Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Obudził mnie gwałtowny szelest i szuranie o burty. Nasza łódź wbijała się głęboko w trzciny. Woda była tu płytka, a niebo robiło się jasne. Usiadłem gwałtownie i odwróciłem się. Brus odpychał się wiosłem od dna, a na dachu palankinu leżały całe naręcza świeżo ściętych trzcin.

Dziób rozpychał ścianę jasnych łodyg, a za rufą rzeka ledwo już majaczyła pomiędzy trzcinami.

Otworzyłem usta, ale Brus gestem nakazał mi milczenie. Łódź stanęła wreszcie. Mój przewodnik zdjął spodnie i buty, po czym w samej przepasce wszedł do wody, dźgając dno kijem, i zniknął w trzcinach.

Wrócił po dłuższej chwili i wgramolił się na pokład.

— Musiałem sprawdzić, czy nikogo tu nie ma — oznajmił. — Robi się jasno, przeczekamy tu dzień. Kiedy nadejdzie noc, znowu ruszymy. Im dalej możemy popłynąć łodzią, tym lepiej dla nas.

Usiadł i wytarł nogi.

— Są rzeczy, które musisz zapamiętać. Nazywasz się Ardżuk Hatarmał, jak podczas naszych wypraw do miasta, ja zaś, tak samo jak wtedy, nazywam się Tendzyn Byrtałaj i jestem twoim stryjem. Obaj jesteśmy zubożałymi Sindarami z małego miasteczka. Nigdy nie użyliśmy tych imion, więc są bezpieczne. Obaj pochodzimy z Kamirsaru, u podnóża gór Kamir. Zakończyłeś właśnie naukę u pisarza Szyłgana Hatjezida, która pozwoli ci zdać egzaminy na urzędnika niskiej rangi. Jednak twoją ambicją jest służyć jako pisarz i urzędnik Czerwonej Wieży i świątyni Podziemnej Matki. Bowiem najważniejsze są dla ciebie prawdziwe amitrajskie tradycje. Zabrałem cię z miasta, ponieważ twój ojciec jest chory, i wracamy do Kamirsaru. Jak się da. Rewolucja zaskoczyła nas w mieście.

— Jak nazywa się mój ojciec? — zapytałem rzeczowo, starając się ze wszystkich sił nie pomyśleć o własnym ojcu.

— Uzir Hatarmał. Matka nazywała się Ufija Kydyrżym, ale już nie żyje. Umarła, kiedy byłeś dzieckiem. Masz jeszcze brata i siostrę. Proszę, oto list, który niby napisał do ciebie twój ojciec. Tam, pod rozmaitymi pretekstami, wymienione są imiona i nazwiska wszystkich członków twojej rodziny. Musisz się tego nauczyć tak, byś pamiętał nawet we śnie. Musisz pamiętać jeszcze o wielu rzeczach. Odtąd więcej nie powiem do ciebie tak, jak należy. Nie nazwę cię szlachetnym księciem, tohimonem, cesarzem. Są rzeczy ważniejsze od kultury i uprzejmości. Wiedz, że pomimo iż będę cię czasem lżył, wyśmiewał, a może nawet poniewierał, jestem twoim poddanym i widzę w tobie tylko imperatora. Jeżeli odzyskasz tron albo znajdziemy się w bezpiecznym miejscu, możesz wydać mi rozkaz i ja odpłacę śmiercią wszystkie przejawy bezczelności, jakiej się dopuszczę. Jednak musimy być mądrzejsi od naszych wrogów. Dlatego też nie powiemy ani słowa po kireneńsku. Nie będziemy kultywować cywilizowanych obyczajów takich jak kąpiel, wypoczynek po śniadaniu, kontemplacja piękna przyrody lub czytanie. Nie będziemy modlić się do Stworzyciela i dziękować mu, nawet gdy zobaczymy najpiękniejsze widoki i miejsca na świecie. Jesteśmy Amitrajami z Amitraju i uważamy to wszystko za cudzoziemskie słabości i obce obyczaje, których nie rozumiemy. Za piękno uważamy step, galop na koniu i zwycięstwo Podziemnej Matki, które usunie wszystkie różnice i sprawi, że wszystko stanie się jednym. Wszystko, co nie istnieje w Kodeksie Ziemi, uważamy za zbędne i złe. Dlatego nie drgnie nam nawet powieka, kiedy będziemy widzieli, jak plądruje się jakiekolwiek świątynie, jak pali się księgi albo rozbija posągi. Nie zwrócimy uwagi, gdy będą przy nas odbierali ludziom wolność i człowieczeństwo. Nawet nie rozumiemy, co to jest. Dla nas wolność to posłuszeństwo Pramatce, a honor to gorliwość w wypełnianiu obowiązków, pamiętaj o tym. Pamiętaj przez cały czas.