Забіць нягодніка, альбо Гульня ў Альбарутэнію. Сутарэнні Ромула

Але часам прыходзіла ў галаву, калі перабіраў груды адабранага для ацэнкі скарбу — добра, што не давялося ўдзельнічаць у… так бы мовіць, першым этапе экспрапрыяцыі. Вось крыж з эмаляванымі ўстаўкамі-машчавікамі… Срэбная карона для Торы са стразамі… Залатая рыза ад абраза Багародзіцы… Ня выключана, што за кожны з гэтых прадметаў рэлігійнага культу чапляліся з апошніх сілаў рукі цемрашалаў і цемрашалак… І адурманеныя рэлігійным опіюмам няшчасныя гатовы былі аддаць жыцьцё — альбо забіць, абы гэтыя прадметы не патрапілі ў савецкую ўласнасьць. І… можа быць — вось здрадніцкі сумніў! — ня вельмі ірваліся нашы “белыя каўнерыкі” ў гэтую камандзіроўку…

Ня ведаю, ці ўдалося б мне гэтак добра спраўляцца, каб не таварыш Крэчат з Наркамату ўнутраных справаў, да якога я быў прыкамандзіраваны, і які таксама нядаўна прыбыў на Беларусь. Ён ня меў сумніваў і жалю, і рэвальвер, маланкава прыстаўлены да несьвядомага ілба, служыў неабвержным аргументам. Але часта ставала толькі ягонага суровага пагляду. Я шчыра захапляўся гэтым старым бальшавіком, героем рэвалюцыі і грамадзянскай вайны. Нават выгляд ягоны нагадваў гордую птушку, якой ён назваўся, хаця рысы Крэчата ад прыроды былі досыць мяккія, тыпова славянскія, і нос нават троху кірпаты... Мой начальнік хварэў на сухоты, і час ад часу з ім здараліся страшныя прыступы. Але сваёй працы ён не пакідаў, і ніхто б і не наважваўся нагадаць яму пра адпачынак. Я ледзь мог угнацца за ім, калі ён, невысокі, падцягнуты, у чорнай скуранцы, пахі­ліўшыся наперад, як фаршцевень баявога карабля, шпацыраваў хуткім крокам па брукаваных вулках Менску. Здавалася, што вакол яго разыходзяцца нябачныя хвалі.