Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Może Brus zostawił mnie samego?

Moja wartość mnie samemu zdawała się śmiechu warta. Istniała, dopóki stał Tygrysi Pałac, póki wokół mnie kręciły się setki wiernych ludzi. Miałem gwardzistów, kodeksy starych mistrzów, doradców. Ale teraz?

Byłem tylko niedorostkiem. Rzeczywiście, mogłem zostać najwyżej pisarzem w świątyni. Jak miałbym odwrócić to, co się stało? Kogo porwać za sobą i ku czemu poprowadzić?

Sam, Brus mógł zaszyć się gdzieś i przetrwać. Byłem dla niego tylko ciężarem.

Siedziałem długo, pogrążony w takim przygnębieniu, a potem zrobiło mi się wstyd. Wstyd na myśl o tym, co powiedziałby ojciec, gdyby usłyszał moje myśli.

Co powiedziałby Rzemień? Czy dziesięć lat w Domu Stali zdało się na nic?

Nahel Ifrija także nie miała niczego. Wyszła z pustyni, na której nie może przetrwać ani człowiek, ani zwierzę. I w pół roku zwaliła tysiącletnie cesarstwo w pył, pokonała nas wszystkich, zamkniętych za murami pałaców, bogatych wiedzą setek kireneńskich mędrców, otoczonych uzbrojonymi po zęby żołnierzami.

A miała mniej niż ja w tej chwili.

Być może umiała czynić. Być może znalazła zaginione imiona bogów. Miała swoją Podziemną Matkę. Ja też miałem swoich nadaku. Miałem też mądrość nieznanego Stworzyciela i Drogę Pod Górę. Tam, na północy, gdzie niegdyś był Kirenen.

Uznałem, że Brus nie wróci. W takim razie pójdę go szukać. Jestem Kirenenem. Jestem z klanu Żurawia, więc nie zostawię go. Tak nakazuje honor wojownika. Jeżeli zginął, wrócę tu, wsiądę na łódź i popłynę dalej. A potem porzucę ją i pójdę na północ. Nocami, jak radził. Przez Ostre Góry. Zobaczę na własne oczy Dolinę Czarnych Łez. Znajdę miejsce, w którym kiedyś stał zamek Żurawia — Władcy Ognia, siedziba mojego rodu. Nawet jeżeli nie ma tam już Kirenenów, to duchy miejsca ocalały. Drzemią w górach, skałach i uroczyskach. Przywołam nasze nadaku i z nich zaczerpnę siłę. Zaszyję się w górach i poszukam imion bogów. A potem wrócę i zniszczę Ifriję.

Postanowiłem poczekać do zmierzchu, a potem iść śladem Brusa.

Po południu usłyszałem mowę bębnów. Znów nic nie zrozumiałem poza trzema zniekształconymi słowami, które wydały mi się podobne do „rzeka”, „trzy” i „łańcuch”.

Tak wmówiłem sobie, iż Brus przepadł, że kiedy wrócił, byłem pewien, że to nie on. Tym bardziej, że prześlizgnął się pomiędzy trzcinami niemal bezgłośnie. Nagle przy dziobie wyrosła ciemna sylwetka, więc porwałem kij, wysuwając ostrze, i pchnąłem go w szyję pod brodą.

Odbił pchnięcie własnym kijem i upadł w wodę na wznak. Poderwał się natychmiast, złowił odpływający kapelusz i spojrzał na mnie ze wściekłością.

— To tylko ja! Gdybym miał złe zamiary, z pewnością byś już nie żył. Słychać mnie wyraźnie na dziesięć kroków!

Wrzucił do łodzi mokry worek, który niósł w drugim ręku, i wgramolił się na pokład.

— Słyszałeś bębny?

— Tak. O zmroku miałem zamiar po ciebie iść.

Znieruchomiał ze spodniami w ręku.

— A jak chciałeś mnie znaleźć? I po co? Skoro nie wróciłem, to znaczyłoby, że nie żyję albo, co gorsza, zdradziłem. Ewentualnie, że mnie schwytano, a to znaczy, że wkrótce zdradzę na torturach. W każdym razie powinieneś natychmiast uciekać.

— Dlaczego mówisz, że zdradzisz?

— Nie widziałeś tortur, a ja tak. Ludzie mogą trzymać się dłużej lub krócej, ale głupotą jest zakładać, że pozostaną niezłomni. Kiedy ktoś ci bliski wpada w ręce wroga, natychmiast przyjmij, że powie wszystko, co wie. Tak jest bezpieczniej. Będę starał się w razie czego zginąć lub zadać sobie śmierć, ale nigdy nie wiadomo. Teraz koniecznie spróbuj spać. Przed nami cała noc. Co gorsza, to ostatnia, jaką zaryzykujemy w łodzi.

— Dlaczego?

— Dokąd szedł meldunek, skoro przesyłano go tędy?

— Mógł być ogólny. „Do wszystkich uszu”. Skoro Nahel Ifrija przejęła władzę, wyśle dużo takich meldunków.

— Na to był za krótki. A jeżeli nie był ogólny?

— To szedł do ujścia. Do fortu w Czendżabadzie.

— A to oznacza, że zechcą zamknąć rzekę.

Roześmiałem się.

— Jak można zamknąć rzekę?

— Wystarczą trzy galery, zakotwiczone w nurcie jedna obok drugiej. Ustawia się je dziobem do nurtu i rzuca kotwice. A potem łączy się burty łańcuchami. Pomiędzy burtami okrętów pełnych łuczników, nikt nie przepłynie żywy.

— Już płynęła w górę jedna galera... — powiedziałem. — Dowiedziałeś się czegoś?

— Tu jest niedaleko osada. Obserwowałem ją tylko z ukrycia. To wolni z niskich kast. Znaczy się byli wolni do wczoraj. Głównie Hirukowie i Karahimowie, dwie możniejsze rodziny Afraimów. Słyszeli tylko pogłoski. Że wraca Kodeks Ziemi. Żony rodowitych Amitrajów od razu zaczęły się wyprowadzać i urządzać sobie Dom Kobiet. Inni ładują dobytek na wozy i chcą uciekać. Mówi się też, że gniew Podziemnej Matki nie został jeszcze ułagodzony i poddani, hołdujący cudzoziemskim modom, religiom i łamiący Kodeks Ziemi, mają ostatni moment, by się nawrócić. Jeśli się spóźnią, susza powróci, a ich zmiecie Ogień Pustyni. To wszystko jednak plotki. Nikt nie wie, co będzie dalej. Niektórzy szykują już zapasy, by oddać je kapłanom, a inni zakopują je do ziemi. W każdym razie karczmarz już rozbija beczki z piwem i palmowym winem. Kapłani jeszcze nie przybyli.