakończone, że mnie potrzebuje. — Podniosła głos, by pozbyć się wątpliwości. — Ale skąd o tym wiedziałaś? Czy pamiętamy, co mówimy i widzimy? Nigdy jeszcze nie byłam wezwana.

— Tak, pamięta się to. Dokładnie. — Fate uśmiechnęła się na wspomnienie wyraźnego widzenia. — Zdarza mi się to dość często, dlatego czułam się tu potrzebna. Tylko ja mogę odpowiadać na pytania dotyczące Krwawnika. Dlatego też zaczęłam podejrzewać, iż jest nas więcej, niż można by przypuszczać. Jak Hega może nie wiedzieć, że naprawdę działamy?