Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Zostaw mnie samego.

— Nie.

— Na miłość bogów, nie jestem jednym z jej zwierzaków!

— Ani ja! — Wpiła palce w jego ramię, zmusiła do słuchania. Przewrócił się na plecy i spojrzał na nią wyblakłymi oczami.

— A już myślałem, że nie może być gorzej…

Moon spojrzała na niego i kiwnęła głową.

— To może zacznie być lepiej.

— Nie zacznie. Nie mów mi, że mamy jakąś przyszłość. Mogę wytrzymać najwyżej myśl o jutrze.

Zobaczyła, że zostawiony przez Taryda Rohę zepsuty przyrząd leży koło jej kolan.

— Potrafisz to naprawić?

— Z zawiązanymi oczami — powiedział z krzywym uśmiechem. Potem uniósł ręce. — Gdybym miał dwie sprawne ręce. Ale nie mam.

— Masz trzy. — Moon klasnęła w swoje. Podniósł swą drugą dłoń i położył na jej.

— Dziękuję. — Wziął długi oddech i usiadł. — Taryd Roh… Taryd Roh przyłapał mnie, jak przestrajałem radio Blodwed. Gdy ze mną skończył, nie mogłem chodzić przez dwa dni. I na bogów, to go bawiło. — Przesunął dłonią po włosach, Moon dostrzegła, że znowu drży. — Nie wiem, co robił w mieście, ale był w tym dobry.

Moon wzdrygnęła się, przypomniawszy sobie, jak Taryd Roh dotknął jej twarzy.

— Za co to? — Spojrzała na jego ręce, poranione nadgarstki.

— Za wszystko! Za wszystko. — Pokręcił głową. — Za to, że jestem dobrze urodzonym, Techem, Kharemoughi! Być traktowanym jak niewolnik przez tych dzikusów — gorzej niż niewolnik! Żaden człowiek o mojej dumie nie może tak żyć — bez honoru, bez nadziei. Dlatego spróbowałem jedynego honorowego wyjścia. — Powiedział to z doskonałą obojętnością. — Ale znalazła mnie Blodwed, zanim wszystko się skończyło.

— Uratowała cię?

— Oczywiście. — Moon wyczuła nienawiść w tych słowach.

— Czy można upokarzać trupa? — Spojrzał na swą bezużyteczną rękę. — Okaleczyłem się jedynie… Przestałem jeść, wtedy powiedziała, że pozwoli Tarydowi Roh mnie karmić. Po piętnastu minutach z nim wolałbym żreć gówno. — Spróbował wstać, lecz opadł na pryczę, kaszląc aż do łez. — A potem była burza… — Bezradnie wyciągnął ręce, jakby chcąc jej pokazać, jak bardzo starał się postąpić właściwie.

Bojąc się, że nic nie rozumie, Moon zapytała tylko:

— A teraz?

— A teraz wszystko się zmieniło. Muszę… muszę myśleć nie tylko o sobie. — Nie wiedziała, czy się z tego cieszy, czy żałuje.

— Rada jestem, że ci się nie udało. — Opuściła wzrok. — Pojedziemy do Krwawnika, BZ. Wiem o tym. — To jeszcze nie koniec. Nagle była tego pewna, jakby ożył w niej rodzaj intuicji.

Pokręcił głową.

— To już mnie nie obchodzi. Za późno, zbyt długo tu jestem.

— Podniósł jej brodę. — Ale ze względu na ciebie, będę na to czekał.

— Nie jest za późno.

— Nie rozumiesz. — Szarpnął za klamrę płaszcza mundurowego. — Jestem tu od miesięcy, już po wszystkim! Po Święcie, po Zmianie, po ostatecznym opuszczeniu… wszyscy już stąd odlecieli na swoje planety, zostawiając mnie. Na zawsze. — Jego szczupła twarz wykrzywiła się. — “W snach słyszę, jak wzywa mnie ojczyzna; a nie mogę jej odpowiedzieć…”

— Jeszcze nie odlecieli! To dopiero nastąpi.

Patrzył na nią, jakby go uderzyła. Pociągnął ją na pryczę obok siebie, niemal potrząsnął.

— Naprawdę? Kiedy? Kiedy? Och, bogowie, powiedzcie mi, że to prawda!

— Prawda — przytaknęła. — Ale nie wiem k-kiedy… To znaczy, nie jestem pewna… chyba za tydzień czy dwa, po uroczystościach.

— Za tydzień? — Puścił ją, oparł się o ścianę. — Moon… niech cię diabli, nie wiem, czy jesteś niebem, czy piekłem; tydzień. — Potarł dłonią usta. — Myślę jednak, że niebem. — Objął ją, na chwilę, cnotliwie, z odwróconą twarzą.

Uniosła ręce, gdy się odsunął, i przycisnęła go z nagłą wdzięcznością, szepcząc:

— Nie puszczaj. Jeszcze trochę. Proszę, BZ; potrzebuję tego. Obejmij mnie… — Aż wszystko nie utonie w brzydocie. Aż poczuję jego ramiona wokół siebie…

Gundhalinu zesztywniał ze zdziwienia i dziwnego oporu. Ale jednak objął ją rękoma, niemal mechanicznie, i przyciągnął znów do siebie, osłaniając ją i odpowiadając.

Tyle czasu… przypomniała sobie czułe dłonie Sparksa, jakby było to wczoraj… tyle czasu. Położyła mu głowę na ramieniu, poczuła, jak ponad myślami, ponad czasem roztapia się przy jego mocnym ciele; stworzyła z niego widmo innego ciała i splotła łańcuchy gorzkiej świadomości sięgającej w przyszłość. Po chwili poczuła, jak ręce Gundhalinu tężeją, usłyszała, jak zmienia się jego oddech; zrozumiała, że niespodziewanie szybciej bije jej serce.