Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Sam wyznaczył jeszcze dwóch ludzi oprócz Grunaldiego. Kazał im założyć ciemne, najlepiej czarne ubrania i wysmarować włosy dziegciem. Rozrobił barwnik i wymalował czarne zygzaki na ramionach i twarzy. Zawiesił na szyi amulet Tańczących Węży. Patrzyli w milczeniu na to, co robił.

— Dajcie mi coś, co do nich należało. Ubrania, koce, grzebień.

Przynieśli. Nerwowo, z bieganiną, trwożnym przeszukiwaniem kątów, szukaniem po zakamarkach. Ale w końcu znaleźli. Jakiś szal, coś podobnego do swetra, kościany grzebyk. Drewnianego konika. Drakkainen ujął szalik i przycisnął go do twarzy, wciągając głęboko powietrze.

Stali wokół ciasnym kręgiem, wlepiając w niego ciemne, zwierzęce oczy bez wyrazu i milczeli w osłupieniu.

Zamknął oczy, usiłując wydobyć charakterystyczny, obcy zapach potu, grupy olifaktyczne, ale nie wiedział, czy się uda. Zapach był zbyt obcy, za dużo różnic. Nie dało się do niczego przyporządkować. Cyfral pracował na pełnych obrotach, ale oprogramowania nie przystosowano do zapamiętywania znaczników obcych.

— Kto to jest? — zapytała któraś z kobiet trwożnym szeptem.

— Cudzoziemiec. Zwą go Nocny Wędrowiec.

— To Czyniący?

— Nie wiem.

— Miecz, nóż, łuk i strzały — powiedział Drakkainen i wstał. — Nie brać innej broni. Za mało nas, żebyśmy wdawali się w bitwy. Weźcie konie, które nie boją się ognia ani jazdy po górach. Trochę jedzenia. Resztę, cokolwiek będzie nam potrzebne, musimy zdobyć sobie sami. Jeżeli zobaczymy Węży, nie robić hałasu. I zbierajcie się żwawo, potrzebna nam każda chwila dnia.

Wyszedł na majdan i sprawdził uprząż Jadrana. Ciemnowłosa kobieta z mieczem na plecach stała oparta o słupy krużganka i patrzyła na niego badawczo.

— Znajdę je — powiedział. — Jest na to nadzieja. Jeżeli żyją, odbijemy je i przyprowadzimy.

Spojrzał w ciemne oczy jak u wiewiórki, ale jak zwykle nie rozpoznał w nich żadnych emocji. Rozpacz? Rezygnacja?

— Z której strony palisady była drabina?

Wskazała ręką.

— Deszcz padał. Próbowaliśmy z psami, ale straciły trop.

— My nie stracimy.

Patrzyli w milczeniu, sceptycznie, jak opadł na czworakach pod palisadą, macając trawę i mokrą ziemię. Znalazł jeden wzór śladów, potem drugi. Tropy kilku psów i wielu ludzi.

— Wszystko tu zadeptane — powiedział z przyganą. — Na razie tam. — Wskazał kierunek. — Nie wsiadać na konie, idziemy na przełaj przez las.

Pobiegli za nim. Biegł truchtem, przykucając co chwilę, by macać delikatnie, niemal pieszczotliwie błoto, rozgarniać i wąchać ściółkę, rozglądać się i wdychać głęboko powietrze. Nie mogli za nim nadążyć. Drakkainen przeskakiwał pnie i kamienie, wspinał się po zboczu.

— Nie prowadzić koni bezmyślnie za mną! — warknął nagle twardym głosem. — Obchodźcie przeszkody! Ważne, żebyście mnie widzieli, a nie deptali mi po piętach.

Tropy prowadziły aż do niewielkiego strumyka, szumiącego wśród kamieni. Drakkainen wszedł w wodę i patrzył przez chwilę.

— Tu psy straciły ślad — powiedział z namysłem, jakby do siebie. Spuścił głowę i patrzył na dno, szukając kamieni odwróconych jaśniejszą stroną do góry, korzeni i gałęzi na brzegu, za które ktoś chwycił, by uchronić się przed upadkiem. Potem ruszył po kolana w wodzie w górę strumienia. Po jakimś czasie znowu przystanął i znów patrzył w wodę pod swoimi nogami, a potem lustrował wysoki brzeg.

— Tutaj — oznajmił. — W górę tego zbocza.

— Jedno z nich utyka — rzucił po chwili. — To chłopiec.

— Tarfi — odpowiedział głucho Spalle.

Stok był zbyt stromy dla koni, więc musieli obejść go, wdrapać się pośród wywróconych pni, wykrotów i skał po to tylko, żeby zaraz zejść z drugiej strony.

— Przecież tu jest ścieżka — wymamrotał Spalle z niezadowoleniem. — Mogliśmy normalnie dojechać w siodle.

— Przecież on tropi. Skąd miał wiedzieć, gdzie ślad prowadzi.

— Jeżeli on naprawdę tropi po takich deszczach, to znaczy jest tak, jak od początku mówiłem. To jest Czyniący.

— Ale nasz Czyniący.

— Dobrze, bo jeśli nie, to łazimy na próżno.

Z drugiej strony rzeczywiście była ścieżka, ale Drakkainen dość szybko zszedł z niej i powędrował w dół zbocza. Widać było, jak skacze pomiędzy srebrzystymi pniami i co chwila przyklęka przy ziemi. W dole między drzewami, było dużo jaśniej, tam otwierała się górska łąka. Widzieli, jak Vuko wychodzi na trawę i znowu lustruje ziemię na czworakach.

— Nie zejdziemy tędy z końmi. On se pokicał jak kozica, ale szkapy połamią nogi.