Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Moon kiwnęła głową, przełykając resztki gulaszu, i powoli wstała.

— Skąd masz te zwierzęta?

— Ukradłam z portu gwiezdnego. Albo dostałam od handlarzy czy złapałam… elfolisa, tamte szare ptaki i króliki. Nie wiem nawet, jak nazywają się pozostałe.

Moon czuła na sobie wzrok Gundhalinu śledzącego ją z posępnym oskarżeniem, zignorowała go, podchodząc do najbliższego zwierzęcia, o najpaskudniejszym wyglądzie — drżącej torby zmarszczek leżącej w gnieździe z siana. Płakało ohydnie, pokazało szeroki, ssący pysk, gdy tylko otworzyła drzwiczki klatki. Zwalczając wstręt, przykucnęła przed nim i wyciągnęła rękę z garścią kuleczek karmy, trzymała ją nieruchomo.

Trzęsące się z lęku stworzenie powoli się uspokoiło, po ciągnącej się w nieskończoność chwili przysunęło się, cal po calu, aż wreszcie niepewnie dotknęło pyskiem jej dłoni. Wzdrygnęła się, a zwierzę odskoczyło, zaczęło znowu się przybliżać. Bardzo delikatnie brało po jednej kuleczce z dłoni. Odważyła sieje pogłaskać drugą ręką; sploty, podobne do mózgowych, były gładkie i zimne w dotyku, jak powierzchnia pomarszczonej jedwabnej poduszki. Stworzenie spoczęło z zadowoleniem pod jej dłonią, wydając dźwięki przypominające pękanie bąbelków.

Moon odeszła powoli, zbliżyła się do pary gibkich, chodzących stale drapieżników w następnej klatce. Opuściły uszy i pokazały kły lśniące bielą na tle czarnych wzorów na czarnej sierści. Było w nich coś kociego, zaczęła więc cicho gwizdać, naśladując dźwięki wydawane przez koty, mruczące w domu na jej kolanach. Długie, pędzelkowate uszy drgnęły, obróciły się, nastawiły jak anteny radarów… zwierzęta podeszły trochę opornie, przyciągane gwizdaniem. Podsunęła im palce do powąchania, poczuła falę przyjemności, gdy kruczy policzek musnął jej dłoń w geście akceptacji. Smukłe stworzenia cisnęły się do prętów klatki, gardłowymi głosami dopraszały się głaskania.

Bardziej już pewna siebie przeszła do gada o głowie przypominającej motykę i skórzastych skrzydłach; do miękkich jak pióra krągłości, nie mających żadnych głów; do ptaka o szmaragdowym upierzeniu i rubinowej piersi, leżącego bezwładnie na podłodze klatki. Utraciła poczucie czasu i wszelkich potrzeb poza chęcią porozumienia się, choćby w najmniejszym stopniu z każdym stworzeniem, doczekania się w zamian rodzącego z trudem zaufania… Wreszcie zakończyła obchód, zobaczyła chłopczyka śpiącego na kolanach Blodwed, patrzącej na nią z milczącą nienawiścią.

Moon odwróciła wzrok, zrozumiała to spojrzenie w chwili ostatecznego zrozumienia.

— Jestem gotowa do Przekazu, Blodwed; zacznę go, kiedy tylko zechcesz.

— Jak to robisz? — Słowa rozbójniczki spadły na nią jak ciosy. — Dlaczego przychodzą do ciebie, a do mnie nie? To moje zwierzęta! Powinny mnie kochać! — Jej gniew obudził chłopca, zaczął płakać.

— To chyba oczywiste — mruknął zgryźliwie Gundhalinu. — Traktuje zwierzęta jak ludzi, a ty ludzi jak zwierzęta.

Rozwścieczona Blodwed wstała, a chory zesztywniał.

— Blodwed… boją się ciebie. Bo… — Moon zawahała się, szukała słów odpowiadających jej myślom. — Bo ty się ich boisz — dokończyła śmiało.

— Nie boję się ich! Ty się ich bałaś.

Moon pokręciła głową.

— To nie tak. Widzisz… boisz się im okazać, że się o nie troszczysz. — Umknęła wzrokiem od oczu Blodwed, cofnęła do klatek.

Usta dziewczyny poruszyły się, przestała warczeć.

— Karmię je przecież, robię przy nich wszystko! Czy to mało?

— Naucz się być dla nich łagodna. Przekonasz się… że łagodność nie jest… słabością.

Chłopczyk czepiał się nóg Blodwed, ciągle płacząc. Spojrzała na niego i z wahaniem pogłaskała po głowie, nim podeszła z Moon do klatek.

Sybilla ponownie zaczęła obchód od stworzenia przypominającego mózg, wzięła je do rąk, skupiła na nim swe zmysły.

— Zapytaj mnie o nie. Wejście… — Usłyszała pytanie Blodwed i przekazała je…

— …analizy! — Stwierdziła, że siedzi wyczerpana na podłodze, a młode elfolisa o zadartym nosie ssie jej wstążkę. Pogłaskała jego grube, białe futerko, wyjęła wstążkę z ust i bardzo ostrożnie oderwała od tuniki ostre pazurki. Podała zwierzątko Blodwed. — Weź je — szepnęła cicho.

Blodwed wyciągnęła ręce, niepewność zwalniała jej ruchy; młode nie walczyło ani nie protestowało, gdy Moon położyła je na czekające dłonie. Rozbójniczka umieściła je na brzuchu, trzymała niemal nieśmiało. Zachichotała, gdy elfolisiątko wcisnęło się pod kurtkę i przycupnęło na jej boku. Siedzący u jej stóp szkrab wyciągnął jedną rękę i wsadził kciuk do buzi.

— Czy powiedziałam ci dość? — Moon spojrzała na krąg pustych klatek, widziała jeszcze zielony i złoty cień sklepu ze zwierzętami na jakiejś innej planecie. Tak daleko… my wszyscy jesteśmy tak daleko od domów.

— Lissop, gwiazdole, nietopeskrzyd… — Blodwed wymieniała wszystkie nazwy. — Wiem chyba nawet, co jest temu. — Wskazała ręką. — Nie mam odpowiedniej karmy. — Twarz się jej wydłużyła. — Dobrze się spisałaś. — Spojrzała na Moon, próbowała mówić ośmielająco i przytuliła elfolisiątko. — Prawda, Siny?