Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Coście za jedni? — zawołał ten z włócznią, kiedy tylko nas zobaczył.

— Skręcamy w las — syknął Brus.

Z lasu jednak wyszło jeszcze trzech, dokładnie w miejscu, gdzie zamierzaliśmy skręcić.

Ci mieli segmentowe zbroje, ale tak zardzewiałe i brudne, że nie dało się zauważyć ich koloru. Wyglądali równie nędznie. Wiedziałem już, że nie przeszli na stronę Podziemnej, więc ucieszyłem się na ich widok.

— Pytałem, coście za jedni — zawołał włócznik. — Chłopi?

— Lepsi od ciebie, żołnierzu — warknął Brus. — Jednostka, stopień, imię?!

Stali wokół nas. Jakoś tak nonszalancko, z mieczami w ręku. Nie podobało mi się to.

— Teraz — odezwał się jeden z nich z owiniętą ręką, jedyny, który nosił pogięty hełm — to chyba będzie tymen „Umrzyków”, nie?

— Pozwólcie nam przejść — poprosiłem. — My też uciekamy przez wojskiem Nahel Ifriji.

— A czy my gdzie uciekamy? — powiedział kolejny. — Dokąd uciekać? My już trupy. Gdzieśta byli, kiedy nas bili? Jak już swoi biją swoich, to świat po mojemu idzie się kończyć. Teraz to ino własna rzyć się liczy.

— Co macie w koszach? — Włócznik oblizał nerwowo wargi. — Zostawcie je na ziemi i idźcie sobie.

— Tak to nie — odezwał się ktoś. — Uny nas widziały. A podobnież takich jak my to, panie, składają w ofierze we Wieżach. I płacą za wieści.

Brus odpiął kosz i powoli postawił go na ziemi.

— Rób tak, jak ja — powiedział. — Zdejmij kosz, Ardżuk.

Zdjąłem kosz i ledwo zdążyłem go postawić, rozległ się świst.

Kiedy uniosłem wzrok, włócznik szedł gdzieś ślepo, z rozłożonymi rękami, a z ust płynęła mu struga krwi.

Widziałem, jak Brus obraca się z mieczem w ręku i kijem w drugim, jak opada go dwóch żołnierzy, wywijając mieczami, a pozostali rzucają się w moją stronę. Przekręciłem koniec kija i machnąłem nim, słysząc, jak ostrze wypada z tylnego końca i blokuje się zatrzaskiem. Żołnierz, który był bliżej mnie, zastawił się mieczem, więc uderzyłem go drugim końcem powyżej łokcia i dźgnąłem nim w twarz.

Obróciłem kij wokół ciała i wbiłem mu ostrze w brzuch, zanim zorientowałem się, co robię. Tysiące razy robiłem to w powietrzu różnymi włóczniami albo kijem z owiniętym skórą końcem, ale po raz pierwszy poczułem, jak ostrze przebija ciało.

Żołnierz wytrzeszczył oczy, patrząc w osłupieniu, jak czerwona stal wyślizguje się z jego trzewi, po czym zdzieliłem go w bok głowy drugim końcem kija, żeby usunąć go sobie z drogi. Drugi, który stał za nim, jednak zdołał zasłonić się przed ciosem moją laską i oplótł ją ramieniem, więżąc ostrze gdzieś za swoją pachą.

Przekręciłem swój koniec i wyjąłem miecz, po czym ciąłem go w skroń. Zastawił się swoim, poszczerbionym ostrzem, a w tym momencie rozległ się metaliczny grzechot i nagle łańcuch o drobnych ogniwach oplótł mu szyję. Odskoczyłem w bok, wbijając mu ostrze głęboko pod pachę.

Brus stał wokół leżących na ścieżce, wijących się żołnierzy, a łańcuch wystawał z końca jego podróżnego kija. Szarpnął do tyłu, przewracając żołnierza, i odplątał łańcuch, który pieczołowicie wsunął z powrotem, po czym założył drewnianą pochwę i zakręcił. Schował z drugiej strony miecz i kij znów był kijem.

— Zapomniałem cię zapytać, jak się znajduje ten łańcuch — powiedziałem.

— Nie warto się rozpraszać — odparł. — Kij szpiega daje za dużo możliwości. Trzeba wprawy, żeby szybko wybierać.

— Myślałem, że chcesz oddać im kosze — powiedziałem. Zaczynały mi się trząść nogi.

— Nie. Z koszem na plecach niewygodnie się walczy.

Musiałem usiąść na ziemi. Czułem się słaby i okropnie zmęczony, jakbym szedł bez wytchnienia od dwóch dni. Patrzyłem na moich własnych żołnierzy, którzy nie przeszli na stronę wroga, nie poddali się, a teraz w nagrodę byli łowną zwierzyną w jakichś lasach, po czym zostali zabici przez tego, któremu byli wierni. Świat zaczął zdawać się zbyt skomplikowany i niezrozumiały.

Patrzyłem na szarą twarz z zastygłym wyrazem cierpienia tego, którego pchnąłem w brzuch. Miał szeroko otwarte oczy.

Żołnierz, którego przebiłem mieczem, wciąż żył, krztusząc się i walcząc o każdy oddech. Inny poruszał się niemrawo, drapiąc palcami piach, a następny jęczał przeraźliwie. Brus wyjął z zanadrza krótki, szeroki sztylet i podszedł do niego.

— Brus! — krzyknąłem. Nie zareagował. Ukląkł przy żołnierzu, objął go troskliwie za ramiona, po czym nagle dźgnął w kark. Ten szarpnął się rozpaczliwie, a jego stopy zadygotały, drapiąc okutymi podeszwami trawę i ubitą ziemię traktu.

Jęki ucichły.

Wbiłem wzrok w ziemię, widząc, jak mój przewodnik pochyla się przy następnym konającym.

— Nie... błagam... nie... mamo... — Usłyszałem, a potem rozległ się krótki, przeraźliwy krzyk.

Dotąd wydawało mi się, że pokonany w walce pada natychmiast i odchodzi. Błyskawicznie i bez zbędnych cierpień. Nie zdawałem sobie sprawy, że nawet ktoś przeszyty mieczem na wylot może konać godzinami.