Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Nie będzie już Święta Wiatru? Tysięcy latawców puszczanych w pierwszych, ciepłych podmuchach? Nie będzie Święta Nadejścia Słońca w samym środku mroźnej zimy? Wielkich ognisk płonących na śniegu? Tańców wokół ognia? Nie będzie Dnia Letnich Godów? Nic, tylko niekończące się krwawe ofiary i modły u stóp Czerwonych Wież? Tylko święta płodności i święta Podziemnego Łona przy każdej okazji?

Rozpacz nie trwała długo. Zupełnie jakby wypaliła się we mnie już wcześniej. I jakby potem całe moje wnętrze zamarło. Nie wiedziałem, czy ojciec miał rację, sądząc, że mogę powrócić za jakiś czas i przywołać to wszystko do życia. Ale byłem pewien, że spróbuję albo umrę, próbując.

Z nudów obejrzałem kij, ale nie udało mi się do końca rozszyfrować, jak działa. Umiałem wyjąć miecz, udało mi się również sprawić, że drugi koniec wypuścił wąskie ostrze i zamienił się we włócznię, ale niczego więcej nie znalazłem.

Przejrzałem także swój kosz podróżny. Można tam było znaleźć to, co ludzie zazwyczaj zabierają w podróż i z czym mógłby wędrować Ardżuk Hatarmał, Sindar z Kamirsaru. Trochę bielizny, ciepły kaftan, płaszcz, buty, jedne zapasowe, drugie filcowe na zimę, wojskowe okute sandały do zakładania na obuwie, ręcznik, koc, łyżka, metalowe szczypczyki do jedzenia, mały nóż, kubek, pudełko z przyborami do pisania. Oraz moja żelazna kula życzeń. Prezent od Rzemienia, który Fyalla albo Tahela spakowały mi do plecaka. Na wypadek, gdyby było mi smutno, gdyby nie było ich przy mnie, żeby mnie pocieszyć.

Rozpłakałem się dopiero wtedy, siedząc nad otwartym koszem i ściskając kulę w dłoni, tak jak robiłem to przez całe życie.

Nawet jeżeli powrócę na czele wojska, zwalę Czerwone Wieże i położę paskudną głowę Nahel Ifriji na grobie ojca, odbuduję pałac i Wioskę Chmur, to czy oni powrócą? Wyjdą jedno za drugim z mgły i usiądą ze mną na patio?

Wstało mgliste słońce, a ja siedziałem na łodzi.

Czekałem.

Gdy nastał ranek, nagle usłyszałem śpiew.

Jakiś chłop, może rybak, płynął rzeką wzdłuż trzcin. Słyszałem, jak skrzypią wiosła i jak śpiewa prostą, ckliwą piosenkę o łapaniu ryb i o tym, jak najpiękniejsze zaniesie do domu swojej ukochanej. I że te ryby są piękniejsze niż klejnoty, których on nie ma i mieć nie będzie, bo jest biedny. I jeszcze, że ryby można zjeść, a klejnoty są zimne, twarde i nie napełnią brzucha.

Uśmiechnąłem się z rozczuleniem. Tam toczyła się wojna, kapłani podrzynali ludziom gardła, płonęły miasta i waliły się trony, całymi nocami niebem niosła się obca mowa bębnów, a on robił swoje. Łowił ryby. Nakarmi swoją ukochaną, a resztę zaniesie na bazar. Tamci napchają brzuchy i będą dalej bić, burzyć i palić, i nie zdadzą sobie nigdy sprawy, że mogą sobie na to pozwolić tylko dlatego, że on niczego nie podpala ani nie zabija, tylko łowi ryby.

Rozsunąłem lekko trzciny wplecione w sieć, żeby na niego popatrzeć.

Złożył wiosła i wyjął długą tyczkę zakończoną hakiem, którą zanurzył w wodzie. Zrobiło mi się żal biednego, ciemnego durnia, który szuka swoich pułapek na kraby i małże albo więcierzy, mimo że zeszła burza, rzeką popłynęła wczoraj fala powodziowa, wlokąc wojenne śmieci, a te jego pułapki i sieci poszły w drzazgi lub płynęły teraz do morza.

Rybak jednak coś znalazł i holował to do swojej łodzi, dalej śpiewając przez zaciśnięte zęby.

Przyjrzałem się dokładniej i okazało się, że wesoły rybak holuje — trupa. Udało mu się przyciągnąć zwłoki do burty i uwiązać za szyję, po czym, stękając, odwrócił je na wznak i rozpiął pas, który wrzucił do łodzi, przeszukał zanadrze, obmacał szyję i znalazł jakiś amulet, który po chwili też zagrzechotał o deski, a potem odpiął jeszcze sandały i odepchnął trupa swoją tyczką, wysyłając go w dalszą drogę z nurtem.

Zrobiło mi się niedobrze. Zobaczyłem, jak nadal śpiewając, powiosłował do następnego dryfującego rzeką ciała, zwieńczonego niczym masztem, sterczącą z pleców długą strzałą. Wyjął składany nożyk, po czym obciął strzałę i zdjął martwemu żółtą kurtę maranaharskiego tymenu piechoty. W zadumie przełożył palec przez dziurę po strzale, jakby szacując, czy to się opłaci zaszywać.