Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Byłem tak zmęczony, że ledwo zjadłem cokolwiek. Kawałki suszonego mięsa i ser rosły mi w ustach, kiedy pociągałem z bukłaka, powieki same mi opadały. Wczołgałem się pod płótno i zasnąłem, jeszcze zanim słońce wstało.

Następnego dnia, a właściwie następnej nocy, zaraz po zmierzchu, odpłynęliśmy tylko kawałek, może milę, może dwie, aż znaleźliśmy trzcinowisko i odpowiedni, płaski brzeg. Wynieśliśmy nasze kosze, do których przełożyliśmy część zapasów. Brus kazał mi się rozebrać i sam też zdjął ubranie, więc musiałem brodzić wśród trzcin jedynie w przepasce i bez butów.

— Jeżeli ktoś cię spotka, od razu zobaczy, że jesteś mokry, i już będzie wiedział, że brodziłeś w rzece. Każda rzecz, której można się o tobie dowiedzieć, jedynie patrząc, może być dla kogoś wskazówką.

Potem kazał mi poczekać, leżąc na brzegu, i wsiadł do naszej łodzi. Starałem się nie myśleć o niczym i nie zastanawiać nad swoim losem, tylko skoncentrować się na tym, co robię, ale kiedy patrzyłem, jak wypływa na rzekę, zrobiło mi się żal. Przez cały czas tylko tracę. Mój świat robi się coraz uboższy. Kiedyś — wydawało mi się, że miesiące albo lata temu — zdawało mi się, że nie mam nic. I rzeczywiście, sam właściwie niczego nie miałem, ale wystarczyło, że potrzebowałem, i natychmiast się pojawiało. Łódź, galera, flota okrętów, koń, stado koni, cokolwiek. Niby nie miałem nic, nawet własnych pieniędzy, ale zarazem miałem wszystko.

Teraz mój majątek mieścił się w koszu podróżnym. Więc żal mi było łodzi. Wiozła mnie, dawała schronienie i pozwalała bezpiecznie spać nawet podczas ulewy.

Brus wypłynął na środek rzeki, siedząc nago, nawet bez przepaski, po czym sięgnął do dna i wyjął drewniany czop. Łódź wypełniła się wodą i zapadła w toni, a mój przewodnik podpłynął, cicho parskając, do brzegu, niemal niewidoczny w mroku.

Odtąd moim jedynym dachem nad głową miał być sztywny jak miska podróżny kapelusz, pleciony ze zdrewniałej kory i pomalowany żywicą, ewentualnie słomiany płaszcz przeciwdeszczowy.

— Odwróć kurtę na lewą stronę jak ja — powiedział Brus. — Ten kastowy żółty jest zbyt jaskrawy, świecisz niby pochodnia.

Wewnętrzna strona kurty była obszyta nijakim, ciemnobrązowym materiałem, rzeczywiście ledwo widocznym w ciemności.

— Teraz zmierz pasy kosza tak, żeby siedział pewnie jak siodło na końskim grzbiecie. Nie może cię obcierać. Zawiąż starannie taśmy kapelusza. Zaciągnij wiązania butów. Łydki muszą być ściśnięte.

Wyjął spod koszuli Przedmiot — „oko północy”. Szklaną kulę, w której pływał zanurzony w wodzie kamień, wyglądający jak oko, który obracał się źrenicą zawsze na północ. Ucieszyłem się, że go ma.

Ruszyliśmy przez puste łęgi, które niedawno były groźnymi bagnami. Teraz stały tu tylko kałuże i płytkie łachy błota. Przez miesiące suszy słońce wypiło z nich niemal całą wodę.

Brus maszerował równym, ani szybkim, ani wolnym krokiem. Kij założył na kark i przewiesił przez niego ręce.

— Myślałem, że kij podróżny służy do podpierania — zauważyłem.

— To nawyk — wyjaśnił. — Przez całe lata nosiłem tak włócznię. W czasie marszu ręce męczą się tak samo jak nogi.

— Ale w ten sposób na milę widać w tobie żołnierza — powiedziałem. — Może nawet binhon-pahan-deja.

— Setnik nie nosi sam włóczni — powiedział. — Setnik wozi zadek na końskim grzbiecie.

Laskę jednak zdjął i podpierał się nią, jak robią to wędrowcy.

Kiedy wędruje się nocą, czas się dłuży i ciągnie niemiłosiernie. Nie ma na co patrzeć. Wszędzie jest tylko ciemność o różnych odcieniach. Plamy, w których zmęczony wzrok szybko zaczyna widzieć zagrożenie. Szliśmy i szliśmy, aż ramiona zaczęły mnie boleć od kosza, i czułem, jak bardzo jest ciężki.

A potem szliśmy dalej.

W końcu zapytałem Brusa, kiedy odpoczniemy.

— Jeszcze daleko do północy — odparł. — Noc dopiero się zaczęła.

Zatem nie minęła nawet godzina. Byłem przekonany, że to już prawie godzina wilka i niedługo zacznie świtać.

Czasem nogi zaczynały nam się zapadać w mlaskającym błocie i trzeba było kluczyć. Bagna cuchnęły i krążyły tam stada żądlących nieznośnie moskitów.

Nad ranem szliśmy jeszcze dosyć długo i miejsce na nocleg znaleźliśmy, kiedy już dniało.

Przygięliśmy do siebie czubki kilku młodych drzew, które związaliśmy sznurem w miejscu, w którym było trochę trawy zamiast mazistego błota. Wnętrze szałasu wyłożyliśmy gałęziami i naręczami sitowia.

Wydawało mi się, że bagna nie mają końca.