Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Niech ją cholera! Przeklęta! — zawołała nagle Blodwed. Moon obejrzała się, zwierzęta zaczęły syczeć, wyć i krzyczeć, gdy rozbójniczka odwróciła się i pobiegła korytarzem. Drzwi zatrzasnęły się za nią. Moon odwróciła się znowu, spojrzała na postać leżącą bez ruchu na pryczy. Ruszyła powoli, poczuła, jak podeszwy jej stóp zaczęły odzyskiwać czucie. Przestraszone zwierzęta cofały się przed nią.

Dochodząc do ciągle śpiącego obcego, rozpoznawała kolejno, że to mężczyzna, pozaziemiec… Siny. Ciężki płaszcz jego munduru pokrywały ciemne plamy, pod nim nosił brudne białe nogawice i buty koczowników. Gdy przyjrzała się jego twarzy, zobaczyła piękne rysy, jakie często widziała u arystokracji na Kharemough; były jednak boleśnie wychudzone, skóra zwisała luźno z kości. Ciągle się nie budził. Oddychał z trudem, chorobliwie. Niepewnie wyciągnęła rękę, dotknęła jego twarzy; cofnęła dłoń sparzoną gorączką.

Pozwoliła zapaść się swym drżącym nogom, osunęła się obok pryczy na zimną podłogę. Zwierzęta się uspokoiły, czuła jednak na sobie ich przestraszone oczy, zalewały ją swą niedolą, aż przelała się czara jej nieszczęść. Oparła głowę na skraju posłania, rozdzierana ciężkim, suchym szlochem. Pomóż mi, Pani, pomóż… niszczę wszystko, czego się tknę.

— Co… się stało? — Rozgorączkowana ręka pogładziła jej włosy; wyprostowała się, powściągnęła szlochanie. — Czy płaczesz… nade mną? — Pytanie padło w sandhi. Chory mężczyzna z trudem uniósł głowę, oczy miał czerwone i zaropiałe, pomyślała, że ledwo ją widzi.

— Tak — odpowiedź była niewiele co głośniejsza niż pytanie.

— Nie trzeba… — przerwał mu atak kaszlu.

— Spójrz na to! Patrz!

Moon obejrzała się, gdy Blodwed znowu wpadła do sali, ciągnąc za sobą większą dziewczynę.

— Powąchaj! Przed wyruszeniem kazałam ci utrzymywać porządek!

— Sprzątałam — krzyknęła starsza dziewczyna, gdy Blodwed chwyciła ją za warkocz i pociągnęła.

— Fossa, powinnam wytrzeć to twoją gębą. Nie zrobię tego, jeśli posprzątasz tu, nim…

— Dobrze, dobrze! — Dziewczyna zawróciła do drzwi, wycierając łzy bólu. — Ty smarkata weszko.

— Czekaj. Co mu jest? — Blodwed wskazała na pozaziemca obok Moon.

— Zachorował. Próbował uciekać, gdy wyprowadziliśmy go na siusiu; pobiegł w śnieżycę, wyobrażasz sobie? Zaczął chodzić w kółko i znaleźliśmy go tuż za wejściem. — Zrobiła dziwny gest i odeszła, kręcąc głową.

Blodwed przeszła salę i przykucnęła obok Moon, patrząc na twarz chorego.

— Och — złapała go mocno za brodę, gdy próbował odwrócić głowę. — Co ci za to zrobili? — Zamknął oczy.

— Chyba cię nie słyszy — Moon chwyciła go za rękę, ścisnęła lekko palce i puściła. — Blodwed, potrzebuje uzdrawiacza — mruknęła.

— Czy może umrzeć? — Blodwed przyklękła, w jej głosie nie było już ani śladu wojowniczości. — Nie mamy tu uzdrawiacza. Mama tym się zajmowała, ale teraz ma źle w głowie. Nigdy nie wyuczyła kogoś innego. Czy możesz mu pomóc?

Moon spojrzała na dziewczynę.

— Może… — zaczęła splatać w warkocze swe włosy. — Czy macie jakieś przyrządy lekarskie pozaziemców? — Blodwed pokręciła głową. — A może zioła, cokolwiek?

— Mogę zwędzić mamie. Są stare… — Blodwed wstała oczekująco.

— Przynieś je. — Moon patrzyła, jak odchodzi, zmieszana jej posłuszeństwem. Znowu wzięła dłoń pozaziemca, szukając pulsu; zaparło jej dech na widok przedramienia pokrytego siatką poszarpanych blizn. Patrzyła na nie w milczącym zdumieniu, potem położyła rękę, wnętrzem dłoni w dół. Trzymała ją, oczekując, siedziała z pustą głową.

— Są tutaj. — Blodwed wróciła wreszcie, niosąc pakunek owinięty w skórę z naszytymi kosteczkami i kawałkami metalu. Otworzyła go i wysypała zawartość na podłogę między nimi. — Aktywacja neutronowa — powiedziała, machając dłonią. — Mama zawsze używała zaklęć. Czy umiesz zaklinać, sybillo? — powiedziała to bez szyderstwa.

— Chyba tak. — Moon grzebała wśród zawiniątek z suszonymi roślinami, prychając na czyste, plastykowe torebki pełne nasion i kwiatów. Jej nadzieje się nie spełniły. — Zupełnie ich nie znam.

— No, to jest…

Pokręciła głową.

— Chodziło mi o to, że nie wiem, jak ich używać. — KR Aspundh opowiadał jej o służbie badawczej Starego Imperium. Nim przekazywali nową planetę kolonizatorom, obsiewali ją roślinami leczniczymi, różnymi gatunkami dostosowanymi dla odmiennych ekosystemów. — Na wyspach leczyliśmy wieloma roślinami morskimi. — I nazywaliśmy je darami Pani. — Muszę zapytać — ty za mnie zapytasz, wywołasz trans, dobrze? — Blodwed kiwnęła ochoczo głową. — Zapytaj mnie, jak się ich używa — Moon wskazała na zioła. — Zapamiętaj, co powiem — bardzo dokładnie, bo inaczej wszystko na nic. Uda ci się?