Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Pani komendant. — Pierwszy sekretarz Sirus odpowiedział im kiwnięciem głowy. — Gdy dowiedzieliśmy się, że zaginiony oficer jest naszym rodakiem, postanowiliśmy tu przyjść i osobiście pogratulować mu szczęśliwego powrotu. — Spojrzał na Gundhalinu i Moon; znowu na Gundhalinu, jakby nie mógł uwierzyć, że Kharemoughi może tak wyglądać.

— Inspektor BZ Gundhalinu, sadhu. — Zasalutował powtórnie, jakby musiał to udowodnić. Jerusha ucieszyła się nagle, że przez ostatni miesiąc spędzała bezsenne noce na bezlitosnej nauce mówionego sandhi. Ciągle nie pojmowała wszystkich zawiłości określeń wyrażających pozycje. — Technik drugiego szeregu, Sadhanu, bhai, dziękuje wam za przybycie. To najwyższy zaszczyt, największe osiągnięcie mego życia.

— Gundhalinu-eshkrad. — Wyraz twarzy Sirusa wypogodził się pod wpływem komplementu i wiadomości, iż spotkał się przynajmniej z dobrze urodzonym. — Podnosicie prestiż swej klasy i rodu, będąc inspektorem w tak młodym wieku.

— Dziękuję, sadhu. — Zmarszczki Gundhalinu poczerwieniały. Próbował bez skutku powstrzymać atak ciężkiego kaszlu; z grzecznym współczuciem odczekali, aż przeszedł.

— To mój najlepszy oficer. Bardzo mi go brakowało. — Jerusha poczuła zadowolenie, zauważywszy szybkie, zdumione spojrzenie Gundhalinu, którym przyjął pochwałę wypowiedzianą w sandhi. Moon stała cicho między nimi, patrzyła z uśmiechem na inspektora, jakby wiedziała, co zostało o nim powiedziane. Jerusha zauważyła po raz pierwszy noszoną przez dziewczynę tunikę, której barwy podkreślały obcość jej bladej skóry i jasnych, srebrzystych włosów. Był to tradycyjny strój Zimackich koczowników; widziała go raz wystawiony jako rzadkość w oknie antykwariatu w Labiryncie. Kim jesteś, dziewczyno?

Usłyszała jedynie przedstawiającego się sekretarza Sirusa, wysuwającego przed siebie dłoń w stosowanym na Kharemough odpowiedniku podania dłoni. Moon zesztywniała, niespodziewanie usłyszawszy jego nazwisko. Gundhalinu wystąpił o krok i podniósł swoją rękę. Nim spotkały się wnętrza ich dłoni, przeskoczyła między nimi jak elektryczna iskra chwila skrępowania. Jerusha zauważyła, iż dłoń BZ nie rozwarła się do końca, palce skrzywione były jak szpony. Dostrzegła różowawe szramy przecinające nadgarstek. Och, bogowie…

Sirus dokonywał dalszych prezentacji. Gundhalinu nie drgnęła twarz, gdy wyperfumowany przewodniczący odmówił dotknięcia jego dłoni. Czy boi się, że coś złapie? — zastanowiła się Jerusha. Zrozumiała, co spowodowało rany na przegubie, wiedziała, że Kharemoughi pojmują to także.

— Inspektorze Gundhalinu, musieliście cierpieć straszne trudy, błąkając się po pustkowiu po katastrofie patrolowca — słowa Sirusa dawały szansę wytłumaczenia się.

— Nie… błąkałem się po pustkowiu, sekretarzu Sirusie — odparł drewnianym głosem Gundhalinu. — Uwięzili mnie bandyci. Traktowali mnie… źle. — Spuścił wzrok pod naporem ich połączonych spojrzeń, przycisnął nadgarstki do boków. — Gdyby nie ta kobieta, nigdy bym nie powrócił. Uratowała mi życie. — Złapał Moon za łokieć i wysunął ją naprzód. — Oto Moon Dawntreader Letniaczka. — Mówił jej spojrzeniem, jaki zaszczyt mu wyświadczyła. Uśmiechnęła się w odpowiedzi i popatrzyła na Sirusa z nagłym napięciem.

— Tuziemka? — zapytał głośno podpity przewodniczący. — Głupia barbarzyńska dziewczyna uratowała inspektora Kharemoughi? Nie bawi to mnie, Gundhalmueshkrad, ani trochę.

— To nie żart. — Gundhalinu uniósł głowę, mówił nagle głosem miękkim i zimnym. — Nie jest głupią dzikuską. To najmądrzejszy, najszlachetniejszy człowiek w tym pokoju. Jest sybillą. — Ostrożnie odciągnął kołnierz jej tuniki; dumnie uniosła brodę, odsłaniając na wpół zagojoną ranę od noża i wytatuowaną koniczynkę. Jerusha skrzywiła się. Na Sternika, zrobiłeś to!

Twarze zaskoczonych obecnych przybrały instynktownie ten sam wyraz, jedynie przewodniczący wychylił zbyt wiele czarek, by okazać szacunek, a nawet dobre maniery.

— Co to ma znaczyć na tym świecie? Nałóżcie jej suknię i nazywajcie eshkrad, ale nie stanie się przez to Techniczką. Sybilla na tej planecie… — Zamilkł, gdy z tyłu ktoś do niego podszedł i zaczął szeptać do ucha ostre, niezrozumiałe słowa.

Jerusha obserwowała jednak pilnie dziewczynę i zauważyła, że rumienią się jej policzki, jakby rozumiała każde słowo. Odsunęła się od Gundhalinu, przytknęła do boków sztywne ręce i powiedziała w nienaturalnym sandhi:

— Jestem jedynie naczyniem przechowującym wiedzę. Nie ma znaczenia, jak marnym. Mądra jestem mądrością tych, którzy z niego piją. Głupcy czynią sybillę głupią, kimkolwiek by nie byli.

Jerusha wzdrygnęła się i pokręciła głową.