Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Czy to wy mu zrobiliście? — W jej słowach krył się lęk.

Moon kiwnęła głową.

Blodwed szeroko otwarła usta.

— Umarł?

— Nie, lecz gdy się rano obudzi, będzie — będzie obłąkany. Bardziej niż dotąd. — Moon umilkła nagle.

Blodwed spojrzała na stężałą twarz Taryda Roh. Uniosła wzrok, patrząc z dziwną mieszaniną uczuć, od której powoli zaczął oddzielać się narastający gniew. Sięgnęła pod kurtkę, wyjęła ogłuszacz i sprawdziła tarczę. Pochyliła się i przytknęła muszkę do skroni leżącego.

— Nie będzie. — Nacisnęła spust; coś szarpnęło jego ciałem. Moon cofnęła się, wpadła na sztywniejącego Gundhalinu.

Nie czuła jednak ani litości, ani wyrzutów sumienia.

— Dobrze załatwione. — Blodwed odrzuciła broń. — Mówiłam mu, że pożałuje, jeśli spróbuje cię skrzywdzić. — Uniosła głowę i spojrzała na nich z czymś głębszym niż poczucie własności i silniejszym od zdenerwowania. — Do diabła, naprawdę to zrobiliście! Gdy mama dowie się, co tu zaszło, każe was żywcem obedrzeć ze skóry i uzyska wszystko, co zechce. Nie zdołam jej powstrzymać. Wszyscy uważają ją za świętą, ale tak naprawdę jest szalona. — Wytarła nos. — Dobra! Dobra, nie patrzcie tak na mnie! Pomogę wam uciec.

Moon zasłabła, gdy wreszcie zareagowała na wszystko i osunęła się na kolana.

Zachłanny mróz nocy przed świtem kąsał Moon pomimo ochronnej odzieży i zasuniętej na twarz szarobrązowej wełnianej maski. Gwiazdy migotały na czarnej kopule nieba, śnieg lśnił srebrzyście w blasku bliskiego pełni księżyca, świecącego poza otworem jaskini.

— Nigdy nie widziałam równie pięknej nocy.

— Ani ja. Na żadnej z planet. — Gundhalinu poruszył się pod ogrzewanymi kocami, wraz z przywiązanymi zapasami zajmował przód obładowanego ślizgacza śnieżnego. — I nigdy nie zobaczę, choćbym dożył Nowego Tysiąclecia. — Odetchnął głęboko i zakaszlał ciężko, gdy mroźne powietrze wpadło do jego gojących się płuc.

— Zamkniecie się? — Blodwed pojawiła się po raz ostatni. — Chcecie obudzić cały obóz? Masz. — Rzuciła coś na kolana Gundhalinu; Moon rozpoznała trzy małe klatki. — Zabierzcie je do portu gwiezdnego. Są chore. Nie mogę ich tu trzymać. — Głos miała spięty jak zaciśnięta pięść. Gundhalinu umieścił je pod kocami.

Blodwed podeszła do innych zwierząt zgromadzonych w klatkach przy wejściu do jaskini. Złapała pierwszą i otwarła drzwiczki.

— Wypuszczę też wszystkie dzikie, te potwory nie lubiły nawet ciebie — powiedziała, ponuro patrząc na Moon. Szaro-skrzydłe ptaki wypadły, krążąc w oszołomieniu po ziemi. Wreszcie uniosły się ze śniegu i odleciały, krzykiem witając wolność. Blodwed otworzyła szarpnięciem następne drzwiczki. Białe króliki wyskoczyły razem, drżąc na futrzastych łapkach, i pokicały w świetle księżyca, nie wydając najmniejszego dźwięku.

Rozbójniczka sięgnęła po ostatnią klatkę; elfolisiątko wypadło z niej, piszcząc z oburzenia. Nogą pchnęła je na śnieg.

— Uciekaj, do diabła! — Młode usiadło, becząc ze zmieszania, nastroszyło srebrzystą sierść, wreszcie się namyśliło i z drżeniem skoczyło z powrotem do ciepła i schronienia. Znalazło po drodze nogi Blodwed, wspięło się po futrze i skórze jej buta i zaczęło skomleć.

Dziewczyna zaklęła i pochyliła się, by je podnieść.

— No dobra… — głos się jej załamał. — Zatrzymam resztę! Spojrzała na Moon. — Ale teraz wiem, co im trzeba. Zechcą ze mną zostać.

Moon kiwnęła głową, nie dowierzając swemu głosowi.

— Macie już chyba wszystko. — Blodwed bezwiednie pogładziła główkę zwierzątka. — Nawet odległościomierz. Módl się, Siny, że dobrze go naprawiłeś.

— Co teraz zrobicie? — zapytał Gundhalinu. — Nie mając nikogo, kto by naprawiał takie rzeczy, ani możliwości zdobycia nowych? Zapomnieliście, jak żyją prawdziwi hodowcy i myśliwi, potraficie tylko napadać.

— Nie ja. — Pokręciła głową Blodwed. — Znam i stare zwyczaje. Mama nie będzie żyła wiecznie, choć może myśli inaczej. Potrafię zadbać o siebie i o innych, gdy tylko zajmę jej miejsce. Nie potrzebuję cię, cudzoziemcze! — Potarła oczy. — Ani ciebie. — Nagle objęła Moon. — Lepiej stąd odjedźcie. Znajdź go, nim będzie za późno!

Moon przycisnęła ją, zapominając o całym źle, które wyrządziła, przebaczając wszystko; poczuła, jak elfolisiątko piszczy między nimi.

— Znajdę.

Razem wypchnęli ślizgacz na śnieg i Moon usiadła za sterami. Włączyła silnik zgodnie z podawanymi mrukliwie przez Gundhalinu wskazówkami.

— Hej, Blodwed! — Pozaziemiec obejrzał się na nią przez ramię. — Masz. — Rzucił jej zniszczoną powieść. — Chyba już nigdy bym jej nie przeczytał. — Nie uśmiechał się.

— Też jej nie przeczytam, jest w twoim języku!

— To nigdy cię nie powstrzymywało.