Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Wiem. — Fate pokręciła opuszczoną głową. — Ale przychodzi tu, kiedy chce. Nie wiem też… Zaczekaj. — Poszukała na stole czerwonego paciorka, podniosła. — Jest ktoś, z kim spotyka się częściej niż ze mną. Nazywa się Tor Starhiker, prowadzi kasyno Persefona. Sama tak siebie określa, szukaj jej pod tym imieniem. Czy jesteś tu sama?

— Nie — uśmiechnęła się Moon. — Mam kogoś. — Uprzytomniła sobie, że zostawiła go na znacznie dłużej, niż zamierzała. — Muszę wrócić i powiedzieć mu, czego się dowiedziałam. — Wstała z wahaniem. — Dziękuję ci za pomoc. I za to, że byłaś przyjacielem Sparksa, wtedy gdy ja nie mogłam. — Pragnęła bardzo mieć dość czasu, by wypytać ją o wszystko, co zdarzyło się w ciągu tej długiej-krótkiej przerwy. — Niech Pani się do ciebie uśmiecha — powiedziała nieśmiało.

— Niech uśmiecha się do nas wszystkich. Ale zwłaszcza do ciebie — Fate też się uśmiechała.

Przed wyjściem Moon spojrzała po raz ostatni na maskę Królowej Lata.

Wreszcie dotarła do pensjonatu, w którym zostawiła BZ, wpadła przez oszklone drzwi, zadyszana z wyczerpania i ulgi.

— Moon! — BZ stał w wąskim korytarzu, chowając do spodni tył podartej koszuli. Obok stała górująca nad nim gospodyni, zastygła w połowie wzruszenia ramion. BZ minął ją, podbiegł, by chwycić Moon w ramiona, odrywając od podłogi. — Bogowie! Gdzie, u diabła, byłaś? Myślałem…

— Poszłam do maskarki. — Zaśmiała się, gdy zaskoczony postawił ją z powrotem. — Przestań, nie powinieneś…

— Do maskarki? Sama? Dlaczego? — Skrzywił się, niby z naganą, lecz dostrzegła w tym tylko troskę.

— Znałam drogę, a ty potrzebowałeś wypoczynku. — Uśmiechała się tak długo, aż odpowiedział tym samym. — Znalazłam ją. BZ, nie uwierzysz, że… — przerwała, przypomniawszy sobie, że gospodyni nasłuchuje za jego plecami. BZ obejrzał się przez ramię i odchrząknął.

— Dobrze, dobrze, panie inspektorze. — Kobieta żartobliwie uniosła ręce w geście poddania się. — Zrozumiałam aluzję. — Przeszła obok nich, kierując się do drzwi swego mieszkania. — Sprawiła pani, że się martwił. — Mrugnęła otwarcie do Moon. — Proszę robić tak dalej, dziecko, a nie odleci stąd bez ciebie! — Weszła w swe drzwi i zamknęła je za sobą.

BZ spojrzał w sufit, był równie zakłopotany, co Moon. Zaciągnął ją w głąb korytarza.

— Powiedz mi teraz. Znalazłaś ją?

— Tak! Słuchaj, gdy KR Aspundth wszedł w Przekaz, to ona kazała mi wracać.

Minęła chwila, nim zrozumiał.

— Jest sybillą? Tutaj?

Moon przytaknęła, nie spostrzegła w jego głosie tonu niedowierzania.

— Jedyną w całej galaktyce, która…

— Co jej powiedziałaś? — przerwał z nagłą złością.

Tym razem zrozumiała; stara niechęć i świeże rozczarowanie wypełniły mrokiem jego oczy. Cofnęła się, odsunęła od niego.

— Powiedziałam, że chcę znaleźć Sparksa. — I tylko tyle masz prawo wiedzieć.

— Nie o to pytałem. — Stłumił kaszel, wykorzystał przerwę, by powściągnąć zły humor. — Bałem się, że mnie porzuciłaś — mruknął zawstydzony — nie żegnając się nawet.

Wiedziała, że nie jest to całą prawdą, ale przyjęła ją, bo wiedziała też, iż chce, by tak było.

— BZ, nigdy… nie tobie. Nie tobie — obiecała, biorąc go za ręce i pocałowała go z łagodnym smutkiem.

Wypuścił ją niechętnie, nagle zakłopotany nieporządkiem koszuli.

— Czego się dowiedziałaś? Czy go widziała?

— Fate nie wie, jak go złapać. — Moon zauważyła, jak podnosi głowę. — Powiedziała mi jednak o kimś, kto może wiedzieć. Nazywa się Persefona, prowadzi kasyno.

Myślała, że będzie rozczarowany, lecz tylko kiwnął głową.

— Dobrze. Znam to miejsce. To w górnym mieście, jest jednym z większych. Pójdziemy tam zaraz. — Spojrzał na kręte schody, które prowadziły spiralą na piętro, do pokoju, w którym spędzili noc. — Poczekaj tylko… aż wezmę płaszcz.