Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Milczeliśmy.

Wydawał się niemożliwy. Mógł nam się śnić albo pochodzić z jakiejś bajki, ale przecież nie mógł istnieć naprawdę.

— Spojrzałem wam w twarze. Wiem teraz, że mogę wam zaufać. Widzę twarze ludzi światłych i bywałych. Ale widzę też zmęczenie, widzę długą drogę i widzę strach ściganego. Dlatego powiem tak — odwiedźcie mój dom. Jedyny wśród tych pustkowi. Odpocznijcie, zjedzcie i wykąpcie się. A w zamian, powiedzcie mi, co się dzieje na świecie. Byłem w osadzie Hazył Gyr za lasem, ale tam chyba wszyscy poszaleli. Bredzą, jakby mieli gorączkę. Wy idziecie z daleka, więc powinniście coś wiedzieć.

— Dziękujemy, panie — odpowiedział Brus. — Jesteśmy Sindarami. Ja nazywam się Tendzyn Byrtałaj, a to jest mój siostrzeniec Ardżuk Hatarmał. Wkrótce będzie urzędnikiem. Wracamy do domu.

Dalej poszliśmy, trzymając się uprzęży jego konia. W bok z drogi kamienistą ścieżką, potem przez zagajnik. A potem omal nie krzyknąłem ze zdumienia.

Dom Lemiesza wyglądał jak kireneńska posiadłość namalowana na płótnie. Zabudowany w czworobok, z pokrytym dachówką, czterospadowym, podwójnym dachem, stojący nad strumieniem. Widziałem ciepłe światło bijące z okien i dym unoszący się z kominów.

Wydawało mi się, że śnię, kiedy przechodziłem przez dwuskrzydłową bramę, kiedy patrzyłem na domowników, którzy wyszli mu na spotkanie. Ostatni raz takie suknie i kaftany, drukowane w liście i geometryczne wzory, widziałem w Wiosce Chmur.

— Witajcie w naszym domu, wędrowcy — powiedziała ciemnowłosa kobieta, trzymając tacę, na której stały dwie maleńkie czarki naparu orzechowego i dwa ciasteczka.

Brus podziękował, bezradnie rozglądając się dookoła, po czym powąchał napar, jakby widział go po raz pierwszy w życiu. Ja miałem prostszą rolę i nie musiałem niczego udawać. Po prostu gapiłem się z otwartymi szeroko oczami jak ogłupiały.

Odebrano nam kosze, a potem zaprowadzono prosto do łaźni, wyłożonej jasnymi, wypolerowanymi kamieniami. Wszędzie były lampy, na gładkich deskach stały ozdobne drzewka w kamionkowych donicach. W łaźni przygotowano już dwa ogromne cebry pełne parującej wody, na stole leżały ręczniki i miska wyciągu z mydlnicy oraz gąbki.

Kiedy z bocznych drzwi weszły dwie młode służące, nagie, lśniące od oliwy, i zaczęły rozrabiać mydlnicę, poczułem, jak coś się we mnie roztapia z zachwytu.

Brus krzyknął i wypchnął mnie z łaźni, po czym odwrócił się do drzwi, ściskając w dłoniach kapelusz.

— Nie wolno... Niedobrze... — wybełkotał do śmiejącego się gospodarza. — Nie wolno nam patrzeć na ciało kobiety bez zgody Podziemnej... Nie wolno się obnażać, bardzo źle...

— Trudno — powiedział Lemiesz. — Ale jeżeli dziewczęta wyjdą, zgodzicie się umyć? Chcielibyśmy zjeść z wami posiłek, a bez tego... będzie to z różnych powodów niemożliwe. Taki mamy obyczaj, wybaczcie. Nie chcemy ściągać na was gniewu waszej bogini.

Zgodziliśmy się, burcząc coś pod nosem i patrząc w ziemię jak dwóch prostaków. Byliśmy Amitrajami. Wracaliśmy do domu w pustynnej osadzie. Gdyby nie Brus, zapomniałbym o tym natychmiast.